Archive for Οκτώβριος, 2009

κατι αλλο για εμενα…

DSC00529

…είναι η αγάπη μου για τη φωτογραφία. Δεν ξέρω αν τα καταφέρνω, αλλά πάντα έχω τη φωτογραφική μου μες στην τσάντα μου και όταν βρω κάτι που μου αρέσει, I just shoot it! Take a look and I hope u just enjoy the ride.. Αυτές οι φωτογραφίες είναι μια άλλη έκφραση νομίζω για το πως είναι ο κόσμος μέσα από τη δική μου ματιά.

http://www.flickr.com/photos/37799803@N02/

Advertisements

ανθρωποι χωρις σκια

a26_17273733

Σήμερα είχα μια ακόμα δύσκολη μέρα στη δουλειά. Από αυτές τις κλασικές μέρες με τις κόντρες, τις μπηχτές, τα μικρά καθημερινά πισώπλατα μαχαιρώματα και όλα αυτά τα ωραία που το σύστημα μας έχει μάθει να κάνουμε για να επιβιώνουμε. Ένα άτυπο κλίμα τρομοκρατίας επικρατεί και περιμένω να φτάσει 5 η ώρα, να φύγω και να ηρεμίσω.

Φεύγω αποκαμωμένη λοιπόν από τη δουλεία και στο φανάρι συναντώ τους αλλοδαπούς που πουλάνε λουλούδια και μικροαντικείμενα για να επιβιώσουν και να βγάλουν τα προς το ζην. Είναι εκεί κάθε μέρα, με ήλιο, βροχή, καύσωνα. Κάθε μέρα που περνάω, έρχονται και με ρωτάνε πως πήγε η μέρα μου, αν είμαι καλά και μου χαρίζουν ένα ζεστό και αληθινό χαμόγελο. Χωρίς να ζητάνε αντάλλαγμα. Και ας τους πατάμε κάθε μέρα σαν λαός. Και ας τους εκμεταλλευόμαστε με τον πλέον άνανδρο τρόπο. Πολλές φορές σκέφτομαι αυτούς τους ανθρώπους σαν οντότητες χωρίς σκιά. Άνθρωποι χαμένοι. Χωρίς παρελθόν, αβέβαιο μέλλον. Που αν πάθουν κάτι, κανείς δεν θα τους αναζητήσει και κανείς δεν θα νοιαστεί. Αλλά θα μου πεις, δεν είναι έλληνες, δεν είναι ντόπιοι, καλά να πάθουν! Ας έμεναν στην πατρίδα τους.. Και καλά κάνουμε και τους εκμεταλλευόμαστε με τα μεροκάματα ντροπής, ανασφάλιστους, να κάνουν τις πιο σκληρές εργασίες που το δικό μας τομαράκι δεν μπορεί γιατί είναι ευαίσθητο και ντόπιο.

Φτάνω σπίτι και χαζεύω τα e-mail μου. Υπάρχει και ένα με τον εξής τίτλο: «δολοφονία 25χρονου από αστυνομικούς». Εδώ και το link για περισσότερες πληροφορίες:

http://entasifm.org/eidiseis/arthra-entasi/reportaz-gia-ti-dolofonia-25xronou-apo-astynomikous-sti-nikaia.html

story

Αδικία. Στα δεκεμβριανά, για τη μνήμη του Αλέξη, η Αθήνα έγινε παρανάλωμα του πυρός. Ο Μοχάμεντ μάλλον δεν είναι «αρκετός» για να γίνει ο ίδιος χαμός. Θα ήθελα πραγματικά να δω να γίνεται πάλι ξεσηκωμός για το συνάνθρωπο μας, και όχι να διαβάζω απλά μια πορεία 200 ατόμων.

Η είδηση μάλλον δεν θα αναφερθεί καν στο δελτίο των 8, άρα δεν έγινε και ποτέ. Τόσο απλά. Γιατί η τηλεόραση και τα μέσα κανονίζουν για το τι είναι σωστό να μηρυκάσει η ανθρώπινη σκέψη αφού κλείσει το χαζόκουτο και σκεφτεί αυτά που έχει δει. Αν το κάνει και αυτό ποτέ…

Κι απογειώνομαι

3746792073_d0d69a0d06

Κι απογειώνομαι μέσα στα μάτια σου
εκεί πού δίνεις χωρίς να ζητάς
και ονειρεύομαι μέσα στα χέρια σου
τα πάντα όμορφα όπου κι αν πας

Μίκρο

photo taken from here: http://www.flickr.com/photos/kidevil8988/