Smalltowngirl81’s Blog

…είναι να ξεχνάς

Looking out for love
In the night so still
Oh I’ll build you a kingdom
In that house on the hill
Looking out for love
Big, big love

Η ιστορία με αυτό το τραγούδι ξεκίνησε από τον γιατρό..

Το συγκεκριμένο cd το είχα λιώσει ούτως ή άλλως. Ακόμα και όταν αγαπάς ένα κομμάτι όμως, αυτό που κάνει τη διαφορά είναι όταν τελικά έρχεται η ώρα που το συνδέεις με ένα πρόσωπο. Τότε αποκτά την δική του οντότητα και ιστορία. Και όταν το ξανακούς, σε πλημμυρίζει συναισθήματα..

Ήταν πέρσι το χειμώνα, μια Παρασκευή με πολύ κρύο. Σε ένα μπαράκι στο Παγκράτι, κοντά στο σπίτι του sinner. Το moleskine του Paul έκανε το γύρο στην παρέα, με προτάσεις του καθενός μας για την playlist της εκπομπής που θα έκανε την επόμενη στο ραδιόφωνο. Προτάσεις από trip hop μέχρι industrial. Εγώ πρότεινα και τους δικούς μας Transistor. Όχι όμως το big love.. Την επόμενη μέρα, αράζαμε σπίτι και ακούγαμε την εκπομπή.. Αν θυμάμαι καλά έβρεχε. Και μας αφιερώνει το κομμάτι αυτό. Θυμάμαι προσπαθούσα να μην κλάψω. Δεν ήθελα να δείξω πως συγκινήθηκα. Αλλά δεν άντεξα. Και ξέσπασα. Πόσο όμορφη ήταν εκείνη η μέρα, θυμάσαι?

φοβάται για όλα αυτά που θα έρθουν. And she’s feeling so small..

…είναι η αγάπη μου για τη φωτογραφία. Δεν ξέρω αν τα καταφέρνω, αλλά πάντα έχω τη φωτογραφική μου μες στην τσάντα μου και όταν βρω κάτι που μου αρέσει, I just shoot it! Take a look and I hope u just enjoy the ride.. Αυτές οι φωτογραφίες είναι μια άλλη έκφραση νομίζω για το πως είναι ο κόσμος μέσα από τη δική μου ματιά.

http://www.flickr.com/photos/37799803@N02/

Σήμερα είχα μια ακόμα δύσκολη μέρα στη δουλειά. Από αυτές τις κλασικές μέρες με τις κόντρες, τις μπηχτές, τα μικρά καθημερινά πισώπλατα μαχαιρώματα και όλα αυτά τα ωραία που το σύστημα μας έχει μάθει να κάνουμε για να επιβιώνουμε. Ένα άτυπο κλίμα τρομοκρατίας επικρατεί και περιμένω να φτάσει 5 η ώρα, να φύγω και να ηρεμίσω.

Φεύγω αποκαμωμένη λοιπόν από τη δουλεία και στο φανάρι συναντώ τους αλλοδαπούς που πουλάνε λουλούδια και μικροαντικείμενα για να επιβιώσουν και να βγάλουν τα προς το ζην. Είναι εκεί κάθε μέρα, με ήλιο, βροχή, καύσωνα. Κάθε μέρα που περνάω, έρχονται και με ρωτάνε πως πήγε η μέρα μου, αν είμαι καλά και μου χαρίζουν ένα ζεστό και αληθινό χαμόγελο. Χωρίς να ζητάνε αντάλλαγμα. Και ας τους πατάμε κάθε μέρα σαν λαός. Και ας τους εκμεταλλευόμαστε με τον πλέον άνανδρο τρόπο. Πολλές φορές σκέφτομαι αυτούς τους ανθρώπους σαν οντότητες χωρίς σκιά. Άνθρωποι χαμένοι. Χωρίς παρελθόν, αβέβαιο μέλλον. Που αν πάθουν κάτι, κανείς δεν θα τους αναζητήσει και κανείς δεν θα νοιαστεί. Αλλά θα μου πεις, δεν είναι έλληνες, δεν είναι ντόπιοι, καλά να πάθουν! Ας έμεναν στην πατρίδα τους.. Και καλά κάνουμε και τους εκμεταλλευόμαστε με τα μεροκάματα ντροπής, ανασφάλιστους, να κάνουν τις πιο σκληρές εργασίες που το δικό μας τομαράκι δεν μπορεί γιατί είναι ευαίσθητο και ντόπιο.

Φτάνω σπίτι και χαζεύω τα e-mail μου. Υπάρχει και ένα με τον εξής τίτλο: «δολοφονία 25χρονου από αστυνομικούς». Εδώ και το link για περισσότερες πληροφορίες:

http://entasifm.org/eidiseis/arthra-entasi/reportaz-gia-ti-dolofonia-25xronou-apo-astynomikous-sti-nikaia.html

Αδικία. Στα δεκεμβριανά, για τη μνήμη του Αλέξη, η Αθήνα έγινε παρανάλωμα του πυρός. Ο Μοχάμεντ μάλλον δεν είναι «αρκετός» για να γίνει ο ίδιος χαμός. Θα ήθελα πραγματικά να δω να γίνεται πάλι ξεσηκωμός για το συνάνθρωπο μας, και όχι να διαβάζω απλά μια πορεία 200 ατόμων.

Η είδηση μάλλον δεν θα αναφερθεί καν στο δελτίο των 8, άρα δεν έγινε και ποτέ. Τόσο απλά. Γιατί η τηλεόραση και τα μέσα κανονίζουν για το τι είναι σωστό να μηρυκάσει η ανθρώπινη σκέψη αφού κλείσει το χαζόκουτο και σκεφτεί αυτά που έχει δει. Αν το κάνει και αυτό ποτέ…

Κι απογειώνομαι μέσα στα μάτια σου
εκεί πού δίνεις χωρίς να ζητάς
και ονειρεύομαι μέσα στα χέρια σου
τα πάντα όμορφα όπου κι αν πας

Μίκρο

..Για μένα εσύ δεν είσαι ακόμη παρά ένα αγοράκι όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα μικρά αγόρια. Και δεν έχω την ανάγκη σου. Κι εσύ το ίδιο δεν έχεις την ανάγκη μου. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Μα, αν εσύ με εξημερώσεις, θα ‘χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα ‘σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα ‘μαι για σένα μοναδική στον κόσμο…

Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγώ κότες, οι άνθρωποι κυνηγούν εμένα. Όλες οι κότες μοιάζουν μεταξύ τους κι όλοι άνθρωποι μοιάζουν το ίδιο. Λοιπόν, κι εγώ κάπως βαριέμαι. Όμως, αν με εξημερώσεις, η ζωή μου θα μοιάζει σαν να την πλημμύρισε ο ήλιος. Θα γνωρίσω ένα θόρυβο από βήματα διαφορετικά απ’ όλα τ’ άλλα. Τα άλλα βήματα με κάνουν να καταχωνιάζομαι μέσα στη γη. Το δικό σου θα με φωνάζει να βγω έξω από την τρύπα μου, σαν να ‘ναι μια μουσική. Κι ύστερα, κοίταξε! Βλέπεις εκεί κάτω τα σταροχώραφα; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Για μένα, το σιτάρι δεν χρησιμεύει σε τίποτε. Κι αυτό είναι θλιβερό! Μα εσύ έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Θα ‘ναι υπέροχα όταν θα μ’ έχεις εξημερώσει! Το στάρι που είναι χρυσαφένιο, εσένα θα μου θυμίζει. Και θ’ αγαπώ το θόρυβο του ανέμου καθώς θα περνάει ανάμεσα από τα στάχυα…

http://rapidshare.com/files/280529549/o_mikros_prigkhpas.pdf

Σήμερα στη δουλειά τα πράγματα είναι ήρεμα.. Όχι πολύ δουλειά, μουσική.. Ακούω το autumn music 2 του max richter.Τα πράγματα είναι αντιστρόφως ανάλογα μέσα μου όμως. Έχεις νιώσει ποτέ ένα βάρος στο στήθος, στο στομάχι, που σε πνίγει, μια αίσθηση ξαφνικής ανησυχίας χωρίς προφανή αιτία; Κάτι με σπρώχνει να αναζητήσω συντροφιά ή κάποια απασχόληση αλλά κανείς δεν σηκώνει το τηλέφωνο και στο γραφείο δεν έχω να πω μια κουβέντα. Ψάχνω για το μαγικό μου λυχνάρι, μήπως και με βοηθήσει αυτό, αλλά έχω ξεχάσει που το έβαλα..

Ξέρω ένα παιδί που μου λέει πως σε ξέρει
ότι είχατε δει ένα τρελό καλοκαίρι
στο κομμάτι που λείπει απ’ το σπασμένο καθρέφτη,
στο λιμάνι φωτιά, τον ήλιο πάλι να πέφτει

Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό κι εσύ γελάς…

Γελάς καθώς το πλοίο πλησιάζει σαν θηρίο
και μου λες λοιπόν θυμίσου
μη πετάξεις τη ζωή σου στα σκυλιά

Επιστροφή για ένα σαββατοκύριακο στο χωριό μου. Κάπου κοντά στη Ναύπακτο. Αν και μόνο για δυο μέρες,γέμισα εικόνες.
Στην παραλία που αράζω γκομενίτσες να παστώνονται στα λάδια και να τηγανίζονται στον ήλιο. Μπροστά μου «ο επιζών» του Chuck Palahniuk. Στα αυτιά μου GU – afterhours 2. Όλα αρρωστημένα με τον τρόπο τους.
Στο σπίτι, ο κήπος της μαμάς μου σε μεγάλες δόξες. Όμορφα χρώματα, γεμάτος πεταλούδες, ζωύφια. Πίνω τον καφέ μου, διαβάζω. Ο πλανόδιος μανάβης περνάει και χαλάει την χορωδία των τζιτζικιών. Πουλάει καρπούζια και ραπάρει από το μικρόφωνο.
Όλα ωραία εκτός από το κλίμα που επικρατεί στο σπίτι. Και εγώ πρέπει να βάλω μια σειρά. Και είναι βαρύ και δύσκολο. Ανεπάρκεια άλλων και σκάει πάνω μου. Το τακτοποίησα και αυτό. Και εγώ?? Με ένα στομάχι χάλια..