Archive for Δεκέμβριος, 2013

τσαλακωμένο

τσαλακωμένο

Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Πόσα πράγματα κρύβονται πίσω από αυτό το γράμμα? Και πόση στεναχώρια μπορεί να σου προκαλέσουν δύο αράδες?

ΜΕ ΚΑΤΑΝΥΞΗ

ΜΕ ΚΑΤΑΝΥΞΗ

Ἔλα νὰ ἀνταλλάξουμε κορμὶ καὶ μοναξιά.
Νὰ σοῦ δώσω ἀπόγνωση, νὰ μὴν εἶσαι ζῷο,
νὰ μοῦ δώσεις δύναμη, νὰ μὴν εἶμαι ράκος.
Νὰ σοῦ δώσω συντριβή, νὰ μὴν εἶσαι μοῦτρο,
νὰ μοῦ δώσεις χόβολη, νὰ μὴν ξεπαγιάσω.
Κι ὕστερα νὰ πέσω μὲ κατάνυξη στὰ πόδια σου,
γιὰ νὰ μάθεις πιὰ νὰ μὴν κλωτσᾶς.

Ντῖνος Χριστιανόπουλος

Shoes of the Refugees

Image

Η φωτογράφος Shannon Jensen προσπάθησε να αιχμαλωτίσει στο φακό τι σημαίνει να είσαι πρόσφυγας πολέμου. Μια σειρά από συγκλονιστικές εικόνες με τίτλο «The Long Walk» παραθέτοντας τα παπούτσια μερικών από τους 30.000 πρόσφυγες που ταξίδεψαν με τα πόδια κατά μήκος των συνόρων από το Μπλε Νείλο του Σουδάν μέχρι το Χαρτούμ.

Όλο το επίπονο ταξίδι αποτυπώνεται στην απίστευτη φθορά των παπουτσιών των προσφύγων που αποτελούν μια σιωπηλή διαμαρτυρία.

Image

ImageImageImageImageImageImageImageImageImageImageImageImage

Και τώρα προσπάθησε να κάνεις κάτι απλό. Βγάλε τις ζεστές και άνετες UGG μπότες σου και προσπάθησε να φανταστείς πως περπατάς για λίγη ώρα με αυτά τα παπούτσια. Try walking in their shoes. How does it feel?

 

Πηγή -> http://blog.blendimages.com/2013/03/29/shoes-of-the-refugees-the-long-walk/

toxic

Σήμερα ξύπνησα και σε είχα στο μυαλό μου. Ίσως φταίει εκείνο το χάρτινο κουτί, που είχα μέσα όλα τα γράμματα από την εφηβεία μου. Είχε μουσκέψει από το χαλασμένο καλοριφέρ που έσταζε και δεν το είχα πάρει είδηση. Πήγα να το μετακινήσω και όλα σκόρπισαν. Κασέτες, γράμματα, φωτογραφίες. Μύρισε η μούχλα. Και το χάος. Εκείνη την ώρα δεν είχα το κουράγιο να δω ποιες ήταν οι απώλειες. Γιατί έβλεπα το κακό να έρχεται. Απλά έβαλα όλα τα πράγματα σε μια σακούλα και αποφάσισα να αγνοήσω για λίγο το γεγονός. Έφταιγε που ήταν και η μαμά μου εδώ για λίγες μέρες και δεν ήθελα να κάνω το ξεκαθάρισμα μπροστά της. Γιατί σίγουρα θα έβρισκα πράγματα που δεν θα τα αντιμετώπιζα και πολύ θάρρος, χωρίς να λυγίσω συναισθηματικά. Και δεν ήθελα να με δει έτσι. Σήμερα που έμεινα μόνη μου, άνοιξα επιτέλους τη σακούλα. Ακόμα τρέμουν τα χέρια μου.. Πόσες αναμνήσεις? Πόσα πράγματα ξεχασμένα. Είχα χρόνια να ανοίξω αυτό το κουτί είναι η αλήθεια. Ίσως να μην έπρεπε να το κάνω. Γιατί κάποια πράγματα πια δεν αλλάζουν. Ειδικά με εσένα. Που έφυγες. Για πάντα. Το κακό είναι πως το μεγάλο πλήγμα από το χαλασμένο καλοριφέρ δέχτηκαν σχεδόν μόνο τα δικά σου γράμματα. Τα μόνα που δεν ήθελα να πειραχτούν. Τα διάβασα όλα. Όσα διαβάζονταν δηλαδή. Σε πολλά είχες γράψει βλάκα με μαρκαδοράκι και το νερό δεν τα συγχωρεί αυτά τα λάθη.  Έχουν γίνει μουτζούρες απλές. Προσπαθώ να βγάλω άκρη στο μουτζουρωμένο σύμπαν, ένα χαοτικό μπλε που σε κάποια σημεία είναι λίγο πιο έντονο και προσπαθώ να διακρίνω τη λέξη. Έγραφες ότι δεν θα με ξεχάσεις ποτέ, ακόμα και αν παντρευτείς(ειρωνεία μεγάλη αυτό). Πως με αγαπάς και θέλεις να με δεις. Πως σκέφτεσαι να αυτοκτονήσεις. Και ΠΡΕΠΕΙ οπωσδήποτε να με δεις πριν το κάνεις. Με μεγάλα γράμματα. Πως μου ταιριάζει το όνομα Αγγελική αλλά και πάλι ούτε αυτό σου άρεσε τόσο, προτιμούσες το happy face. Που μου έγραφες τραγούδια και στίχους. Τις έχω τις κασέτες σου ρε χαζέ, αλλά δεν μπορώ να τις ακούσω πια γιατί δεν έχω κασετόφωνο. Που με απειλούσες πως θα μου γράφεις συνέχεια αν δεν σου απαντούσα άμεσα. Και το έκανες τρελέ. Που μου έγραφες συγνώμη για την παραμικρή χαζομάρα που έκανες 100 φορές κυριολεκτικά, σαν να σε είχα βάλει τιμωρία. Ότι έχεις άπειρες κασέτες metal και με ρώταγες τι ήθελες να μου γράψεις. Και μετά χαθήκαμε. Και μετά ξαναβρεθήκαμε αλλά ποτέ δεν είπαμε τίποτα για τα παλιά. Και λίγο πριν «φύγεις», προσπαθούσαμε να συναντηθούμε. Το ξέρω, έπρεπε να γίνει γιατί είχαμε αφήσει τόσες εκκρεμότητες οι δύο μας. Το ξέραμε και οι δύο μας αυτό. Αλλά ΠΑΛΙ δεν τα καταφέραμε. Και φταίω ΕΓΩ για αυτό. Με μεγάλα γράμματα. Και τώρα είναι η σειρά μου να ζητήσω συγνώμη. Αλλά που να τη πω πια, μου λες? Τώρα είναι απλά αργά γαμώτο.

 

Goodnight sweet sweet princess

Don’t cry tonight

Because yesterday is for the futute.

Got it?

 

(έτσι είχες κλείσει κάποτε ένα γράμμα σου)

Σώπα μη μιλάς. Του Αζίζ Νεσίν

Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ’ τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε: «σώπα».

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ… σώπα!»

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Κι αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
«θα βρείς το μπελά σου, σώπα».

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα»

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά ,
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε «σώπα».

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε:
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα»
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γειτονες, μας ένωνε, όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ενας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα».
και μαζευτηκαμε πολλοί,
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Ευκολα, μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα».

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν’την να σωπάσει.
Κόψ’ την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λές «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς.

Και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ’την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμησεις. Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψιθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λεει:

Mίλα!

Bιομηχανία κατασκευής ενόχων

Όταν το κράτος στηρίζεται σε ένα ανώνυμο γράμμα και σε στέλνει κατηγορούμενο για κακούργημα, μόνο ήσυχος δεν πρέπει να παραμείνεις. Τώρα είναι ο Θοδωρής, αύριο μπορεί να είμαι εγώ και μεθαύριο εσύ. Κρατικές πλεκτάνες, γελοία στημένες. Ούτε καν για τα προσχήματα, δεν έχουν έστω μια υποτυπώδη συνοχή. Ξεπέτα και πασαλείμματα. Και ένας άνθρωπος που πρέπει να αποδείξει πως δεν είναι ελέφαντας. Και να σου ανοίγει πάλι, όλο το σκηνικό, τους προβληματισμούς (πολύ πιο έντονα μάλιστα) για το τι έγινε εκείνη τη μέρα με τη Marfin.