Archive for music

what’s my name?

Το όνομα του blog μου είναι προφανές ότι προέρχεται από το κομμάτι των bronski beat, smalltown boy. Τραγούδι που το βάζω ανάμεσα στα πλέον αγαπημένα μου. Δεν μπορώ να εξηγήσω με λόγια, τι ακριβώς παθαίνω όταν το ακούω. Οι πεταλούδες στο στομάχι μου αρχίζουν και πετάνε σαν δαιμονισμένες. Η καρδιά μου σφίγγεται λες και θα σπάσει. Μοιάζει λες και είναι δειλινό, ήρεμο και όμορφο, και εντελώς ξαφνικά ξεσπά μια μανιασμένη καταιγίδα και τα κάνει όλα άνω κάτω. Με ταξιδεύει πίσω, στα χρόνια της εφηβείας, χρόνια ταραγμένα με τρελά σκαμπανεβάσματα. Τότε που ζούσα ακόμα σε ένα μικρό χωριό. Ήμουν ένα small town girl. Χρόνια που, αντίθετα με τα λόγια του τραγουδιού, ήταν γεμάτα με αγάπη. Άλλα τότε δεν το καταλάβαινα. Η εφηβεία μου είχε χαρίσει όλα τα καλά της και αμφισβητούσα τα πάντα. Και φυσικά με τους γονείς μου δεν υπήρχε κανένα κοινό σημείο επαφής, μόνο χάσμα γενεών και άπειροι τσακωμοί. Μεγαλώνοντας, συνειδητοποιώ καλύτερα τι ακριβώς έπαιζε τότε. Και κατάλαβα πως έκανα λάθος.

Κατά τ’ άλλα, μπορώ να δω πολλά κομμάτια του εαυτού μου στο τραγούδι. Το αίσθημα αναζήτησης και η επιδίωξη για κατακτήσεις νέων τόπων και εμπειριών, με έκαναν να φύγω από εκεί και για καιρό να απαρνηθώ αυτό το μέρος.  Άλλαξε και αυτό με τη σειρά του.. Τώρα έφτασα να το αναζητώ και το αναπολώ. Με κούρασε η Αθήνα. Μια πόλη με άπειρες επιλογές και καθόλου χρόνο. Ειδικά τώρα με την κρίση, οι επιλογές γίνονται ακόμα πιο λίγες. Όχι γιατί δεν υπάρχουν, αλλά γιατί δεν τις φτάνεις.

 

You leave in the morning

With everything you own

In a little black case

Alone on a platform

The wind and the rain

On a sad and lonely face

Mother will never understand

WHy you had to leave

For the love that you need

Will never be found at home

And the answer you seek

Will never be found at home

Pushed around and kicked around

Always a lonely boy

You were the one

That they’d talk about around town

As they put you down

And as hard as they would try

They’d hurt to make you cry

But you’d never cry to them

Just to your soul

No you’d never cry to them

Just to your soul

Where Did The Night Go

Long ago the clock washed midnight away
Bringing the dawn
Oh God, I must be dreaming
Time to get up again
And time to start up again
Pulling on my socks again
Should have been asleep
When I was sitting there drinking beer
And trying to start another letter to you
Don’t know how many times I dreamed to write again last night
Should’ve been asleep when I turned the stack of records over and over
So I wouldn’t be up by myself
Where did the night go?
Should go to sleep now
And say fuck a job and money
Because I spend it all on unlined paper and can’t get past
«Dear baby, how are you?»
Brush my teeth and shave
Look outside, sky is dark
Think it may rain
Where did
Where did
Where did

Bios is 8

Αυτό το σαββατοκύριακο που πέρασε είχε όλα τα events μαζεμένα. Τελικά αποφασίσαμε να παρακολουθήσουμε αυτού του bios. Νταξ, για το Σάββατο δεν έπαιζε απλά να το χάσω με τίποτα. Με το δίσκο του gonjasufi έχω κολλήσει άπειρα και τον θεωρώ τον καλύτερο δίσκο μέχρι στιγμής για τη χρονιά που διανύουμε.

Την Παρασκευή είχε καταρχήν moderat, project πίσω από το οποίο βρίσκονται οι modeselektor και apparat. Το live ξεκίνησε σαν δυναμίτης. Μετά έκανε κοιλιά και τελικά άκουγα κάτι που μάλλον έμοιαζε με post rock. Είχα πάει προετοιμασμένη να ματώσουν τα αυτιά μου, αλλά τελικά απλά βαρέθηκα. Προς το τέλος ψιλο-έστρωσε και πάλι αλλά δεν με κάλυψε εντελώς. Καθ’ όλη τη διάρκεια, είμαι μούσκεμα από τη θερμοκρασία, που έχει χτυπήσει κόκκινο, και μετά βίας μπορώ να αναπνεύσω. Τελειώνει το live και περιμένουμε όλοι τους Autechre. Όχι μόνο εμείς είναι οι αλήθεια, αλλά και αρκετός κόσμος που έχει στηθεί στην (μια και μοναδική είσοδο-έξοδο τόσο του μαγαζιού όσο και της τουαλέτας, ότι να’ ναι δλδ) πόρτα, με απειλές για ξύλο, που τελικά κατάφερε να εισχωρήσει στο χώρο. Και εκεί που ήμασταν σαν τα ποντίκια, απογίναμε. Στην αίθουσα που έπαιζαν οι Autechre, δεν μπόρεσα καν να πλησιάσω, έβλεπα τον κόσμο να είναι σαν σαρδέλες και δεν μου έκανε καμία αίσθηση να μπω. Καθίσαμε κανένα μισάωρο απέξω και τελικά φύγαμε. Σχετικά με αυτό που άκουσα όσο κατάφερα να μείνω, πάλι δεν πολύ-ενθουσιάστηκα. Είναι μάλλον για πιο εγκεφαλικές καταστάσεις οι autechre και εγώ δεν ήμουν στο σωστό mood εκείνο το βράδυ. Δεν άκουσα και το λατρεμένο:

Με νίκησε η ζέστη.

Το Σάββατο ξεκίνησε ήρεμα, με το bios αρχικά άδειο. Το ξεκίνημα έκαναν οι ONRA και Buddy Sativa. Ένα έχω να πω. Είναι ότι πιο βαρετό έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό. Οι τύποι νομίζω ταιριάζουν να παίζουν σε κανένα balux. Πάμε παρακάτω. Δηλαδή, πάμε στα καλά! Gonjasufi και gaslamp killer. Εμφανίζονται μαζί και γίνεται χαμός με το που βγαίνουν. Ο χώρος γεμίζει σε χρόνο dt, στρίμωγμα τρελό, αλλά επικρατεί μια τρέλα και δεν μας νοιάζει τίποτα! Εξαερισμός δεν υπάρχει, κλιματισμός κάτι παίζει αλλά δεν κάνει και τίποτα με τον τόσο κόσμο και εμείς ξεβιδωνόμαστε! Σχετικά με το δίσκο του gonja, θα ασχοληθώ άλλη φορά. Σχετικά με το live, έχω να πω πως με άφησε με το στόμα ανοιχτό και με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Χορέψαμε, τραγουδήσαμε, κοπανηθήκαμε, ιδρώσαμε και γουστάραμε άπειρα. Εύχομαι όλα τα live που πάω να έχουν αυτή τη δυναμική πάντως. Ο gonja μοίρασε άπειρες μπλούζες, από τις οποίες σκουπιζόταν πρώτα και εν συνεχεία τις πέταγε στο κοινό, σαν κανονικός rock star. Αφού έπαιξαν όλο το δίσκο του Gonja και 2-3 καινούρια, έμεινε στα decks μόνο ο θεός ο Gaslamp killer και τα ισοπέδωσε  όλα κυριολεκτικά. Ακούσαμε μέχρι και το all along the watchtower του Hendrix, με τον ίδιο να τραγουδά και τον κόσμο να ξελαρυγγιάζεται και καπάκι τις χαρωπές Puppini sisters. Το αποκορύφωμα βέβαια ήταν όταν έπαιξε το everything in it’s right place. Εν συνεχεία έπαιξε η Ikonica, αλλά ήμασταν τόσο fulfilled από ότι είδαμε και τόσο μούσκεμα, που δεν αντέχαμε άλλο και την κάναμε. Ο gonja κ ο gaslamp έμειναν στο μαγαζί, να πίνουν μπύρες και να μιλάνε με τον κόσμο, να βγάζουν φωτό και να είναι τόσο φιλικοί που ακόμα και αν κάτι να μην σε έψησε στο live, να σου το μόνταραν με τα πανέξυπνα μάτια τους και το χαμόγελό τους. Πραγματικά, τι υπέροχοι άνθρωποι..

Σχετικά με το bios, καταρχήν συγχαρητήρια για το γεγονός της τιμής του εισιτηρίου. 30 € για διήμερο live είναι αν μη άλλο φθηνά, σε μια χώρα που μας έχει μάθει συναυλιακά σε αλλεπάλληλα τσουξίματα λόγω της τιμής των εισιτηρίων. Τώρα για το χώρο, είναι super, και την υπόγα την γούσταρα ακόμα περισσότερο. Αλλά έρχεται η έλλειψη εξαερισμού και κλιματισμού που σε κάνει και αναθεματίζεις την ώρα και τη στιγμή που πήγες πάλι BIOS. Δεν θα ξεχάσω πως Noisia με το ζόρι έμεινα μισή ώρα κάτω στο υπόγειο γιατί δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Τριτοκοσμικές καταστάσεις στην υπερ-αναπτυγμένη ελλαδάρα.  Επίσης, με προβλημάτισε το θέμα της ασφάλειας. Σκεφτόμουν κάτι να πήγαινε στραβά. Μια πορτούλα για δύο αίθουσες? Πάντα η προνοητικότητα των οργανωτών και η ικανότητα τους να βλέπουν μπροστά  με άφηνε άφωνη.

Παρά τα προβλήματα πάντως, έχω μείνει με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά γιατί το Σάββατο ήταν ένας δυναμίτης που ξεπλήρωσε όλα τα ψεγάδια.

I’ll kill her

Επειδή έχει βαρύνει πολύ η ατμόσφαιρα τις τελευταίες μέρες, λέω να βάλω ένα κομματάκι με λίγες θερμίδες(που εκφράζει πολύ κόσμο by the way).. Η αλήθεια είναι πως είναι εντελώς αστείος ο τρόπος που η soko φτύνει τα αγγλο-γαλλικά της στο “I’ll kill her”, αλλά (όσο κρα και αν έχω ακούσει για αυτό), προσωπικά το γουστάρω άπειρα. Έχει μια παράνοια όμορφη. Είναι σαν παιδάκι ασχημούλικο, που μυρίζει όμως μωρό και κάνει τα δικά του, και τελικά το αγαπάς και ας μην είναι το πιο όμορφο που υπάρχει πάνω σε αυτό τον πλανήτη. Θυμίζει λίγο sarah kane.  Το απίστευτο βίντεο κλιπ είναι του Joerg Barton ,ενός motion-designer από την Γερμανία. Σάπιο χιούμορ για τη φρίκη της πορείας των σχέσεων και τα ηλικιακά διλλήματα.
(So of course, you were supposed to call me tonight.)

You were supposed to call me tonight,
We’d have gone to the cinema,
And afterwards the restaurant,
The one you like in your street,

We’d have slept together,
Had a nice breakfast together,
And a walk in the park together,
How beautiful it’d been,

You would have said «I love you,»
In the cutest place on earth,
Where some lulubies are dancing with the fairies,

I would have waited like a week or two,
But you never tried to reach me, no,
You never called me back,

You were dating that bleached blonde girl,
And if I find her, I swear, I swear,

I’ll kill her, I’ll kill her,
She stole my future, she broke my dream,
I’ll kill her, I’ll kill her,
She stole my future when she took you away,

I would have met your friends,
We would have had a drink or two,
They would have liked me cause
Sometimes i’m funny,
I would have met your dad,
I would have met your mum, she’d have said,
«Please, can’t you make some beautiful babies,»
So we would have had a boy called Tom, and a girl called Susan,
Born in Japan,

I thought it was a love story,
But you don’t want to get involved
I thought it was a love story,
But you’re not ready for that,

Me neither. I’ll kill her,
She stole my future, she broke my dream,
I’ll kill her, I’ll kill her,
She stole my future when she took you away,

She’s a bitch you know, all she’s got is blondeness,
Not even tenderness, yeah she’s clever-less,
She’ll dump your ass for a model called Brendan,
He will pay for a beautiful surgery, because he’s full of money,

I would have waited like a week or two,
But you never tried to reach me, no, no,
You never called me back,

You were dating that bleached blonde girl,
And if I find her, I swear, I swear,

I’ll kill her, I’ll kill her,
She stole my future, she broke my dream,
I’ll kill her, I’ll kill her,
She stole my future when she took you away,

watching the stars

bat for lashes – use somebody
Clint Mansell – First Snow
K.B. – Two
Moby – Everloving
Pu3 La3 – Stilbh
Strange Zero – My Last Minute
The Radio Dept. – It’s Personal
The XX – Intro
U2-Stateless

κριμα να μην εισαι εδω

Περνούν οι μέρες γρήγορα
μα μερικές φρενάρουν
Με παίρνουν στην καρότσα τους
κι όμορφα με βολτάρουν
Γελούν με τα φτιασίδια μου
χαϊδεύουν τις πληγές μου

Μεθάνε και μου δίνονται
και γίνονται δικές μου
Φεύγουνε κοκκινίζοντας
και μ’ αποχαιρετάνε
Και μένω πάλι μόνος μου
να σε ξαναθυμάμαι

Κρίμα να μην είσαι εδώ
Τέτοιες μέρες αν με βρουν
Κρίμα να μην είσαι εδώ
Να γελάς και να σ’ ακούν
Μα αυτό που με ξεκάνει
και μου σταματάει το νου

Είναι που δεν είσαι
Που δεν είσαι καν αλλού

αφιερωμένο σε όσους πέρασαν και δεν άγγιξαν..

can music make you feel vulnerable?

και ναι.. μπορεί. το παθαίνω συχνά. αυτό που ακούω σήμερα και μου ταράζει το στομάχι, λες και άπειρες πεταλούδες έχουν φωλιάσει μέσα, είναι αυτό:

υπάρχουν άπειρα κομμάτια με την ίδια επίδραση πάνω μου, αλλά αυτή τη στιγμή μόνο αυτό μου κάνει ταιριαστό στο προηγούμενο:

καληνύχτα..

TUG – άλλη μια μέρα τοξική

Το φιλαράκι μου, ο tug, ετοίμασε δίσκο! Λογικά, το Πάσχα θα ξεκινήσει και η εκτύπωση των αντιτύπων (1000-2000), οπότε κάπου τον Απρίλιο θα είναι ολοκληρωμένη η δουλειά.

Ο δίσκος έχει γίνει εξ’ ολοκλήρου από τον tug, καθώς το project είναι one man band. Μόνος του γράφει στίχους, μόνος του τα ηχογραφεί όλα, μόνος του κάνει την παραγωγή.

Τον tug μπορείτε να τον γνωρίσετε εδώ:

tugsucks.wordpress.com
www.myspace.com/tugito
tugito.wordpress.com

όπως και στο site του:
www.diymusic.org

Προς το παρόν ο δίσκος είναι διαθέσιμος για download, στα 320 kbps. Υπάρχει και αρχείο word με τους στίχους. Ο ήχος είναι με punk επιρροές, μελωδικός, μελαγχολικός, με στίχους άλλοτε με  ειρωνική διάθεση και άλλοτε ρομαντικούς.

Εγώ ξεχώρισα το εξής τραγούδι:

Άκου μονάχα ένα μυστικό

Δεν έχω κάτι να παραμυθιάζομαι
Δεν έχω κάτι να εκστασιάζομαι

Μα έχω το μέσα μου που ονειρεύεται
πιάσε το χέρι μου να στο χαρίσω

Δεν έχω τίποτα απολύτως να πω, μα άκου μονάχα ένα μυστικό
σε αυτό το γκρίζο και μεγάλο κενό θα υπάρχει πάντα χρόνος για να σ’ αγαπώ

Stay, cause I need you to help me to end my day

Από χθες είχα τρελό πονοκέφαλο.. Κοιμήθηκα χάλια και ξύπνησα ακόμα πιο χάλια. Ένα συνεχές παράπονο με είχε πιάσει, ένα βάρος στο στήθος που όσο και να έσπρωχνα να φύγει, δεν κατάφερνα τίποτα.. Πνιγόμουν. Ίσως γιατί, όσο και αν προσπαθούσα, δεν μπορούσα να βρω την αιτία του. Ένα σύννεφο από πάνω μου, που άνοιγε τις βρύσες με την παραμικρή αφορμή, και εγώ να μην ξέρω τι να εξηγήσω και στους δυο μας. Θυμήθηκα ένα τραγούδι που άκουγα προχθές στο ραδιόφωνο, ξεχασμένο εδώ και χρόνια..

Sitting in the park along and dreaming
Living in the past and thinking
Lonely days that I’ve been waiting just for you
Rainy day comes and I am feeling
I don’t feel like leaving
Lonely days and I’m still waiting just for you

Stay, cause I need you to help me to end my day
Stay, cause I need you to help me to find my way
Stay, in the middle of the night I am so afraid
Stay and help to make the time go

Sunny day but I can’t see it
Happiness but I can’t feel it
Things I lost when I was waiting just for you
Faces like the comets come and go
But I don’t want to know
Days and nights when I was waiting just for you

Stay, cause I need you to help me to end my day
Stay, cause I need you to help me to fight my way
Stay, in the middle of the night I am so afraid
Stay and help to make the time go



Ένας τσακωμός, πάλι το σύννεφο να βρέχει και εγώ σε απόγνωση. Τελικά ήρθε και η εξιλέωση. Πέταξαν πάλι πεταλούδες από πάνω μας. Πέρασε και αυτό..

photo taken from here: http://www.flickr.com/photos/allisonxxxwonderland/

αργοπορημένα

Σήμερα(αν και κάπως αργοπορημένα) έμαθα για την εξής επιστολή του nick cave στο mtv (http://www.nick-cave.com/mtv/mtv.shtml)

TO ALL THOSE AT MTV,

I WOULD LIKE TO START BY THANKING YOU ALL FOR THE SUPPORT YOU HAVE GIVEN ME OVER RECENT YEARS AND I AM BOTH GRATEFUL AND FLATTERED BY THE NOMINATIONS THAT I HAVE RECEIVED FOR BEST MALE ARTIST. THE AIR PLAY GIVEN TO BOTH THE KYLIE MINOGUE AND P. J. HARVEY DUETS FROM MY LATEST ALBUM MURDER BALLADS HAS NOT GONE UNNOTICED AND HAS BEEN GREATLY APPRECIATED. SO AGAIN MY SINCERE THANKS.
HAVING SAID THAT, I FEEL THAT IT’S NECESSARY FOR ME TO REQUEST THAT MY NOMINATION FOR BEST MALE ARTIST BE WITHDRAWN AND FURTHERMORE ANY AWARDS OR NOMINATIONS FOR SUCH AWARDS THAT MAY ARISE IN LATER YEARS BE PRESENTED TO THOSE WHO FEEL MORE COMFORTABLE WITH THE COMPETITIVE NATURE OF THESE AWARD CEREMONIES. I MYSELF, DO NOT. I HAVE ALWAYS BEEN OF THE OPINION THAT MY MUSIC IS UNIQUE AND INDIVIDUAL AND EXISTS BEYOND THE REALMS INHABITED BY THOSE WHO WOULD REDUCE THINGS TO MERE MEASURING. I AM IN COMPETITION WITH NO-ONE.
MY RELATIONSHIP WITH MY MUSE IS A DELICATE ONE AT THE BEST OF TIMES AND I FEEL THAT IT IS MY DUTY TO PROTECT HER FROM INFLUENCES THAT MAY OFFEND HER FRAGILE NATURE.
SHE COMES TO ME WITH THE GIFT OF SONG AND IN RETURN I TREAT HER WITH THE RESPECT I FEEL SHE DESERVES – IN THIS CASE THIS MEANS NOT SUBJECTING HER TO THE INDIGNITIES OF JUDGEMENT AND COMPETITION. MY MUSE IS NOT A HORSE AND I AM IN NO HORSE RACE AND IF INDEED SHE WAS, STILL I WOULD NOT HARNESS HER TO THIS TUMBREL – THIS BLOODY CART OF SEVERED HEADS AND GLITTERING PRIZES. MY MUSE MAY SPOOK! MAY BOLT! MAY ABANDON ME COMPLETELY!
SO ONCE AGAIN, TO THE PEOPLE AT MTV, I APPRECIATE THE ZEAL AND ENERGY THAT WAS PUT BEHIND MY LAST RECORD, I TRULY DO AND SAY THANK YOU AND AGAIN I SAY THANK YOU BUT NO…NO THANK YOU.

YOURS SINCERELY, NICK CAVE 21 OCT 96.

Παλιά η επιστολή και όμως επίκαιρη. Έχει πλάκα να χαζεύεις κανένα talent show(που η τηλεόραση είναι γεμάτη) και καπάκι να διαβάζεις αυτό το γράμμα.. Χαστούκι στο κατεστημένο είναι. Αυτό για το οποίο άλλοι θα πάταγαν επί πτωμάτων και θα πούλαγαν και την ψυχή τους στο διάολο για να το πετύχουν, ο Νικολάκης ο Σπυλιάς το φτύνει… Κατάμουτρα. Και γουστάρει. Και το κάνει με τόσο όμορφο και ποιητικό τρόπο.. Δεν θέλει να γίνει ένα ακόμα φανταχτερό σκουπίδι, που καίγεται. Ο δαίμονας της ματαιοδοξίας δεν τον κέρδισε, τουλάχιστον όχι στο βαθμό του προβλεπόμενου. Πάντα τον θεωρούσα μεγάλο καλλιτέχνη και τραγουδοποιό. Θυμάμαι μια συναυλία του στο Λυκαβηττό πριν δυο καλοκαίρια.. Είχαμε πιει ότι υπήρχε. Είχε πανσέληνο. Τι απίθανο live. Κάπου εκεί προς το τέλος είπε και το into my arms. Είμαι εκεί τώρα, χωμένη μέσα στον κόσμο, και τον βλέπω πάλι να τραγουδάει..

Το παρακάτω δεν το είπε, είναι το πιο αγαπημένο μου όμως.. Ένα πανέμορφο νανούρισμα.

« Previous entries