Archive for Αύγουστος, 2010

εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου

Σε αυτούς τους περίεργους καιρούς, με την παγκόσμια οικονομία να παραπαίει αδυνατώντας να αποκαταστήσει ισορροπίες και την Ελλάδα με μια δαμόκλειο σπάθη πάνω από το κεφάλι της, έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του John Perkins: «Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου».

Είχα δει πριν λίγα χρόνια ένα ντοκιμαντέρ με το ίδιο θέμα, στο οποίο υπήρχε αναφορά στα «τσακάλια», σε ανεξιχνίαστες δολοφονίες ηγετών και σε δολοπλοκίες. Τότε μου είχε φανεί μακρινό, μιας και οι χώρες που ανέφερε ήταν οι περισσότερες της λατινικής Αμερικής ή εν γένει τριτοκοσμικές και κατά συνέπεια ευάλωτες στον επεκτατισμό της «πολιτισμένης» Δύσης.

Να όμως που τώρα το θέμα έγινε επίκαιρο και χτύπησε και τη δική μας πόρτα. Καταρχήν, με την κρίση που υφιστάμεθα αυτή τη στιγμή είναι εύκολο να διαπιστώσουμε τη θέση της Ελλάδας στον παγκόσμιο χάρτη. Μια χώρα υπανάπτυκτη σε δομές και επι το πλείστον αμόρφωτη ουσιαστικά, σαν αυτές δηλαδή που οι  οικονομικοί δολοφόνοι διαλέγουν για να αφαιμάξουν. Είναι η πρώτη φορά που τόσες αλήθειες βγαίνουν στο φως, βοηθώντας τον αναγνώστη να καταλάβει τι ακριβώς διαδραματίζεται γύρω του – πέρα από τα υποκατάστατα ειδήσεων που μας σερβίρουν τα Μ.Μ.Ε..

Τι ακριβώς όμως είναι ο οικονομικός δολοφόνος (ΟΔ) και ποιος ο ρόλος του? Τοποθετούμε στο πλάνο τις Η.Π.Α. προσθέτουμε και τα δεκανίκια τους: την Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και μερικές από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές. Ο σκοπός είναι ένας: Μέγιστη εξουσία μέσω οικονομικής ισχύος. Η μέθοδος σχετικά απλή: επιλέγεται η χώρα-θύμα, η οποία έχει άπειρους ανεκμετάλλευτους φυσικούς πόρους. Την επισκέπτεται ένας «οικονομικός δολοφόνος», ο οποίος παρουσιάζεται συνήθως σαν υπάλληλος κάποιας ιδιωτικής (πολυεθνικής) εταιρίας. Αυτός επισκέπτεται τον εκάστοτε ηγέτη με ένα φάκελο στη μια τσέπη και ένα όπλο στην άλλη. Ο φάκελος είναι η προσφορά διαφθοράς του ηγέτη με αντάλλαγμα ουσιαστικά, την ίδια τη χώρα. Το όπλο η απειλή δολοφονίας του ή εμπλοκής της χώρας του σε πόλεμο με τις ΗΠΑ.

Ετοιμάζοντας λοιπόν αναφορές, δωροδοκώντας, εκβιάζοντας, πιέζοντας και απειλώντας, ο Ο.Δ. κηρύττει πως η οικονομία είναι στα πρόθυρα πτώχευσης, οπότε για να σωθεί πρέπει να εφαρμοσθεί ένα σχέδιο δανεισμού από την Παγκόσμια Τράπεζα . Τα χρήματα που η χώρα δανείζεται παρέχονται φυσικά υπό όρους. Τα έργα ανάπτυξης που θα χρηματοδοτηθούν από τα δάνεια (ώστε να γίνει η πολυπόθητη εκσυγχρόνιση), η χώρα είναι αναγκασμένη να τα παραχωρήσει σε πολυεθνικές εταιρίες αμερικανικών συμφερόντων (ή του δανειστή τελοσπαντων, τα κεφάλαια εξάλλου είναι πλέον υπερ-εθνικά). Τα κεφάλαια που θα δανειστεί, δε τα βλέπει ποτέ η χώρα. Πηγαίνουν (μένουν, δηλαδή!) κατευθείαν στις κατασκευαστικές. Οι πολυεθνικές αυτές αναλαμβάνουν την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων (πετρέλαιο κατά κύριο λόγο), την κατασκευή έργων υποδομής κτλ, αλλά και ολόκληρη τη δομή της εκπαίδευσης πολλές φορές, ηλεκτρισμού και υδροδότησης! (Σας λέει κάτι το ξεπούλημα της ΔΕΗ και ΕΥΔΑΠ που ετοιμάζεται στη χώρα μας;).

Απολογισμός: φτηνές πρώτες ύλες και εργατικά χέρια, κέρδη από την εκμετάλλευση των πόρων της χώρας-θύματος, κέρδη από τους τόκους των δανείων, κέρδη από τα κεφάλαια των δανείων αυτά καθ αυτά, οι εταιρείες της χώρας-δανειστή πλουτίζουν και η «κατεχόμενη» χώρα χρωστάει δάνεια τα οποία αδυνατεί να ξεπληρώσει –άρα το ξεπούλημα συνεχίζεται επ αόριστον..

Σε περίπτωση που ο οικονομικός δολοφόνος δεν τα καταφέρει, τότε αναλαμβάνουν τα τσακάλια της CIA να καθαρίσουν με συνοπτικές διαδικασίες τον ανυπάκουο ηγέτη (ιδιαίτερα προσφιλή τρόπος  τα αεροπορικό δυστυχήματα), ανεβάζοντας στη συνέχεια ένα φιλικά προσκείμενο σε αυτούς δικτάτορα (κυριολεκτικά ή συμβολικά). Αν αποτύχουν και τα τσακάλια, τότε αναλαμβάνει ο στρατός με πρόσχημα συνήθως την εκδημοκράτιση της χώρας από τον «τύραννο»-δικτάτορα.

Όπως αναφωνήσαν και οι πλούσιοι στους «Κλέφτες» του Μάκη Παπαδημητράτου : Έτσι. Γιατί εμείς ΟΛΟΥΣ τους γαμάμε!

Αποσπάσματα από το βιβλίο:

 «Το Εκουαδόρ αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα χώρας που οι ΟΔ [Σ.Σ.: «οικονομικοί δολοφόνοι] έχουν εισαγάγει στο παγκόσμιο οικονομικο-πολιτικό ποιμνιοστάσιο. Από κάθε 100 δολάρια αργού πετρελαίου που βγαίνει από τα τροπικά δάση του, οι εταιρείες παίρνουν τα 75. Από τα 25 δολάρια που απομένουν, τα τρία τέταρτα αναγκαστικά πηγαίνουν στην εξόφληση του εξωτερικού χρέους. Το μεγαλύτερο μέρος από το υπόλοιπο ένα τέταρτο καλύπτει έξοδα στρατού και κυβέρνησης, έτσι ώστε για την υγεία, την παιδεία και τα προγράμματα βοήθειας προς τους φτωχούς να μην απομένουν παρά 2,5 περίπου δολάρια. Ανά 100 δολάρια λοιπόν αξίας πετρελαίου που αποσπάται από το υπέδαφος του Αμαζονίου, λιγότερο από 3 δολάρια φτάνουν στους ανθρώπους που τα έχουν περισσότερο ανάγκη, σε εκείνους δηλαδή των οποίων οι ζωές έχουν δυσκολευτεί σε αβάσταχτο βαθμό από τα φράγματα, τις γεωτρήσεις και τους αγωγούς, σε εκείνους που πεθαίνουν από έλλειψη τροφής και πόσιμου νερού»

«Ο λόγος του εισοδήματος του ενός πέμπτου του πληθυσμού των πλουσιοτέρων χωρών προς το εισόδημα του ενός πέμπτου του πληθυσμού των φτωχότερων χωρών από 30 προς 1 που ήταν το 1960, ως το 1995 είχε ανεβεί στο 74 προς 1. Και η Παγκόσμια Τράπεζα, η Αμερικανική Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και όλες οι υπόλοιπες τράπεζες, εταιρείες και κυβερνήσεις που ασχολούνται με την διεθνή “βοήθεια” εξακολουθούν να μας λένε πως κάνουν τη δουλειά τους, πως η πρόοδος συνεχίζεται»

 «Χάρη στις υποκειμενικές “επιστήμες” της οικονομικής πρόβλεψης, της οικονομετρίας και της στατιστικής, αν βομβαρδίσεις μια πόλη κι έπειτα την ξαναχτίσεις, τα στοιχεία θα δείξουν κατακόρυφη άνοδο του δείκτη οικονομικής ανάπτυξης»

Μέσα από την «Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου»  μπορεί εύκολα να γίνουν κατανοητά τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα, 20 χρόνια μετά τις αφηγήσεις του Περκινς.  Μήπως και σταματήσουμε επιτέλους να πιπιλάμε την καραμέλα της «Συλλογικής» ευθύνης, να δείχνουμε με το δάχτυλο τις παθογένειες τις ελληνικής κοινωνίας σαν υπέρτατο κακό και να αναμασάμε τις μαλακιές των ελληνικών και ξένων Media.

 Μπάμπης Παπαδημητριου ,στις ειδήσεις του ΣΚΑΙ:
«Ακούμε στην Ελλάδα ότι υπάρχει φόβος αν εμπλακεί το ΔΝΤ στη χώρα να αποσταθεροποιηθεί το τραπεζικό σύστημα. Μα όπου πάει το καημένο το ΔΝΤ, το πρώτο πράγμα που φροντίζει είναι η σταθεροποίηση του τραπεζικού συστήματος!»

LOL! Προφανώς κύριε Μπάμπη μας..

Advertisements

Η ελεγεία της φρίκης του πολέμου

..μέσα από ταινίες. Τα πρωτεία πάνε στην ταινία που είδα προχθές. «ΛΙΒΑΝΟΣ» του ισραηλινού Σάμουελ Μάοζ. Μια ταινία αυτοβιογραφική, καθώς ο ίδιος ο σκηνοθέτης υπήρξε πυροβολητής σε τανκ στον πόλεμο του 1982. Αρχικά νόμιζα πως θα είναι μια κλασική πολεμική ταινία με πολύ αίμα και μάχες. Καμία σχέση. Όλη η ταινία εξελίσσετε μέσα σε ένα τανκ. Ότι βλέπουμε από τον περίγυρο είναι μόνο μέσα από το περισκόπιο. Τέσσερις στρατιώτες μπλέκονται κατά λάθος σε ένα συμβάν και οι ζωές του κρέμονται από μια κλωστή. Αυτή είναι η βασική ιστορία. Η ταινία δεν αναφέρει ιστορικά γεγονότα, δεν παίρνει σαφή πολιτική θέση. Το μήνυμα όμως που στέλνει είναι σαφέστατο και έντονα αντιπολεμικό. Το βλέμμα ενός παιδιού αντιμέτωπου με τις κάνες των όπλων, να κοιτάζει αμήχανο, το επικριτικό αλλά και αγέρωχο ύφος ενός γέροντα, που ο φίλος του στο τραπέζι έχει ήδη σκοτωθεί, η οδύνη ενός ακρωτηριασμένου γέρου αγρότη, ο σπαραγμός μιας μάνας που χάνει το παιδί της, τα σκοτωμένα στο πεδίο της μάχης ζώα. Παρακολουθώντας την  ταινία κάποιος γίνεται ένα με το πλήρωμα, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων(οι στρατιώτες είναι ισραηλινοί). Βιώνει μαζί τους την φρίκη του πολέμου, τα διλλήματα, την τρέλα, τη βρωμιά που επικρατεί μέσα στο τανκ, την απελπισία, το φόβο, ακόμα και την έλλειψη καθαρού αέρα. Δίπλα στο πιλοτήριο του τανκ είναι γραμμένη η φράση: «το τανκ είναι το σίδερο και ο άντρας το ατσάλι», την οποία βλέπουμε στα πρώτα πλάνα. Η βαρύγδουπη ατάκα του Ισραηλιτικού στρατού  κατατροπώνεται κατά την διάρκεια της πορεία της ταινίας και τελικά αναιρείται. Η ταινία σε κολλάει στον τοίχο και σου δείχνει πως ο πόλεμος δεν είναι counter strike.

Από την άλλη θυμήθηκα μια ταινία που είχα δει πριν καιρό. «Έλα να δεις»(idi I smotri) του Έλεμ Κλίμοφ. Η ταινία, αν και με έντονα πολεμική, είναι σαν ποίημα. Από τις καλύτερες που έχω δει ποτέ. Οι εικόνες που έχει δημιουργήσει ο σκηνοθέτης, είναι αριστουργηματικές και οι ερμηνείες είναι απίθανες, ειδικά από τον 12χρονο πρωταγωνιστή. Την έχω δει εδώ και αρκετό καιρό και δεν την θυμάμαι ακριβώς για να δώσω περιγραφή της ιστορίας. Θυμάμαι έντονα την χαμένη αθωότητα του παιδιού, που περιφέρεται στην Λευκορωσία, το βλέμμα του, την απόγνωση του. Το πώς μπροστά στη φρίκη του πολέμου, γεμίζει ρυτίδες και ασπρίζουν τα μαλλιά του ξαφνικά. Θυμάμαι τον αδίστακτο ναζιστικό στρατό να προσπαθεί να βάλει τα γυναικόπαιδα σε ένα κτήριο για καλύτερο συντονισμό και καταμέτρηση, να κλείνουν τις πόρτες και να βάζουν φωτιά. Θυμάμαι που τελείωσε η ταινία και είχα μείνει άφωνη. Δεν ήθελα να σχολιάσω κάτι, η ταινία τα είχε πει όλα.

 

download here

Επίσης, το «Bαλς με τον Μπασίρ», του επίσης ισραηλινού Αρι Φόλμαν, είναι ένα κόμικ για μεγάλους, το οποίο πραγματεύεται τη φρίκη του πολέμου. Περισσότερο εξερευνεί αυτή τη φορά τα σημάδια που αφήνει σε έναν βετεράνο του ισραηλινού στρατού, ο οποίος έχει στοιχειωθεί από ένα ακατάληπτο όνειρο. Μέσα από αφηγήσεις φίλων και συμπολεμιστών, προσπαθεί να ξεδιαλύνει τις αναμνήσεις και να συνθέσει σωστά το πάζλ της μνήμης του. Συγκλονιστικές είναι οι σκηνές στο τέλος της ταινίας, που πλέον έχουμε κανονικά πλάνα κάμερας, όπου βλέπουμε τι ακολούθησε της σφαγή που έγινε στους προσφυγικούς καταυλισμούς των Παλαιστινίων. Συγκίνηση και ένα βουβό κλάμα για τον παραλογισμό αυτού του κόσμου.

Απίθανες ταινίες και οι τρεις και σίγουρα πρέπει κάποιος να τις δει…

I’ll kill her

Επειδή έχει βαρύνει πολύ η ατμόσφαιρα τις τελευταίες μέρες, λέω να βάλω ένα κομματάκι με λίγες θερμίδες(που εκφράζει πολύ κόσμο by the way).. Η αλήθεια είναι πως είναι εντελώς αστείος ο τρόπος που η soko φτύνει τα αγγλο-γαλλικά της στο “I’ll kill her”, αλλά (όσο κρα και αν έχω ακούσει για αυτό), προσωπικά το γουστάρω άπειρα. Έχει μια παράνοια όμορφη. Είναι σαν παιδάκι ασχημούλικο, που μυρίζει όμως μωρό και κάνει τα δικά του, και τελικά το αγαπάς και ας μην είναι το πιο όμορφο που υπάρχει πάνω σε αυτό τον πλανήτη. Θυμίζει λίγο sarah kane.  Το απίστευτο βίντεο κλιπ είναι του Joerg Barton ,ενός motion-designer από την Γερμανία. Σάπιο χιούμορ για τη φρίκη της πορείας των σχέσεων και τα ηλικιακά διλλήματα.
(So of course, you were supposed to call me tonight.)

You were supposed to call me tonight,
We’d have gone to the cinema,
And afterwards the restaurant,
The one you like in your street,

We’d have slept together,
Had a nice breakfast together,
And a walk in the park together,
How beautiful it’d been,

You would have said «I love you,»
In the cutest place on earth,
Where some lulubies are dancing with the fairies,

I would have waited like a week or two,
But you never tried to reach me, no,
You never called me back,

You were dating that bleached blonde girl,
And if I find her, I swear, I swear,

I’ll kill her, I’ll kill her,
She stole my future, she broke my dream,
I’ll kill her, I’ll kill her,
She stole my future when she took you away,

I would have met your friends,
We would have had a drink or two,
They would have liked me cause
Sometimes i’m funny,
I would have met your dad,
I would have met your mum, she’d have said,
«Please, can’t you make some beautiful babies,»
So we would have had a boy called Tom, and a girl called Susan,
Born in Japan,

I thought it was a love story,
But you don’t want to get involved
I thought it was a love story,
But you’re not ready for that,

Me neither. I’ll kill her,
She stole my future, she broke my dream,
I’ll kill her, I’ll kill her,
She stole my future when she took you away,

She’s a bitch you know, all she’s got is blondeness,
Not even tenderness, yeah she’s clever-less,
She’ll dump your ass for a model called Brendan,
He will pay for a beautiful surgery, because he’s full of money,

I would have waited like a week or two,
But you never tried to reach me, no, no,
You never called me back,

You were dating that bleached blonde girl,
And if I find her, I swear, I swear,

I’ll kill her, I’ll kill her,
She stole my future, she broke my dream,
I’ll kill her, I’ll kill her,
She stole my future when she took you away,

φως

Αν δεν καώ εγώ,

αν δεν καείς εσύ,

αν δεν καούμε εμείς,

πως θα γίνουν τα σκοτάδια φως;

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ

μια ζωή απ’όλα

Σήμερα είναι η πρώτη μέρα που μπορώ να πω πως ηρέμησα λίγο από μια πενθήμερη άδεια που τα είχε όλα. Πραγματικά όλα.

Ξεκίνησε με μπάνια και άραγμα στην θάλασσα, παρέα με φίλους που είχα καιρό να δω. Άραγμα στην ταράτσα να χαζεύω τη βροχή αστεριών. Συναυλίες στο χωριό με εμπορικά ονόματα. Πρώτη φορά έμαθα και τους day after, με τραγουδιστή τον Βαγγέλη Αλεξίου, έναν rock star στα γεννοφάσκια του, με όλο το σωστό attitude. Κάποια μέρα θα μιλάμε για τον τυπάκο αυτό. Η βραδιά έκλεισε δίπλα στη θάλασσα, κάτω από τα πλατάνια, με τον τραγουδιστή να κλαίει, συνοδεία με την κιθάρα του σε ένα από τα πιο μελαγχολικά κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί: hallelujah του jeff buckley.

Την επόμενη μέρα έχουμε το πανηγύρι του χωρίου. Όλη η οργάνωση είναι από τον πολιτιστικό σύλλογο και βοηθάω εθελοντικά. Η βραδιά τελειώνει κατά τις 5.30, που γυρίζω κομμάτια σπίτι, κάνω ένα μπάνιο και ξαπλώνω να χαλαρώσω και να κοιμηθώ… Το πρωί με ξυπνάει ο πατέρας μου. Ο Γ., σκοτώθηκε σε τροχαίο. Ένα παλικαράκι 19 χρονών. Πάγωσα. Χθες το βράδυ όλοι μαζί βοηθάγαμε στο πανηγύρι. Τι έχασα? Βγήκα στην αυλή και ακουγόταν όλο το χωριό να κλαίει. Δεν ξέρω αν έχω ξανανιώσει τόσο βαριά ατμόσφαιρα. Ακόμα και αν δεν τον γνώριζες και βρισκόσουν αυτή τη μαύρη Κυριακή στο χωριό, τα δάκρυά σου θα παραδίδονταν στους νόμους της βαρύτητας. Κρύφτηκα πάλι στο δωμάτιο μου γιατί δεν το άντεχα. Ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου να ακούω και να βλέπω. Στο δρόμο της επιστροφής προς την καθημερινότητα, θυμήθηκα ένα κομμάτι που άκουγα παλιά στον ΜΕΛΩΔΙΑ, στο soundtrack της νυχτιάς: Le Vent Nous Portera των Noir Désir.

Στο αφιερώνω. Και εκεί που θα πας μικρέ, να δώσεις χαιρετίσματα στον Κώστα. Και σε όλους τους αγαπημένους που έχουν φύγει.

Κάποια μέρα θα μας πάρει και εμάς ο άνεμος. Κάθε μέρα υπόσχομαι να μην χαλιέμαι με μικρότητες και να ρουφάω λαίμαργα κάθε σταγόνα της (μικρής αυτής) ζωής.

Νομίζω ότι το κατάλαβα!…

Πως μπορεί να βλέπει ένας μετανάστης την Ελλάδα? Αυτός που μας παρακαλά να καθαρίσει το τζάμι και εμείς τον βρίζουμε και ρίχνουμε νερό για να απομακρυνθεί?

“Έφτασα στην Ελλάδα θεωρώντας ότι έφτασα σε ένα πραγματικό μέρος. Νόμιζα ότι θα αναγνωριζόμουν εδώ, ότι θα είχα ένα μέρος στον κόσμο. Αναρωτιέμαι τώρα, υπάρχει πράγματι ένα μέρος για μένα; Κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει πού να με βάλει. Είμαι ζωντανός. Είμαι μια ανθρώπινη ύπαρξη. Αλλά διώχνομαι μακριά από όλα τα μέρη, μεταφέρομαι από το ένα μέρος στο άλλο, δεν έχω το δικαίωμα να βρίσκομαι σε μερικά μέρη. Φαίνεται να έχω το δικαίωμα να βρίσκομαι σε συγκεκριμένα μέρη για ένα δεδομένο χρόνο. Είμαι σαν ένα παλιό παπούτσι που κανείς δεν θέλει να φορέσει. Το μόνο δικαίωμα που έχω είναι να είμαι αόρατος.

Όταν έφτασα στην Ελλάδα με έκλεισαν για μερικές μέρες σε μια φυλακή σε ένα νησί. Μετά με μετέφεραν σε μιαν άλλη φυλακή στην ενδοχώρα. Όταν αφέθηκα ελεύθερος ήδη ένιωθα τον φόβο βαθιά μέσα στην κάθε μου ανάσα. Αναρωτιόμουν τι θα ακολουθήσει. Αναρωτήθηκα πού να πάω και πού να μείνω. Στην Αθήνα πήγα σε γειτονιές που μπορούσα να βρω δικούς μου ανθρώπους. Ήμουν τυχερός που βρήκα έναν φίλο από το χωριό μου που με βοήθησε για μερικές μέρες ούτως ώστε να μην κοιμάμαι στους δρόμους. Στην τσέπη μου είχα ένα άσπρο χαρτί που περιόριζε την νόμιμη παρουσία μου στην Ευρώπη στις 30 μέρες. Οι μέρες περνούσαν και δεν είχα κανένα να δικαίωμα να βρίσκομαι οπουδήποτε σε αυτόν τον κόσμο. Αποφάσισα να αφήσω αυτή τη χώρα που δεν με ήθελε. Στην Πάτρα προσπάθησα επί αρκετούς μήνες να περάσω τα σύνορα για την Ιταλία. Ζούσα στα τραίνα σε έναν χώρο σύνθεσης αμαξοστοιχιών. Τα τραίνα δεν χρησιμοποιούνταν πιά. Δεν υπήρχε χώρος για αυτά όπως και για μένα.

Καθώς αποτύγχανα διαρκώς έφυγα για την Κομουνησία. Ζούσα στα βουνά, στο κρύο και το σκοτάδι. Το μόνο μου καταφύγιο ήταν ένας ουρανός γεμάτος αστέρια. Ζούσα στην ίδια πόλη με Έλληνες αλλά ο κόσμος μου ήταν άλλος και οι δύο κόσμοι δεν συναντιούνταν πουθενά. Μια μέρα με πιάσανε στο λιμάνι. Η αστυνομία με μετέφερε σε μια φυλακή στο λιμάνι. Ήμασταν 27 άτομα σε ένα κελί για 6. Μετά από μερικές μέρες μεταφέρθηκα σε μια άλλη φυλακή κοντά στα σύνορα με την Αλβανία. Μείναμε για μερικές μέρες εκεί. Μετά; Και πάλι μεταφερθήκαμε. Μου φάνηκε ότι δεν ήξεραν πού να μας πάνε, πού να μας βάλουν για να μην ενοχλούμε τις ζωές τους. Ένα λεωφορείο μας πήγε μακριά σε μια αποθήκη που ονόμαζαν φυλακή. Τα παράθυρα ήταν πολύ ψηλά στην οροφή, η μόνη μας επαφή με τον έξω κόσμο. Τη νύχτα στα όνειρά μου έβρισκα τον δικό μου χώρο, κάπου να ανήκω. Η μέρα που υπενθύμιζε την ωμή πραγματικότητα. Έμεινα για έναν μήνα εκεί και μετά με άφησαν. Ξαφνικά ήμουν και πάλι ελεύθερος στη μέση του πουθενά και έπρεπε να βρω μόνος μου το δρόμο πίσω στον πολιτισμό. Αλλά ποιον πολιτισμό; Ποιο μέρος; Η ζωή μου στην Ελλάδα είναι μια πραγματική ζωή σε πραγματικά μέρη αλλά μιας άλλης κατηγορίας. Μέρη που είμαι «παράνομος», μέρη που κρύβομαι, μέρη όπου είμαι περιορισμένος σε ένα γκέτο χωρίς χαρτιά. Και αν η αστυνομία με πιάσει θα με βάλουν πάλι φυλακή. Έχω ένα έντονο συναίσθημα ότι θέλουν να καταλάβω ότι δεν πρόκειται να υπάρξει μέρος για μένα εδώ. Νομίζω ότι το κατάλαβα!” 

http://schengendangle.jogspace.net/2010/03/11/which-place/

Υπάρχει και ένα βιντεάκι από τα κρατητήρια της Ηγουμενίτσας,  το οποίο αναπαριστά γλαφυρά τα όσα ο άτυχος μετανάστης έχει παραπάνω διηγηθεί.  

something magical

Έχω μεγαλώσει μάλλον για να παίζω με κούκλες. Το ξέρω. Αλλά η γνώση αυτή δεν αρκεί για να με κρατά μακριά τους. Η Barbie βρήκε τον Ken, είναι στο κάστρο τους και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Και τώρα τι? Τέλος το παραμύθι? Εγώ θα βρω κάτι άλλο. Αρνούμαι πεισματικά. Απλά. Και ναι, βρέθηκε ο αντικαταστάτης..

Ξέρω πως δεν θα μπορέσω να κρατήσω ποτέ μια τέτοια κούκλα στα χέρια μου, καθώς η τιμή τους είναι απαγορευτική, αλλά το να τις θαυμάζω είναι free και το εκμεταλλεύομαι στο έπακρο. Σίγουρα αυτές οι κούκλες είναι πολύ πιο ζωντανές από πολλούς ανθρώπους εκεί έξω. Σκέφτομαι όλα αυτά τα άτονα πρόσωπα που με περιτριγυρίζουν, τα ανέκφραστα μάτια που κάθε μέρα συναντώ, τα χείλη που δεν δείχνουν ούτε χαμόγελο, ούτε λύπη. Όλα flat.Από την άλλη, αυτές οι κούκλες έχουν ζωή μέσα τους. Δεν εξηγείται αλλιώς. Τα μάτια τους… έχουν κάτι στοιχειωμένο.


Είναι τρελά θηλυκά και άνετα θα ήταν η ονείρωξη πολλών αντρών.

Τις κοιτάζεις και σε μαγεύουν.

Θαυμάζεις το πόσο εύθραυστες μοιάζουν.

Είναι οι enchanted dolls από τη  Marina Bychkova, μια κοπέλα με άπειρο ταλέντο και αγάπη για αυτό που κάνει. Αν με ρωτούσε κάποιος να διαλέξω μια ως την αγαπημένη μου, δεν νομίζω να μπορούσα να διαλέξω. Γιατί κάθε μια είναι μοναδική. Και ας μην είναι δικές μου, και ας ξέρω πως δεν θα τις αγγίξω ποτέ, εγώ τις αγαπώ.


http://www.enchanteddoll.com/blog/

http://www.enchanteddoll.com/