Archive for Μαΐου, 2010

μύρισε το γρασίδι

Όλη μέρα στη δουλειά είμαι μπροστά σε ένα pc. Στο σπίτι τηλεόραση αρνούμαι να δω, οπότε ή θα διαβάζω κανένα βιβλίο ή θα χαζεύω (πάλι) στο pc, αν δεν έχω παρέα..

Παρατηρώ τα γράμματα μου στη λίστα για τα ψώνια του σούπερ μάρκετ και το ημερολόγιο της δουλείας και δεν τα αναγνωρίζω.. Είναι τα ελάχιστα σημεία που πρέπει να πάρω πλέον στυλό και να γράψω κάτι συστηματικά. Έχω ξεχάσει να γράφω. Ο γραφικός χαρακτήρας που κάποτε όλοι θαύμαζαν έχει γίνει ορνιθοσκαλίσματα.  Έχω αρχίσει να  ξεχνάω ακόμα και την ορθογραφία, γιατί το έξυπνο word έχει πάντα εκεί την απάντηση, οπότε γιατί να ζοριστώ να θυμηθώ πως γράφεται μια λέξη? Και λάθος να κάνω, έχει το ρουφιανάκι του και όλα μου τα λέει.. Ακόμα και το ημερολόγιο που κράταγα παλιότερα, το καθημερινό, πάει. Έχω το blog μου και εγώ πια, και εκεί καταγράφω κάθε βλακεία μου. Η αλήθεια εδώ είναι ότι δεν έχω «ξεθαρρέψει» ακόμα αρκετά ώστε να καταγράφω κάθε καρβουνιά που σκέφτομαι αλλά θέμα χρόνου είναι και αυτό νομίζω.

Θυμάμαι όταν πήγαινα στο σχολείο και έπρεπε να γράφω με τις ώρες και νευρίαζα. Θυμάμαι όμως και τον θόρυβο από την άκρη του μολυβιού πάνω στο τετράδιο, που μπορεί να με ανατρίχιαζε αλλά τον αγαπούσα. Τη μυρωδιά της γομολάστιχας.  Αυτή η μυρωδιά ακόμα φτάνει στα ρουθούνια μου όταν πάω πίσω σε εκείνα τα χρόνια. Πολλές φορές μπερδεύεται με την μυρωδιά του ελληνικού που έπινα όταν διάβαζα(ειδικά στις πανελλήνιες). Μόνο ελληνικό έπινα. Και ακόμα ελληνικό πίνω κατά κύριο λόγο. Ακόμα έχω ένα μικρό κάλο στο μεσαίο δάχτυλο, που έτσουζε μετά από ώρες γραψίματος.. Και σκέφτομαι πως το pc μου δεν μυρίζει κάπως. Άλλαξα πρόσφατα το παλιό μου laptop με ένα γαμάτο νέο pc. Πέρα από το γεγονός πως πάει σφαίρα, δεν έχω κάτι άλλο να πω. Δεν νομίζω να σκέφτομαι το παλιό μου laptop μετά από δέκα χρόνια και να συγκινούμαι ή να θυμάμαι κάτι παραπέρα από τη μάρκα του(που ακόμα και αυτή πιστεύω πως είναι πιθανόν να ξεχάσω).

Κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις πάντα θα μου πεις. Αλλά εμένα γιατί μου αφήνει μια αίσθηση σαν απώλεια?

Και ξαφνικά ακούω έξω να γίνεται χαμός. Βροχή πάλι αν και το καλοκαίρι έχει φτάσει. Μύρισε και το γρασίδι. Βγαίνω στο μπαλκόνι. Τέρμα για σήμερα το internet. Προτιμώ να γεμίσω με μυρωδιές και αληθινές εικόνες.

Advertisements

Πρόκειται πιθανότατα για προβοκάτσια

Με το προηγούμενο άρθρο να έχει ένα κενό σχετικά με τα γεγονότα της 5ης Μαϊου, παραθέτω αυτολεξή το εξής, το οποίο με καλύπτει απόλυτα:

Υπάρχουν μαρτυρίες που στηρίζουν αυτή την άποψη. Δημοσιογράφος, του Σκάϊ νομίζω, είπε ζωντανά στον αέρα ότι λίγα λεπτά αργότερα, αφού πετάχτηκε η μολότοφ στην τράπεζα, ένας άνδρας χωρίς κουκούλα «κανονικά» ντυμένος, πλησίασε την τράπεζα και έχυσε μέσα ένα μπουκάλι με διαφανές υγρό. Στην συνέχεια λαμπάδιασε ο χώρος. Επίσης διαδηλωτές που ήταν κοντά στο περιστατικό επιμένουν ότι μετά την ρίψη της μολότοφ, η φωτιά σχεδόν είχε σβήσει και απορούν πως πήρε τέτοιες διαστάσεις λίγο αργότερα. Δεν είναι η πρώτη φορά που στήνονται προβοκάτσιες. Η περίοδος είναι τέτοια που το κράτος και οι μηχανισμοί του θα κάνουν και κάνουν ότι μπορούν για να ελέγξουν μια κοινωνία που είναι έτοιμη να εκραγεί.Οι αναρχικοί και οι αντεξουσιαστές είμαστε στην πρώτη γραμμή του αγώνα και γι αυτό μας κτυπούν ανελέητα και θα συνεχίσουν να το κάνουν. Ιστορικά έχει χρησιμοποιηθεί και στο παρελθόν ο χώρος των αναρχικών όπως και των αριστερών για να στηθούν προβοκάτσιες που εξυπηρετούν τα σχέδια των κυρίαρχων.

Όμως σύντροφοι ας βάλουμε τα πράγματα σε μιά σειρά:

Κατ΄αρχήν βέβαια για τον θάνατο αυτών των εργαζομένων συνανθρώπων μας, φταίει ο Βγενόπουλος και οι διευθυντές του, που τους υποχρέωσαν με απειλές, ότι θα χάσουν την δουλειά τους, να παραμείνουν, ενώ αυτοί ζητούσαν άδεια να αποχωρήσουν πολύ νωρίτερα. Φταίνε τα συγκεκριμμένα αφεντικά που τους υποχρέωσαν να εργαστούν σε ένα κτίριο χωρίς έξοδο κινδύνου, χωρίς σύστημα πυρόσβεσης, κλειδωμένοι μέσα σαν τα ποντίκια και μάλιστα σε μέρα γενικής απεργίας.

Σήμερα οι συνθήκες γύρω μας διαφοροποιούνται ταχύτατα και η ανθρώπινη ζωή, ακόμα και στις καθημερινές εκφράσεις, της ενέχει ιδιαίτερη επικινδυνότητα. Κανείς δεν μπορεί να ζεί ανέμελα όταν γύρω του όλα αλλάζουν. Και κανείς δεν μπορεί να συνεχίζει να εργάζεται με άνεση και ασφάλεια, ιδιαίτερα όταν έξω απ το γραφείο του περνάει μια διαδήλωση περίπου 400000 θυμομένων συμπολιτών του.

Εμείς ως αναρχικοί και στην περίπτωση της προβοκάτσιας φέρομε ευθύνη, γιατί δεν μπορούμε να ελέγξουμε τον χώρο μας. Φέρομε ευθύνη γιατί επιτρέπουμε να δημιουργούνται οι συνθήκες για προβοκάτσιες εις βάρος μας. Γιατί έχει φετιχοποιηθεί η βία στον χώρο μας. Γιατί έχει την δυνατότητα ο κάθε ένας , βαλτός η όχι, με ψυχολογικά ή άλλα προβλήματα, να παίρνει ένα μπουκάλι η ένα παλούκι και να πηγαίνει όπου τούρθει, να κανει ότι τούρθει, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που έχουν οι πράξεις του τόσο για την κοινωνία γενικώς και όσο και για μας, που ως πολιτικοκοινωνικό κίνημα πληρώνουμε τις συνέπειες.Αυτό πρέπει επιτέλους να σταματήσει. Άς ξεκινήσουμε μια συζήτηση σε πρώτη φάση για το νόημα και την χρήση της βίας στο κίνημα.

Τέλος επειδή είμαστε επαναστάτες και όχι πολιτικάντηδες ας σταματήσουμε να ψελίζουμε σαχλαμάρες για το τραγικό αυτό περιστατικό. Να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Και κυρίως να εκφράσουμε την λύπη μας, μια λύπη βαθειά και ανθρώπινη για το θάνατο αυτών τωνανθρώπων. Είναι θύματα του κεφάλαιου και προστίθενται στο μεγάλο κατάλογο των νεκρών εκμεταλλευόμενων ανθρώπων, που με τον ένα ή τον
άλλο τρόπο χάνουν καθημερινά την ζωή τους στο καπιταλισμό. Τους τιμούμε ως τέτοιους.

Πηγή:
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1164033

photo taken from here -> http://www.flickr.com/photos/murplejane/

μέρες αργίας

Αυτές οι μέρες είχαν τα πάντα. Προβληματισμό για την κατάσταση και την πορεία της Ελλάδας, χάος, επεισόδια, τρεις άνθρωποι νεκροί, πόνος. Λυπάμαι που για την κακιά στιγμή(θα την βαφτίσω έτσι γιατί και μόνο το γεγονός αυτό χωράει πολλά ερωτηματικά και μπορούν να γραφτούν κατεβατά) χάθηκαν συνάνθρωποι οι οποίοι πουθενά δεν έφταιξαν. Στεναχωριέμαι και για το γεγονός πως πάλι κάτι βρέθηκε για να αποπροσανατολίσει τον κόσμο από το ΠΡΟΒΛΗΜΑ και να ασχολούνται όλοι για το ποιος είναι ο υπεύθυνος και για τα «κωλόπαιδα» με τις κουκούλες και όλες τις σχετικές μπούρδες. Το σίγουρο είναι πως τα τηλεοπτικά παράθυρα βρήκαν πάλι θέμα για ώρες συνομιλιών άνευ ουσίας, τα οποία δεν αντέχω να παρακολουθήσω ούτε για ένα λεπτό.

Για την Παρασκευή είχε κανονιστεί εδώ και δύο βδομάδες party γενεθλίων, των δικών μου και του Μ.. Υπό το βάρος της κατάστασης προβληματίστηκα με τις ώρες αν πρέπει όντως να γίνει ή απλά να το γειώσω. Αν δεν είχε ακυρωθεί ήδη μια φορά και αν ήμουν και μόνη μου, δεν θα το είχα κάνει εν τέλει. Όσο καλά και αν πέρασα, μέχρι να κάνει το αλκοόλ τη δουλειά του, εγώ είχα τύψεις.. Ομολογώ πως όταν το αλκοόλ «έπιασε» όμως, ξεχάστηκα και τα έσπασα όλα, παραλίγο και το χέρι μου.. Είδα φίλους, που είχα καιρό να συναντήσω, χάρηκα απίστευτα. Ήπιαμε, χορέψαμε, κουτσομπολέψαμε και στο τέλος, πάνω στο χαμό που γινόταν, έπεσα φαρδιά πλατιά στο πάτωμα. Ένας αγκώνας τουμπανιασμένος, ακόμα με πονάει, ανίκανη να κάνω βασικές κινήσεις και συνεχώς στην ανάγκη κάποιου δίπλα μου. Μου θυμίζουν αυτές οι μέρες άλλες εποχές, που η υγεία μου δεχόταν το ένα πλήγμα μετά το άλλο. Θα αράξω στο μπαλκόνι μου, θα κλείσω τα μάτια, θα ξεχάσω όλους μου τους προβληματισμούς και θα αφήσω τον ήλιο να με κάψει σε αυτό το πρώιμο καλοκαίρι.