Archive for Ιανουαρίου, 2014

Ντροπή.

Σήμερα νιώθω ντροπή. Και στεναχώρια. Για δεύτερη φορά στη ζωή μου ντράπηκα να κοιτάξω στα μάτια ένα πρόσωπο που έβλεπα όχι από κοντά αλλά σε μια φωτογραφία. Την πρώτη φορά συνέβει με την δολοφονία του Σαχτζάτ Λουκμάν, που δολοφονήθηκε στα Πετράλωνα από χρυσαυγίτες, επειδή τους έκλεινε το δρόμο με το ποδήλατό του. Ένα παιδί που έχασε τη ζωή του για μία προσπέραση.

Image

Σήμερα λοιπόν, μια ακόμα φωτογραφία νομίζω θα με στοιχειώνει για καιρό. Αυτή του πατέρα που έχασε τους 2 γιους του, την κόρη του (εννιά, έντεκα και δεκατριών χρονών) και την γυναίκα του. Όπως είπε, οι λιμενόμπατσοι τους πέταξαν στη θάλασσα, αναποδογυρίζοντας το αλιευτικό σκάφος στο οποίο επέβαιναν.

Image

Πόνος. Ντροπή για την κατάντια μας. Όσα και να γράψω, δεν νομίζω πως μπορώ να περιγράψω τι νιώθω κοιτάζοντας αυτόν τον άνθρωπο. Ένας άνθρωπος που έφυγε από τον τόπο του για ένα καλύτερο αύριο μαζί με την οικογένειά  του. Για να τους σώσει από τον χαμό που εκεί επικρατεί. Εκεί, όπου μέχρι τις 19/12/13, σύμφωνα με το παρακάτω άρθρο, 11.420 παιδιά έχουν ήδη σκοτωθεί.

http://www.npr.org/2013/12/19/255406234/more-children-become-victims-of-syrias-civil-war

Από το 2009 ήδη, για το εν λόγω νησί έχουν καταγραφεί φρικαλεότητες. Αλλά έπρεπε να χαθούν ζωές και όχι απλά αξιοπρέπειες για να εμφανιστεί στον χάρτη και να το μάθουμε.

http://anarchypress.wordpress.com/2009/10/13/%C2%AB%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%C2%BB-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%87%CE%B5%CE%AF%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84/

Παραθέτω ένα κείμενο του Άρη Χαζτηστεφάνου, που τα λέει σίγουρα καλύτερα από εμένα και με βρίσκει απολύτως σύμφωνη:

 

Η ελληνική κυβέρνηση ήθελε νεκρούς στα σύνορα. Η ελληνική κοινωνία το ανέχτηκε.

Οργή και αποτροπιασμό προκαλεί, λένε, ο πνιγμός παιδιών στο Αιγαίο που έπεσαν στα χέρια του ελληνικού λιμενικού σώματος.

Ας αφήσουν όμως τα κροκοδείλια δάκρυα όσοι τώρα θρηνούν για τα πτώματα των παιδιών που ξεβράζει η θάλασσα.

Η κυβέρνηση είχε δείξει με κάθε ευκαιρία ότι θέλει θύματα στα σύνορα.

Δεν ήταν μόνο ο σύμβουλος του υπουργού Υγείας και στέλεχος της ΝΔ, Θάνος Πλεύρης, που έλεγε ότι «φύλαξη συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες και για να γίνω κατανοητός αν δεν υπάρχουν νεκροί».

Δεν ήταν μόνο ο ίδιος ο Γεωργιάδης που παραπονιόταν ότι το να σώζουμε ανθρώπους που πνίγονται στη θάλασσα μας κοστίζει ακριβά.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έκλεινε το μάτι στους νεοναζιστές της Χ.Α χαρακτηρίζοντας τους μετανάστες “τύραννος” της Ελληνικής κοινωνίας και ζητώντας μας να “ανακαταλάβουμε” τις πόλεις και να διώξουμε τα παιδιά τους από τους βρεφονηπιακούς σταθμούς.

Αντιγράφοντας κατά λέξη τις ανακοινώσεις των νεοναζιστών, ο Σαμαράς απέδιδε την ανεργία, όχι στην πολιτική του, αλλά στους μετανάστες – επιχείρημα που καταρρίπτεται πανηγυρικά σε κάθε σχετική έρευνα.

Για όλους αυτούς, κάθε αποτροπή εισόδου μεταναστών είναι επιτυχία. Ακόμη και αν μετριούνται σε σακούλες νεκροτομείων. Ακόμη και αν τα θύματα προέρχονται από πολεμικές συρράξεις τις οποίες συν-δημιουργήσαμε μέσω του ΝΑΤΟ και άλλων οργανισμών.

Το ΠΑΣΟΚ από την πλευρά του έχει στήσει την μεγαλύτερη «φάμπρικα» εκμετάλλευσης του ανθρώπινου πόνου. Aπό τη μια ζητούσε βομβαρδισμό της Συρίας και έστηνε ναζιστικής εμπνεύσεως στρατόπεδα συγκέντρωσης και από τη άλλη ο Βενιζέλος έστελνε τους συμβούλους του να ξημεροβραδιάζονται στις οργανώσεις για την προστασία των μεταναστών και των προσφύγων.

Ο Βενιζέλος τους «βομβάρδιζε», ο Χρυσχοϊδης τους έβαζε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και η Αλ Σαλεχ τους «περιέθαλπε».

Τα μέσα ενημέρωσης είχαν “στήσει το ανθρωπιστικό” προφίλ του λιμενικού, παρουσιάζοντας ευειδής νεαρές που “πονάνε” για το δράμα των προσφύγων ενώ στην πραγματικότητα τους επαναπροωθούν σε άλλες χώρες, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου.

Με επιλεκτική δημοσίευση των αναφορών της Ελληνικής Αστυνομίας για την εγκληματικότητα, τα ΜΜΕ έστησαν όποτε τους ζητήθηκε ένα φανταστικό σκηνικό γενικευμένης ανομίας από τους μετανάστες – το οποίο συμπτωματικά εμφανιζόταν πάντα πριν από μεγάλες εκλογικές αναμετρήσεις.

Οι ευθύνες προφανώς ξεκινούν από πάνω αλλά σίγουρα δεν σταματούν εκεί.

Πριν από μερικές εβδομάδες δημοσιεύσαμε μια έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας η οποία ουσιαστικά προέβλεπε τι θα συνέβαινε κάποια στιγμή στα ελληνικά σύνορα.

Η έκθεση αποκάλυπτε ότι αστυνομία και λιμενικό βασανίζουν αλλά και κλέβουν πρόσφυγες, τους οποίους ξαναγυρίζουν παράνομα στη χώρα από την οποία επιχείρησαν να εισέλθουν στην Ελλάδα. Βάλαμε λοιπόν τον (προκλητικό νομίζαμε τότε) τίτλο «Βασανίζουν, κλέβουν επαναπροωθούν Σύρους πρόσφυγες» και περιμέναμε…

Ελάχιστα κείμενα σε αυτό εδώ το site είχαν τόσα λίγα Like στο Facebook και retweet. Είναι αυτό επαγγελματικά αξιόπιστο δείγμα για να κρίνει κανείς τα αντανακλαστικά μιας κοινωνίας; Προφανώς όχι.

Κάτι λέει όμως.

Ότι συνηθίσαμε όλοι, σαν απολύτως φυσιολογικό, να αντιμετωπίζονται ανθρώπινα όντα χειρότερα και από τα σκουπίδια. Αν πετάξεις μια σακούλα με σκουπίδια στη θάλασσα όλο και κάποιος Ατενίστας θα σε κράξει. Αν πετάξεις έναν Σύρο πρόσφυγα δεν θα το μάθει κανείς.

Το στο διάολο θέλουμε δηλαδή για να καταλάβουμε ότι η κυβέρνησή μας δολοφονεί ανθρώπους στα σύνορα – να μας πετάνε τα πτώματα βρεφών στην εξώπορτα;

Και οι πολίτες της ναζιστικής Γερμανίας δεν είδαν ποτέ τους Εβραίους, τους τσιγγάνους και του ομοφυλόφιλους να πεθαίνουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτό όμως δεν τους καθιστά λιγότερο υπεύθυνους.

Όσο περισσότερο αποκτηνώνεται η ελληνική κοινωνία, όσο περισσότερο θεωρεί ότι το δράμα των Παλαιστινίων, των Σύρων ή των Αφγανών δεν την αγγίζει, τόσο πιο εύκολο θα είναι να τις επιβάλλουν νέα μέτρα λιτότητας και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αν δεν μπορούμε να το δούμε ανθρωπιστικά ας το δούμε τουλάχιστον εγωιστικά. Είμαστε όλοι πνιγμένοι στο Αιγαίο.

Αρης Χατζηστεφάνου

http://info-war.gr/2014/01/%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CE%B6%CE%AF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BD%CE%AF%CE%BE%CE%B1%CE%BC%CE%B5/

Ντροπή. Γιατί όντως μαζί τους πνίξαμε.

Istanbul acid

Istanbul acid

Σήμερα με έχουν πιάσει τα ανατολίτικά μου. Dubstep από την Τουρκία. Istanbul acid που σου καίει το μυαλό.

Και μετά θυμήθηκα και ένα βιντεάκι με έναν χορευτή, τον Russell Maliphant, ο οποίος σαν μεταμοντέρνος δερβίσης, στροβιλίζεται στους ρυθμούς του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Δεν είμαι λάτρης του χορού. Αυτή η χορογραφία όμως είναι έρωτας.

Και για το τέλος το σημερινό κόλλημα.

I am sitting in a room

Το «I am sitting in a room» (1969) είναι ένα από τα πιο γνωστά έργα του συνθέτη Alvin Lucier, που ουσιαστικά ακούγεται ο ίδιος ο Lucier να αφηγείται ένα κείμενο, και στη συνέχεια, παίζοντας την καταγραφή ξανά στο δωμάτιο, να γίνεται εκ νέου εγγραφή. Η νέα εγγραφή κατόπιν αναπαράγεται και εκ νέου καταγράφεται, και αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται. Εφόσον όλα τα δωμάτια έχουν το δικό τους συντονισμό και τις δικές του συχνότητες (οι οποίες είναι διαφορετικές σε μια μεγάλη αίθουσα και σε ένα μικρό δωμάτιο), το αποτέλεσμα είναι ότι ορισμένες συχνότητες τονίζονται καθώς αντηχούν στο δωμάτιο, μέχρι που τελικά οι λέξεις γίνονται ακατανόητες και τελικά αντικαθίστανται από τις αρμονίες και τους τόνους του ίδιου του δωματίου. Στο video ακούγεται η διαδικασία αυτή, καθώς εξελίσσεται και «αλλοιώνεται» η φωνή. «Κάθομαι σε ένα δωμάτιο, διαφορετικό από αυτό που είσαι τώρα. Κάνω εγγραφή του ήχου της φωνή μου. Θεωρώ αυτή τη δραστηριότητα όχι τόσο ως μια επίδειξη ενός φυσικού γεγονότος, αλλά περισσότερο ως ένας τρόπος για να εξομαλύνω τυχόν παρατυπίες που η ομιλία μου θα μπορούσε να έχει «.
Μέσα από την επανάληψη και τα περιορισμένα μέσα του, το “I am sitting in a room” κατατάσσεται ανάμεσα τα καλύτερα επιτεύγματα της Minimal μουσικής.

by myself

«Eίμαι πολύ μόνη μου, πολύ μόνη μου».

Μία πανευρωπαϊκή προσπάθεια για την ενημέρωση του κόσμου για τη σκλήρυνση κατά πλάκας και τη ζωή των ασθενών με τη νόσο, βρίσκεται σε εξέλιξη με τον τίτλο Under Pressure (Υπό Πίεση). Αυτό είναι το ελληνικό βίντεο της καμπάνιας. Nομίζω πρέπει να το δουν όλοι αυτό το βιντεάκι. Και κράτα και κανένα χαρτομάντηλο για την ώρα που το βλέπεις. Και για μετά, κράτα κατανόηση. Και αγάπη και συμπαράσταση. Και δεν είναι μόνο αυτή η «ομάδα» που μας θέλει δίπλα της. Ξέρεις, υπάρχουν άπειρες παρόμοιες με αυτή.

«Εξαφανίστηκαν, εξαφανίστηκαν, εξαφανίστηκαν»…

abita

Abita from Shoko Hara.
Η «Abita» ειναι μικρου μηκους animation για τα παιδια της Φουκουσιμα που δεν μπορουν να βγουν στους δρομους, εξαιτιας της ραδιενεργειας που υπαρχει στη περιοχη.
Ειναι μια ταινια για τα ονειρα και την πραγματικοτητα.