Archive for my diary

cherry blossoms

Καλό μήνα με ένα ταξίδι (νοητό) στην Ιαπωνία. To Hanami στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου βρίσκεται στο αποκορύφωμά του αυτή την περίοδο. Από τέλη Μαρτίου και έως τις αρχές του Μάη, οι κάτοικοι συρρέουν κατά εκατοντάδες στα πάρκα για να περάσουν μερικές ώρες κάτω από τα ανθισμένα δέντρα. Η ομορφιά της φύσης σε όλο της το μεγαλείο. Ζηλεύω που δεν μπορώ να είμαι εκεί και ελπίζω να καταφέρω να πάω κάποια στιγμή.

780d12bb49e32ee891d1cc9db2cd30b3

321a2270a70c10eac01e0a42b3c3f99c

76c30d1db463541b92e452cf07852f74

647ce522d9c6b9d34ec616abf1e5a02e

652577_Hanami-Kyoto

652751_lighted-cherry-blossom-lake-sakura-japan

afdd4de360665b9232fcabb5eda8dbda

Aflânio Tomikawa

cherry-blossom-sakura-6

Takahiro Urano

Teruhide Tomori

f88a01db09a41768d08e168c52eee581

eac7c51cad625a3559cea1be9a17fa2b

cherry-blossom-sakura-22

cherry-blossom-sakura-16

cherry-blossom-sakura-12

9d5c37d4199b6bba6261335ae2f23c63

Advertisements

droopy

Κάπως έτσι είμαι σήμερα. Δεν μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι μου. Το στομάχι μου έχει γίνει σαν κόμπος. Σήμερα έχω κατεβάσει ρολά. End of the story. Πάω πάλι να ξαπλώσω.

Μαμά,

…σε πήρα μόλις και σου είπα χρόνια πολλά.  Δεν ήσουν σπίτι. Είχες πάει και εσύ στη δική σου μαμά. Τη γιαγιά τη Βιργινία. Για να τη βοηθήσεις τώρα που δεν είναι καλά. Με την ελπίδα να ξεπεράσει το νέο πρόβλημα υγείας. Απάντησες στο τηλέφωνο λέγοντας «γεια σου καμάρι μου». Ότι και να έχω, όταν μου απαντάς έτσι, είναι σαν να μου απλώνεις τα χέρια και να με παίρνεις μια ζεστή αγκαλιά. Είναι λες και ψηλώνω 10 πόντους ξαφνικά. Θέλω να είσαι και εσύ και ο μπαμπάς πάντα καλά, να σας παίρνω τηλέφωνο και να με λες, εσύ μαμά, «καμάρι μου» και, εσύ μπαμπά, «κούκλα μου». Σας ευχαριστώ που είσαστε εκεί πάντα. Και να ξέρετε πως σας αγαπώ πολύ.

photo taken from: http://yylee07.deviantart.com/

what’s my name?

Το όνομα του blog μου είναι προφανές ότι προέρχεται από το κομμάτι των bronski beat, smalltown boy. Τραγούδι που το βάζω ανάμεσα στα πλέον αγαπημένα μου. Δεν μπορώ να εξηγήσω με λόγια, τι ακριβώς παθαίνω όταν το ακούω. Οι πεταλούδες στο στομάχι μου αρχίζουν και πετάνε σαν δαιμονισμένες. Η καρδιά μου σφίγγεται λες και θα σπάσει. Μοιάζει λες και είναι δειλινό, ήρεμο και όμορφο, και εντελώς ξαφνικά ξεσπά μια μανιασμένη καταιγίδα και τα κάνει όλα άνω κάτω. Με ταξιδεύει πίσω, στα χρόνια της εφηβείας, χρόνια ταραγμένα με τρελά σκαμπανεβάσματα. Τότε που ζούσα ακόμα σε ένα μικρό χωριό. Ήμουν ένα small town girl. Χρόνια που, αντίθετα με τα λόγια του τραγουδιού, ήταν γεμάτα με αγάπη. Άλλα τότε δεν το καταλάβαινα. Η εφηβεία μου είχε χαρίσει όλα τα καλά της και αμφισβητούσα τα πάντα. Και φυσικά με τους γονείς μου δεν υπήρχε κανένα κοινό σημείο επαφής, μόνο χάσμα γενεών και άπειροι τσακωμοί. Μεγαλώνοντας, συνειδητοποιώ καλύτερα τι ακριβώς έπαιζε τότε. Και κατάλαβα πως έκανα λάθος.

Κατά τ’ άλλα, μπορώ να δω πολλά κομμάτια του εαυτού μου στο τραγούδι. Το αίσθημα αναζήτησης και η επιδίωξη για κατακτήσεις νέων τόπων και εμπειριών, με έκαναν να φύγω από εκεί και για καιρό να απαρνηθώ αυτό το μέρος.  Άλλαξε και αυτό με τη σειρά του.. Τώρα έφτασα να το αναζητώ και το αναπολώ. Με κούρασε η Αθήνα. Μια πόλη με άπειρες επιλογές και καθόλου χρόνο. Ειδικά τώρα με την κρίση, οι επιλογές γίνονται ακόμα πιο λίγες. Όχι γιατί δεν υπάρχουν, αλλά γιατί δεν τις φτάνεις.

 

You leave in the morning

With everything you own

In a little black case

Alone on a platform

The wind and the rain

On a sad and lonely face

Mother will never understand

WHy you had to leave

For the love that you need

Will never be found at home

And the answer you seek

Will never be found at home

Pushed around and kicked around

Always a lonely boy

You were the one

That they’d talk about around town

As they put you down

And as hard as they would try

They’d hurt to make you cry

But you’d never cry to them

Just to your soul

No you’d never cry to them

Just to your soul

Let me see you stripped down to the bone

Χάλια μέρα η σημερινή. Με άγχος και μαυρίλα. Έξω βρέχει και είναι από τις λίγες φορές που η βροχή δεν λειτουργεί λυτρωτικά μέσα μου. Δεν ξεπλένει, αλλά λασπώνει τα ήδη θολά νερά. Στο γραφείο η κατάσταση είναι απελπιστική. Αναμονή εξελίξεων που κανένας δεν ξέρει τι εκπλήξεις θα κρύβουν. Σίγουρα δεν θα είναι ευχάριστες. Η γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στην χώρα με γεμίζει θλίψη. Προσπαθώ να απομονωθώ από τις φωνές του γραφείου και να ακούω τον ήχο των αυτοκινήτων, καθώς οι ρόδες τους χωρίζουν με δύναμη το νερό της ασφάλτου. Μάταιο. Όλοι φωνάζουν όσο περισσότερο μπορούν. Βάζω τα ακουστικά για να ακούσω ραδιόφωνο.  Και παίζει dépeche mode. Μερικές φορές δεν ξέρω αν είναι τυχαίο να πετυχαίνεις τόσο ταιριαστά στη στιγμή κομμάτια.

Come with me
Into the trees
We’ll lay on the grass
And let the hours pass

Take my hand
Come back to the land
Let’s get away
Just for one day

Let me see you
Stripped down to the bone
Let me see you
Stripped down to the bone

Metropolis
Has nothing on this
You’re breathing in fumes
I taste when we kiss

Take my hand
Come back to the land
Where everything’s ours
For a few hours

Let me see you
Stripped down to the bone
Let me see you
Stripped down to the bone

Let me hear you
Make decisions
Without your television
Let me hear you speaking
Just for me

Let me see you
Stripped down to the bone

Let me hear you speaking
Just for me

Let me see you
Stripped down to the bone Let me hear you crying
Just for me

Ευχές

Άργησα να πω τις ευχές μου για το νέο έτος. Αλλά προλαβαίνω ακόμα, έτσι δεν είναι? Καλή χρονιά να έχουμε λοιπόν, με υγεία πάνω από όλα, να αντέχουμε να αντισταθούμε σε ότι σκαρώνουν για εμάς ερήμην μας. Η αλήθεια είναι πως «φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα». Από την άλλη (σχήμα οξύμωρο?)  το ίδιο γεγονός με γεμίζει με δημιουργική δύναμη. Να αντισταθώ στο ποτάμι. Να αγαπήσω περισσότερο  τον συνάνθρωπο μου, να μοιραστώ ότι έχω περισσευούμενο με κάποιον που το έχει ανάγκη. Να σηκώσω το ανάστημά μου εκεί που με καταπιέζουν. Πριν λίγες μέρες διάβαζα μια  συνέντευξη της  Κωνσταντίνας Κούνεβα:

«Να καταλάβουν όλοι ότι «κοινός νους» είναι η «απουσία του εγώ»: η ένωση της αρετής, της συμπόνοιας και της καλοσύνης που πηγάζουν από την αγάπη».

Ευχή λοιπόν είναι να επικρατήσει το τόσο απλό αλλά συνάμα και πιο δύσκολο. Ο κοινός νους.

Χρόνια πολλά σε όλους!

Μετά από μια έντονη μέρα..

Νιώθω τόσο κουρασμένη. Ξαπλώνω στο κρεβάτι. Έξω φυσά πολύ. Βλέπω στο τραπεζάκι δίπλα μου τη μικρή χιονόμπαλα που αγόρασα πριν κάνα μήνα. Πάντα μου άρεσαν αλλά για κάποιο λόγο δεν είχα καμία μέχρι και πρόσφατα. Την κουνάω και η χρυσόσκονη μέσα αναταράσσεται. Φαίνεται να δίνει ζωή σε μια μικρή κοπελίτσα που υπάρχει εκεί μέσα, με ένα κίτρινο λουλουδάτο φόρεμα και ένα κόκκινο καπέλο. Η απαλή κίνηση της χρυσόσκονης καθώς υποτάσσεται στους νόμους της βαρύτητας, είναι καθηλωτική..

Κάτι με μαγεύει και ξεφεύγω από το σώμα μου σιγά σιγά. Η στρογγυλή μπάλα με τραβά προς το μέρος της και γίνομαι η φιγούρα της χιονόμπαλας. Η χρυσόσκονη στροβιλίζεται γύρω μου και μπερδεύεται στα μαλλιά μου. Δεν με ενοχλεί. Το αντίθετο, με δροσίζει σαν πρωινές σταγόνες βροχής μετά από ένα ζεστό βράδυ. Το μουδιασμένο μου χέρι δεν με ενοχλεί πλέον και η μέση μου δεν με πονάει. Φοράω ένα πανέμορφο κίτρινο φόρεμα με μεγάλα κόκκινα λουλούδια και κρατάω ένα μικρό καφέ τσαντάκι. Κόκκινα γοβάκια στα πόδια μπερδεύονται στο γρασίδι και το ένα μου βγαίνει. Το καπέλο έχει πέσει ήδη κάτω γιατί χοροπηδάω από τη χαρά μου. Τόσο όμορφα είναι εδώ μέσα. Είναι λες και δεν υπάρχει βαρύτητα! Αλλά μαζί με το σωματικό βάρος έχει ξαλαφρώσει και η ψυχή και το μυαλό. Χαμογελάω. Κοιτάζω προς τα πάνω και το πρόσωπό μου γεμίζει και αυτό χρυσόσκονη. Πιάνω το καπέλο να συγκεντρώσω όσο περισσότερη μπορώ. Σε λίγο θα φύγω για την πραγματικότητα και θέλω να κλέψω λίγη, να την βάλω στην τσέπη μου και όταν δεν θα είμαι καλά να με πασπαλίζω με λίγη από αυτή. Να μου θυμίζει την τωρινή ευτυχία και πως τελικά όλα είναι πιθανά!

γιορτές πλησιάζουν..

 

Η πόλη έχει αρχίσει να ντύνεται στα γιορτινά. Σε κάθε γωνία οι κάδοι έχουν φορτωθεί σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα, σκορπίζοντας στην ατμόσφαιρα μυρωδιές γιορταστικές. Φέτος το κράτος είναι large και έχει προνοήσει ώστε κάθε γειτονιά να μην μείνει χωρίς τον απαιτούμενο στολισμό.  Έξω, φυσά δυνατά. Σακούλες κάνουν βόλτες στους δρόμους και χορεύουν από το φύσημα του αέρα σαν τις πρώτες χιονοστιβάδες. Το ΔΝΤ έχει έρθει πάλι για διαπραγματεύσεις και η αναμονή νέων μέτρων κάνει την πόλη ακόμα πιο παγωμένη. Και ας ο καιρός θυμίζει καλοκαίρι. Πόσο όμορφη ατμόσφαιρα…

Συγκρατήσου! Μπορείς!

Σήμερα στο τσακ συγκρατήθηκα να μην σηκωθώ και να χαστουκίσω κάποιον. ΟΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜ! Θεέ μου, δώσε δύναμη  να αντέξω σε αυτό το μπουρδέλο που λέγεται δουλειά!

Σφύριξε χαρούμενα μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής

Που σκατά είναι σήμερα ρε γμτ?

Update στο post “just a manic day”

Στη ζωή τα πράγματα συμβαίνουν μια φορά κι ότι τελειώνει, τελειώνει για πάντα. Στην περίπτωση του post, το ξυπνητήρι άργησε να χτυπήσει και άργησα να πάω στη δουλειά. Αυτό έγινε και γράφτηκε στην ιστορία. Τα υπόλοιπα parts της ιστορίας όμως έχουν κάποια εξέλιξη. Και τι εννοώ. Ο μονομάχος μου κολυμπά χαρούμενος στο ενυδρείο του και εξακολουθεί να κάνει μακροβούτια και χαζομάρες και να καταφέρνει να με κάνει να χαμογελάω. Μάλιστα πλέον έχει και παρέα, ένα γλύφτη (έτσι την ονόμασε ο pet-shop-ας, φαντάζομαι δεν είναι αυτή η επιστημονική ονομασία του ψαριού). Anyway, ο γλύφτης αφενός τα πάει μια χαρά με το πειραχτήρι τον μονομάχο, αφετέρου είναι ο μεγαλύτερος χέστης που έχω δει ever. Αυτός ο αδόκιμος όρος είναι ο μόνος που μπορεί να αποδώσει με ακρίβεια το χαρακτήρα του νέου μου ψαριού και παρακαλώ να συγχωρεθώ για αυτόν. Τις πρώτες μέρες νόμιζα πως τον είχε κάνει κομματάκια ο μονομάχος, αφού δεν εμφανιζόταν ποτέ και πουθενά. Δεν ήξερα αν είναι καλά μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να βγάλω εκτός ενυδρείου το ναυάγιο στο οποίο κρυβόταν, πεπεισμένη πως θα βρω τα κοκαλάκια του. Τελικά αποδείχθηκε και με πείραμα ότι ο γλύφτης είναι απλά χέστης. Αρχικά είχε κολλήσει στο ναυάγιο και όταν πια βγήκε εκτός νερού έκανε βουτιά από ψηλά και εν συνεχεία έτρεχε σαν τρελός στον πυθμένα να βρει κάπου να (μάντεψε τι?) κρυφτεί! Πλέον μπορεί να περάσουν και μέρες μέχρι να αποφασίσει να βγει από το ναυάγιο. Και αν τον πετύχω καμία φορά εκτός, με το που δει κίνηση εξαφανίζεται σε χρόνο dt. Επίσης, πέρασα ένα ζόρι με το θέμα της τροφής. Το κάθε ψάρι έχει άλλη τροφή. Ο μονομάχος, ως ο παλιότερος και πιο μάγκας του ενυδρείου έτρωγε και τα δικά του και του γλύφτη( ο δεύτερος είχε θέμα και με τις ντροπές, που λειτουργούσαν ανατρεπτικά στο να διεκδικήσει την τροφή του). Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο μονομάχος να έχει παραφουσκώνει από το πολύ φαγητό και να κοντεύει να σκάσει. Και εκεί ξεκίνησε νέο άγχος πιθανής απώλειας του μονομάχου, αυτή τη φορά από τη λαιμαργία του. Πέρασαν 2-3 μέρες θυμάμαι που βλάκα τον ανέβαζα, μα..κα τον κατέβαζα. Φυσικά, είχε και τιμωρία για τη βλακεία που έκανε και έμεινε νηστικός για κάνα δύο μέρες, μέχρι να δω την κοιλία του να επανέρχεται σε φυσιολογικά επίπεδα. Αυτή τη στιγμή πάντως η συγκατοίκηση πάει μια χαρά αν και ο γλύφτης είναι σαν να μην υπάρχει.

Όσον αφορά τον δίσκο, είχα μια αναλαμπή να τον συνδέσω με το laptop και τελικά μου τον διάβασε. Έκανα με συνοπτικές διαδικασίες back up, ξεφυσώντας με ανακούφιση που τόσος κόπος δεν πήγε χαμένος. Λογικά όπου να’ ναι θα τα φτύσει αλλά δεν με νοιάζει πλέον. Ηθικό δίδαγμα? Το back up δεν πρέπει να έχει τη μοίρα της δίαιτας, δλδ «από Δευτέρα» αλλά να γίνεται εγκαίρως και τακτικά…

« Previous entries