Archive for Μαρτίου, 2010

Τι δεν θα δουμε ποτέ στην τηλεόραση

Όσο ασχολούνται όλοι με ΜΑΚΗ-ΛΑΚΗ-ΘΕΜΟ-ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ και λοιπούς υποκοριστικούς μονοκύτταρους οργανισμούς, η κυβέρνηση και τα media στέλνουν στον Καιάδα την αλήθεια.
Η κα Μαρία Μαργαρίτη, εκδιώχθηκε κακήν κακώς από το δικαστικό σώμα, όταν έβγαλε φόρα παρτίδα κονδύλια που προορίζονταν ως οικονομική ενίσχυση σε σεισμοπαθείς, τα οποία κατασπαράχθηκαν από κρατικούς και παρακρατικούς φορείς. Παράλληλα, ξεμπρόστιασε ολόκληρο το δικαστικό σώμα, αποκαλύπτοντας τον ΟΙΚΟ ΑΝΟΧΗΣ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ: Εκατοντάδες ανήλικοι έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά (και πολλές φορές έναντι αμοιβής που απολαμβάνουν δικαστικοί και άλλοι «μεσάζοντες») σε μυστικό χώρο, ειδικά διαμορφωμένο εντός των δικαστηρίων!
Η κα Μαρία Μαργαρίτη, προέβη σε απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, ζητώντας την πλήρη αποκατάστασή της και την ανάδειξη των παραπάνω θεμάτων. Όμως, η προσωπική ασφάλεια του κου Καραμανλή φρόντισε να την απομακρύνει βίαια, όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο θέμα μέχρι αυτή την στιγμή ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΕΔΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΜΕΣΟ, παρά μόνο από το BBC, ενώ στο YouTube η μαζική διανομή του βίντεο δεν επιτρέπεται (αναγράφεται η ένδειξη «Embedding disabled by request»)

Πηγή:

http://itaniepitas.blogspot.com/2008/01/blog-post_26.html

do you believe in fairies?

Αγαπάω τις νεράιδες. Μην αναρωτιέσαι αν πιστεύω σε αυτές. Ναι είναι η απάντηση. Δεν είμαι σίγουρη αν έχω δει ποτέ αλλά πολλές φορές είχα αυτή την αίσθηση. Π.χ. κάθε φορά που έβλεπα πυγολαμπίδες νόμιζα πως είναι κάπου εκεί γύρω και με πασπάλιζαν με λίγη αστερόσκονη. Μερικές φορές έμπαινε και στα μάτια μου και δάκρυζαν. Αλλά δεν ήταν δάκρυα πόνου αυτά που κυλούσαν, αλλά χαράς. Πάνε χρόνια όμως από την τελευταία μας συνάντηση. Πρέπει να είσαι κοντά στη φύση για να τις συναντήσεις και εγώ τα τελευταία χρόνια ζω σε πολύβουες  και φασαριόζικες πόλεις. Η πόλη δεν έχει αυτά τα υπέροχα πλασματάκια. Την φοβούνται και δεν την πλησιάζουν γιατί οι άνθρωποι εδώ δεν είναι απλοί και έχουν χάσει την παιδικότητά τους. Δεν υπάρχει χώρος για μαγεία και αγάπη. Όλοι απλά τρέχουν (ακόμα δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς θέλουν να προφτάσουν) και δε υπάρχει χώρος για νεράιδες και τέτοιες βλακείες.

Προτιμούν να μένουν σε πηγές, θάλασσες, λίμνες, δάση, υπάρχει περίπτωση να είναι όμως και στον κήπο σου, αν τον έχεις σπείρει με αγάπη. Αν της κλέψεις το μαντήλι ή το δαχτυλίδι της, μπορείς να την κρατήσεις για πάντα μαζί σου. Αν σου χαρίσει ένα δαχτυλίδι, σημαίνει πως θα σε αγαπάει για πάντα.

Είναι παιχνιδιάρικο και σκανταλιάρικο πλάσμα, αν δεν πιστεύεις σε αυτές, σε πειράζει. Δεν πρέπει ποτέ όμως να της κάνεις κακό γιατί θα αφήσουν τη ζωή σου χωρίς παραμύθι… Θέλει μόνο να την αγαπάς και αυτή θα σου το ανταποδώσει και με το παραπάνω, ρίχνοντας πάνω σου τη μαγική της αστερόσκονη.

Λένε πως αγαπάει τα γλυκίσματα, και ειδικά τα μπισκότα μαζί με το γάλα. Στα παράθυρα του σπιτιού σου το βράδυ αν αφήσεις λίγα μπισκότα και λίγο γάλα, γίνεται φίλη του σπιτιού κ των αφεντικών του.

Εγώ πια, έχω ένα νεραιδόσπιτο… Ήταν το πιο όμορφο δώρο που μου έχουν κάνει και είναι όντως μαγικό. Κάθε φορά που το κοιτάζω, με κάνει και χαμογελάω.

Και έχω βάλει απόψε στο παράθυρό μου καλούδια που της αρέσουν, να έρθει να με βρει και ας είμαι μέσα στο χάος αυτής της πόλης, να βρει το σπιτάκι της, να κοιμηθεί στο κρεβατάκι της. Και υπόσχομαι να την αγαπάω και να την προσέχω κάθε μέρα. Και θα έχω στο μπαλκόνι μου τα πιο όμορφα λουλούδια του κόσμου, θα τα προσέχω για να έχει να παίζει. Ελπίζω μόνο να με βρει, να μην αποπροσανατολιστεί από τα φώτα και χάσει το δρόμο της..

photo no1 taken from here-> http://www.flickr.com/photos/chrysti/
photo no2 taken from here-> http://www.flickr.com/photos/nitrok/

Λαχταρώ


Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου…
Και να σου κάνω τα ψώνια σου,
και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου,
και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό,
και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου,
και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,
και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες,
και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,
και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,
και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου,
και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.

Και να φιλάω την πλάτη σου,
και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου,
τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω,
ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,

Και να ’μαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και να ’μαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.
Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και το’ να σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου,
και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,

Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες,
και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς
και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος,
τον άγγελο του δέντρου,
το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα,
και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,
Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδεια χωρίς εσένα,
Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,
Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο,
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω,
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρωντον τα πάντα πληρούντα,

τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
ερωτά μου για σένα.

sarah kane(1971-1999)

photo taken from here -> http://www.flickr.com/photos/thebacchanals/

can music make you feel vulnerable?

και ναι.. μπορεί. το παθαίνω συχνά. αυτό που ακούω σήμερα και μου ταράζει το στομάχι, λες και άπειρες πεταλούδες έχουν φωλιάσει μέσα, είναι αυτό:

υπάρχουν άπειρα κομμάτια με την ίδια επίδραση πάνω μου, αλλά αυτή τη στιγμή μόνο αυτό μου κάνει ταιριαστό στο προηγούμενο:

καληνύχτα..

Ο θάνατος του Μπάνι Μανρό


Nick Cave
Ο θάνατος του Μπάνι Μανρό
Εκδόσεις: Τόπος
Μετάφραση: Καλοκύρης Αντώνης

Τι σόι άνθρωπος είναι τελικά αυτός ο Μπάνι Μανρό? Μόλις τελείωσα το βιβλίο. 2 ώρες, είχαν μείνει 5 σελίδες για να τελειώσει και έψαχνα αφορμές για να μην τις διαβάσω, για να μην τελειώσει..

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα road novel βουτηγμένο στα ναρκωτικά, στο σεξ και στο αλκοόλ. Πατέρας και γιος(μετά την αυτοκτονία της γυναίκας του), μέσα σε ένα κίτρινο punto γυρίζουν πόρτα πόρτα πουλώντας καλλυντικά και όνειρα. Ο Μπάνι ο πλασιέ είναι ο πιο καυλιάρης ήρωας που υπάρχει. Τόνοι σπέρμα χύθηκαν σε αυτό το βιβλίο. Άλλοτε στην κάλτσα που είχε ο Μπάνι κάτω από το κάθισμα του αυτοκινήτου του, άλλοτε σε τουαλέτες, άλλοτε με τις αποχαυνωμένες πελάτισσες του. Ο γιος του, ο «Μπάνι αλάνι», είναι ένα αξιαγάπητο παιδάκι με πονεμένα μάτια, o πιο δυνατός χαρακτήρας του βιβλίου` λατρεύει τον πατέρα του γιατί είναι γαμάτος (και «μπορεί να πουλήσει ποδήλατο ακόμα και σε μπαρακούντα»!).

«Το αγόρι χαμογελά στον Μπάνι, αλλά το χαμόγελο είναι από εκείνα που νομίζεις ότι έχουν ξεκολλήσει απ΄το πρόσωπο ενός παιδιού, έχουν γίνει κομμάτια πέφτοντας κάτω κι έπειτα έχουν ξανακολληθεί στην τύχη -ένα χαμόγελο τεθλασμένο, ένα χαμόγελο τραμπάλα, ένα χαμόγελο ξεχαρβαλωμένο και σπασμένο. Ο Μπάνι το καταγράφει, όπως επίσης και το βλέμμα άγνοιας στο πρόσωπο του παιδιού, την παντελή έλλειψη κατανόησης, το τεράστιο καρτουνίστικο ερωτηματικό που αιωρείται πάνω απ΄το κεφάλι του και σκέφτεται -ρε γαμώτο, ο μικρός από δω δεν καταλαβαίνει τίποτα. Κι αυτό το χαμόγελο τι σου λέει;»

Η γραφή του cave είναι απολαυστική. Δημιουργεί καταπληκτικές εικόνες, φράσεις που τις διαβάζεις ξανά και ξανά για να διαπιστώσεις πως κάτι απλό σου το μεταφέρει τόσο υπέροχα.

«Πρόσφατα ο Πουντλ είπε στον Μπάνι μια ιστορία για έναν ντόπιο μουνάκια από το Πόρτσντεϊλ που από γαμιάς έγινε λαπάς αφότου παρακολούθησε μια συναυλία της Σελίν Ντιόν. Πολύ απλά σταμάτησε να του σηκώνεται. Είπε στον Μπάνι οτι ήταν σαν να προσπαθείς να χώσεις νεκρό καναρίνι σε αυτόματο μηχάνημα ανάληψης. Τελικά ο τύπος εγκατέλειψε τις προσπάθειες και τώρα ασχολείται με την αρχιτεκτονική τοπίων στο Ουόλμπερσβικ. Τροκακτικά πράγματα. Τέλος πάντων».

Οι εμμονές του cave είναι εμφανείς, με την avril lavigne και την kylie να υπάρχουν παντού μέσα στο βιβλίο. Στις ευχαριστίες, στο τέλος του βιβλίου, τους ζητά συγνώμη..

Δεν ξέρω πως με έκανε ο Cave αυτό το σίχαμα, τον Μπάνι, να τον συμπαθήσω και να τον αγαπήσω.
Σίγουρα το βιβλίο κέρδισε μια θέση στην καρδιά μου, με έκανε να γελάσω, να στεναχωρηθώ, να νευριάσω, να κλάψω. Με στοίχειωσε και με έβαλε σε όλες του τις γραμμές μέσα βαθιά. Αγαπούσα τον cave σαν ποιητή, τώρα τον αγαπάω και σαν συγγραφέα…

http://www.thedeathofbunnymunro.com/