Archive for Ιουλίου, 2009

Everloving

3759654708_933f431a90
Ακούω Moby και θυμάμαι τη βδομάδα που πέρασε, ξεφυλλίζοντας τις σημειώσεις στο moleskine. Αυτές οι μέρες ήταν ακριβώς ότι χρειαζόμουν για να ηρεμίσω και να βάλω μια άκρη στο κουβαράκι του μυαλού μου, που είχε μπερδευτεί, λες και ένα μικρό γατάκι έπαιζε μαζί του. Μακριά από το χάος της πόλης, το θόρυβο, το άγχος. Μπορεί να γύρισα λαβωμένη, με το πόδι μου μπαταρισμένο, αλλά δεν με νοιάζει. Πέρασα υπέροχα. Ακόμα και στις στιγμές της σιωπής μας, σε στιγμές κούρασης, μέθης, ήσουν εκεί, δίπλα μου και μου έφτανε. Με έπαιρνες αγκαλιά και όλες οι δυσκολίες εξαφανίζονταν. Έτσι γίνεται πάντα.. Σαν την χθεσινή μας αγκαλιά. Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω ακριβώς, αλλά ήταν κάτι μεγάλο, σαν να μας είχαν πασπαλίσει με χρυσόσκονη και να πετάγαμε. Τίποτα να μην μας βάραινε. Λες και είχε σβήσει το μυαλό. Το shuffle “διάλεξε” το κύμα του Κωνσταντίνου Β. Μερικά πράγματα ίσως δεν είναι τόσο τυχαία τελικά..

photo taken from here: http://www.flickr.com/photos/allisonxxxwonderland/

ΤΑΣΗ ΦΥΓΗΣ

3720487656_1e614a0aba

Έχω πήξει.. Η καθημερινότητα με έχει ρουφήξει για τα καλά. Πάντα είχα τάσεις φυγής, όμως τώρα νομίζω είναι πιο έντονες από ποτέ. Αντιδράσεις σε εξωτερικά ερεθίσματα είναι. Δράση – αντίδραση. Όταν όλα πάνε σύμφωνα με το νόμο του murphy, μάλλον λογικό είναι. Θέλω να εξαφανιστώ, να μην ακούω κανέναν, να αδειάσει το κεφάλι μου. Ετοιμάζω βαλίτσες και χαζοχαίρομαι. Όχι πως αρκεί μια βδομάδα για να ηρεμήσω, αλλά η προοπτική πως φεύγω αύριο με γεμίζει ελπίδα. Σκέφτομαι πως θα γυρίσω και πρέπει να αλλάξω κάποια πράγματα. Ίσως χρειάζομαι και κάποια βοήθεια σε αυτό. Όχι πως χρειάζεται να αλλάξεις τον κόσμο για εμένα, αλλά το να με πιάσεις απ’ το χέρι και να μου δώσεις ένα φιλί είναι αρκετό.  

COULDN’T CARE LESS

3668679077_9831188f17

Oh my heart can’t carry much more
It’s really, really aching and sore
My heart don’t care anymore
I really can’t bear more
My hands don’t work like before
I shiver and I scrape at your door
My heart can’t carry much more
But you couldn’t care less
Could you

Your face don’t look like before
It’s really not like yours anymore
Your eyes don’t like me no more
They quiver and they shift to the floor
My heart don’t beat like before
It’s never been this slow
No my blood don’t flow anymore
And you couldn’t care less
Could you

Could we stop and sleep for a spare
We can turn this ditch into a well
And send that old devil back to hell
But we really don’t care do we

Baby let’s stop and sleep for a spare
We can turn this ditch into a well
And send that old devil back to hell
Your back’s not straight like before
You really shouldn’t carry me no more
I’m much too heavy for you
I’m really quite a mess, yes
We just don’t care anymore
We’re crooked and were cut to the core
We’re just not there anymore
But we really don’t care do we
No, we couldn’t care less
We couldn’t care less
Could we?

na paizei sto repeat..

photo taken from here: http://www.flickr.com/photos/arild_storaas/

ΧΑΟΣ ΚΑΙ ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ

050425_hubble_nebula_02

Ο καθένας ικανοποιεί τις ανάγκες του όπως μπορεί. Σήμερα ήθελα να είμαι σε μια παραλία, ξαπλωμένη στα χαλίκια, να ακούω το κύμα και να χαζεύω τα αστέρια. Άκυρο. Ο ουρανός σήμερα δεν έχει ούτε ένα αστέρι(ότι φαίνεται από το μπαλκόνι μου δηλαδή), οπότε και εγώ χαζεύω το google sky..

Ανέκαθεν τα αστέρια με μάγευαν και η αστρονομία ήταν ένας κρυφός έρωτας. Στο γυμνάσιο ακόμα έπαιρνα το experiment και αφού το ξεκοκάλιζα και το μάθαινα λες και την άλλη μέρα θα με εξέταζε ο καθηγητής, έκοβα τις πιο ωραίες φωτογραφίες και γέμιζα τους τοίχους του δωματίου μου με αυτές. Άλλοι είχαν τον Cobain, εγώ είχα αστερισμούς και νεφελώματα. Ο φόβος του κενού είχε κυριέψει τους τοίχους μου και δεν είχε μείνει ούτε μια γωνίτσα άδεια από φωτογραφίες.

Πρόσφατα διάβασα το βιβλίο του Γιώργου Γραμματικάκη, «η κόμη της Βερενίκης». Αυτό που με γοήτευσε περισσότερο είναι πως με έβαλε και πάλι στη θέση μου συμπαντικά. Ποια είμαι εγώ, που έρχομαι και κάνω τα πάντα για να ταράξω και να ανατρέψω ισορροπίες που (πολλές φορές) αδυνατώ να καταλάβω? Αλήθεια, πόσο μικρή είμαι μέσα στο χάος? Τρύπωσα μες στις σελίδες και όλα τα μικρά μου καθημερινά προβλήματα εξαφανίστηκαν μπροστά στην ιλιγγιώδη συμπαντική λειτουργία. Χάος. Όχι όμως αταξία..

Το παρακάτω απόσπασμα είναι παρμένο από την ¨κόμη της βερενίκης».

”Έτσι ή αλλιώς, η λειτουργία της συνειδήσεως επιτρέπει τώρα να ανακεφαλαιώσουμε συνοπτικά την ιστορία της Γης και του ανθρώπου επί της Γης. Ας αντιστοιχήσουμε αυτήν την ιστορία των περίπου πέντε δισεκατομμυρίων ετών, με κάτι πιο προσιτό στη σκέψη: τη διαδρομή ενός και μόνον ημερολογιακού έτους, που η πρώτη του ημέρα — η 1η Ιανουαρίου — ταυτίζεται με τον σχηματισμό του πλανήτη μας και η τελευταία — η 31η Δεκεμβρίου — με το «σήμερα». Για τους δύο και πλέον πρώτους μήνες, μέχρι δηλαδή τις αρχές Μαρτίου, δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία. Η Γη είναι πιθανόν μια στροβιλιζόμενη μάζα αερίων και σκόνης, ενώ στην συνέχεια στερεοποιείται και αποκτά μια δηλητηριώδη ατμόσφαιρα. Η ζωή εμφανίζεται μέσα στον Απρίλιο — «ο Απρίλης είναι ο σκληρότατος μήνας» έγραψε ο T.S. Elliot — ενώ έχουν περάσει ήδη εκατό μέρες από την αρχή. Έκτοτε, και για πολλούς μήνες, υπάρχει πάλι μια σχετική ασάφεια ως προς τη διαμόρφωση του πλανήτη η σύγκρουση των τεκτονικών πλακών δημιουργεί ηπείρους, οροσειρές και βαθύτατα ωκεάνια ρήγματα, ενώ η εξέλιξη της ζωής προχωρά με ανεπαίσθητα βήματα. Είναι μόνο στα μέσα Νοεμβρίου — σαράντα πέντε ημέρες πριν από το «σήμερα» — που η ζωή κυριαρχεί στους ωκεανούς. Προς τη στεριάεξέρχεται δεκαπέντε μέρες αργότερα. Κατά τα μέσα Δεκεμβρίου, την επιφάνεια της Γης καλύπτουν δάση, λουλούδια και πρωτόγονες μορφές ζώων. Μια εβδομάδα πριν από σήμερα, οι δεινόσαυροι κυριαρχούν, ενώ οι ανθρωπόμορφοι πίθηκοι εμφανίσθηκαν πριν λίγες ώρες και ο Homo sapiens πριν από μια ώρα.
Σ’ αυτή τη μια και μόνον ώρα στη διαδρομή ενός ολόκληρου έτους, επισυμβαίνει ουσιαστικά η ανθρώπινη εξέλιξη λίγα μόνον λεπτά κατέχει η γραπτή ανθρώπινη ιστορία και μόνο σε μερικά δευτερόλεπτα μετράται η περίοδος που η επιστήμη και η τεχνολογία μετατρέπουν τον άνθρωπο από υπόδουλο, σχεδόν σε κυρίαρχο το φυσικού κόσμου. Κυρίαρχο ναι, όχι όμως και αναγκαστικά σοφότερο.”

hubble-text

tears in the rain no 2

3758599293_ba169a5ede

kai deftero post se mia mera.. k afto giati exo sokaristei.. kano copy-paste apo to site kai oriste to concept:

«As you may have heard on the news or read in one of our press releases, Child Trader is now the nations 4th largest child exchange network and as such, has brought happiness to more than 1623 American households who otherwise had very few options in creating a more loving family and home life when realizing their child wasn’t the right fit for them.

Child Trader Child Exchange Network isn’t about not loving your children. Its about finding a family that can love them more. »

http://childtrader.com/

kai prospatho na katalavo.. kai den mporo.. kai apogoitevomai me ta xalia tis koinonias mas.. paidia pou den mas kanoun kai ta allazoume. san tin tsanta pou foresame gia ena mina kai tin varethikame. so sad..


photo taken from here: http://www.flickr.com/photos/vasilikos/

tears in the rain

kalokairi, arxes iouliou, to parathiro anoixto na akougetai i vroxi kai na mirizei to xoma.. arazo moni mou sto domatio, akouo tis mousikes mou, xanomai, xaonomai.. thelo na vgo ekso, na perpatiso sti vroxi, na gino mouskema mexri to kokkalo. na kathiso kataxama sto xoma kai na gino xalia, san mikro paidi. afti i mera einai periergi. tha perasei. perimeno kai pali ton ilio na vgei..

photo taken from here: http://www.flickr.com/photos/misaellacasta/