Archive for Οκτώβριος, 2010

Update στο post “just a manic day”

Στη ζωή τα πράγματα συμβαίνουν μια φορά κι ότι τελειώνει, τελειώνει για πάντα. Στην περίπτωση του post, το ξυπνητήρι άργησε να χτυπήσει και άργησα να πάω στη δουλειά. Αυτό έγινε και γράφτηκε στην ιστορία. Τα υπόλοιπα parts της ιστορίας όμως έχουν κάποια εξέλιξη. Και τι εννοώ. Ο μονομάχος μου κολυμπά χαρούμενος στο ενυδρείο του και εξακολουθεί να κάνει μακροβούτια και χαζομάρες και να καταφέρνει να με κάνει να χαμογελάω. Μάλιστα πλέον έχει και παρέα, ένα γλύφτη (έτσι την ονόμασε ο pet-shop-ας, φαντάζομαι δεν είναι αυτή η επιστημονική ονομασία του ψαριού). Anyway, ο γλύφτης αφενός τα πάει μια χαρά με το πειραχτήρι τον μονομάχο, αφετέρου είναι ο μεγαλύτερος χέστης που έχω δει ever. Αυτός ο αδόκιμος όρος είναι ο μόνος που μπορεί να αποδώσει με ακρίβεια το χαρακτήρα του νέου μου ψαριού και παρακαλώ να συγχωρεθώ για αυτόν. Τις πρώτες μέρες νόμιζα πως τον είχε κάνει κομματάκια ο μονομάχος, αφού δεν εμφανιζόταν ποτέ και πουθενά. Δεν ήξερα αν είναι καλά μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να βγάλω εκτός ενυδρείου το ναυάγιο στο οποίο κρυβόταν, πεπεισμένη πως θα βρω τα κοκαλάκια του. Τελικά αποδείχθηκε και με πείραμα ότι ο γλύφτης είναι απλά χέστης. Αρχικά είχε κολλήσει στο ναυάγιο και όταν πια βγήκε εκτός νερού έκανε βουτιά από ψηλά και εν συνεχεία έτρεχε σαν τρελός στον πυθμένα να βρει κάπου να (μάντεψε τι?) κρυφτεί! Πλέον μπορεί να περάσουν και μέρες μέχρι να αποφασίσει να βγει από το ναυάγιο. Και αν τον πετύχω καμία φορά εκτός, με το που δει κίνηση εξαφανίζεται σε χρόνο dt. Επίσης, πέρασα ένα ζόρι με το θέμα της τροφής. Το κάθε ψάρι έχει άλλη τροφή. Ο μονομάχος, ως ο παλιότερος και πιο μάγκας του ενυδρείου έτρωγε και τα δικά του και του γλύφτη( ο δεύτερος είχε θέμα και με τις ντροπές, που λειτουργούσαν ανατρεπτικά στο να διεκδικήσει την τροφή του). Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο μονομάχος να έχει παραφουσκώνει από το πολύ φαγητό και να κοντεύει να σκάσει. Και εκεί ξεκίνησε νέο άγχος πιθανής απώλειας του μονομάχου, αυτή τη φορά από τη λαιμαργία του. Πέρασαν 2-3 μέρες θυμάμαι που βλάκα τον ανέβαζα, μα..κα τον κατέβαζα. Φυσικά, είχε και τιμωρία για τη βλακεία που έκανε και έμεινε νηστικός για κάνα δύο μέρες, μέχρι να δω την κοιλία του να επανέρχεται σε φυσιολογικά επίπεδα. Αυτή τη στιγμή πάντως η συγκατοίκηση πάει μια χαρά αν και ο γλύφτης είναι σαν να μην υπάρχει.

Όσον αφορά τον δίσκο, είχα μια αναλαμπή να τον συνδέσω με το laptop και τελικά μου τον διάβασε. Έκανα με συνοπτικές διαδικασίες back up, ξεφυσώντας με ανακούφιση που τόσος κόπος δεν πήγε χαμένος. Λογικά όπου να’ ναι θα τα φτύσει αλλά δεν με νοιάζει πλέον. Ηθικό δίδαγμα? Το back up δεν πρέπει να έχει τη μοίρα της δίαιτας, δλδ «από Δευτέρα» αλλά να γίνεται εγκαίρως και τακτικά…

ελληνικός καφές

Από τα λίγα πράγματα που μπορεί να κάνει ένα πρωινό ξύπνημα όμορφο, είναι η μυρωδιά του καφέ. Και φυσικά αναφέρομαι στον ελληνικό καφέ. Το κόλλημα ξεκίνησε από τα σχολικά χρόνια. Αρχικά ήταν απαγορευμένος καρπός από τους γονείς και ειδικά από τη μάνα μου, η οποία τον είχε ενοχοποιήσει στα μάτια μου για χίλια μύρια άσχημα πράγματα. Ειδικά η ατάκα «πειράζει τα νεύρα», ήταν κλασική αποτρεπτική επιχειρηματολογία για να μην πίνω. Κάτω βέβαια από την πίεση του λυκείου και το νυχθημερόν διάβασμα, ο καφές τελικά μπήκε στην ημερήσια διάταξη με τις ευλογίες της μάνας μου. Μάλιστα, τα απογεύματα ήταν η ίδια που μου τον ετοίμαζε και μου τον έφερνε στο γραφείο. Ένιωθα πως είχα μεγαλώσει πια, ήμουν σαν τη μαμά, που σηκωνόταν το πρωί και πάντα η μέρα ξεκινούσε με ένα μικρό φλιτζανάκι καφέ. Φτιαγμένο από τον μπαμπά. Πάντα με αγάπη. Παρατηρώ την τελετουργία του καφέ. Σκέφτομαι τον μπαμπά μου. Που ξυπνάει πάντα πιο νωρίς για να είναι έτοιμος ο καφές, όταν η μάνα μου θα πάει στην κουζίνα. Που και ο Μ. κάθε πρωί μου ετοιμάζει καφέ, ακόμα και αν δεν προλαβαίνω να τον πιώ. Μάλλον είναι μια ένδειξη αγάπης. Ίσως..

Θυμάμαι μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου, ξαπλωμένη στο κρεβάτι του νοσοκομείου, να απαγορεύεται να φάω και να πιω οτιδήποτε. Μου έβρεχαν μόνο για μέρες τα χείλη με βαμβάκι. Αυτό που μου έλειπε εκείνες τις μέρες θυμάμαι, ήταν  ο καφές. Ζητούσα από τη μανά μου να μου φέρει τον καφέ της κοντά στη μύτη μου, να γεμίσω μέχρι μέσα βαθιά αυτή τη μεθυστική μυρωδιά του. Με το φαγητό η υπομονή μου δεν δοκιμάστηκε. Αυτή η μικρή κουπίτσα ελληνικού με κατέβαλε ψυχολογικά. Ο αδερφός μου έπινε φραπέ. Δεν είχε κάτι να με ξελογιάσει όμως, σαν τον ελληνικό. Εκεί νομίζω ξεκίνησε ο μεγάλος μας έρωτας. Ζήλευα γιατί μου έκλεινε πονηρά το μάτι και εγώ δεν μπορούσα να δοκιμάσω!

Ο καφές χρειάζεται μαεστρία και τέχνη. Ακόμα και ο πανεύκολος φραπέ. Ο πιο απαιτητικός από όλους είναι όμως ο ελληνικός.

Καταρχήν, είναι τρελό παρτάκι, γιατί απαιτεί όλη την ώρα της παρασκευής τα μάτια σου πάνω του. Έτσι και ξεχαστείς και ασχοληθείς με κάτι άλλο, ελληνικό δεν θα πιεις! Θα φουσκώσει από τα νεύρα του γιατί το παράτησες και θα ξεχυθεί έξω από το μπρίκι. Έχω κατά καιρούς ακούσει διάφορα μυστικά για τον καλό ελληνικό καφέ. Άλλος αναφέρει ότι το νερό πρέπει να είναι παγωμένο από το ψυγείο, άλλος αναφέρει ότι πρέπει να είναι χλιαρό. Προσωπικά χρησιμοποιώ νερό βρύσης. Αυτό που έχει σημασία είναι να σιγοψηθεί νομίζω , με καλό ανακάτεμα πάντα προς μια κατεύθυνση. Μάλιστα, συνάδελφος μου ανέφερε ότι πρέπει να μετράς πόσες φορές ανακατεύεις και ο αριθμός των κινήσεων πρέπει να ανέρχεται στο 99. Ομολογώ ότι μετράω έκτοτε, εκτός των περιπτώσεων που σέρνομαι και κοιμάμαι όρθια από τη νύστα . Τότε δεν μετράω από ενδόμυχο φόβο μήπως και το μέτρημα τελικά με αποκοιμίσει (λες να λειτουργήσει σαν τα προβατάκια των αϋπνιών και να ξεφτιλιστώ? Άστο καλύτερα!). Όταν ο καφές πάει να φουσκώσει, μπορείς να τον βγάλεις για λίγα δευτερόλεπτα από το μάτι, να ησυχάσει και εν συνεχεία να συνεχίσεις το ψήσιμο. Όταν πια είναι έτοιμος, με αργές κινήσεις τον χύνεις στο φλιτζάνι. Το καϊμάκι του πρέπει να μην χαλάσει.

Και μετά είναι η ώρα της απόλαυσης. Πρώτα μυρίζεις τον καφέ. Να φτάσει το άρωμά του στα σωθικά σου. Να σε κάνει να τον ποθήσεις και να θέλεις να τον φιλήσεις.  Και αφού σε μεθύσει με τα αρώματα, σε τρελαίνει και με τη γεύση του.

Στην υγειά μας λοιπόν!