Archive for χαος και μαυρες τρυπες

Ποιο είναι το αποτύπωμά μας στο χωροχρόνο?

Αυτό με ρώτησες χθες το βράδυ.. Και σου είπα πως είναι σίγουρα πολύχρωμο και γεμάτο ασημόσκονη. Δεν σου είπα όμως όλη μου τη σκέψη.. Πως ελπίζω να μην χαθεί η λάμψη του μέσα στο χάος αυτού του κόσμου.

photo taken from here: http://www.flickr.com/photos/17008528@N04/

Advertisements

smalltowngirl…

3029214387_7c64b1df38

φοβάται για όλα αυτά που θα έρθουν. And she’s feeling so small..

photo taken from here: http://www.flickr.com/photos/d-annie/

ΧΑΟΣ ΚΑΙ ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ

050425_hubble_nebula_02

Ο καθένας ικανοποιεί τις ανάγκες του όπως μπορεί. Σήμερα ήθελα να είμαι σε μια παραλία, ξαπλωμένη στα χαλίκια, να ακούω το κύμα και να χαζεύω τα αστέρια. Άκυρο. Ο ουρανός σήμερα δεν έχει ούτε ένα αστέρι(ότι φαίνεται από το μπαλκόνι μου δηλαδή), οπότε και εγώ χαζεύω το google sky..

Ανέκαθεν τα αστέρια με μάγευαν και η αστρονομία ήταν ένας κρυφός έρωτας. Στο γυμνάσιο ακόμα έπαιρνα το experiment και αφού το ξεκοκάλιζα και το μάθαινα λες και την άλλη μέρα θα με εξέταζε ο καθηγητής, έκοβα τις πιο ωραίες φωτογραφίες και γέμιζα τους τοίχους του δωματίου μου με αυτές. Άλλοι είχαν τον Cobain, εγώ είχα αστερισμούς και νεφελώματα. Ο φόβος του κενού είχε κυριέψει τους τοίχους μου και δεν είχε μείνει ούτε μια γωνίτσα άδεια από φωτογραφίες.

Πρόσφατα διάβασα το βιβλίο του Γιώργου Γραμματικάκη, «η κόμη της Βερενίκης». Αυτό που με γοήτευσε περισσότερο είναι πως με έβαλε και πάλι στη θέση μου συμπαντικά. Ποια είμαι εγώ, που έρχομαι και κάνω τα πάντα για να ταράξω και να ανατρέψω ισορροπίες που (πολλές φορές) αδυνατώ να καταλάβω? Αλήθεια, πόσο μικρή είμαι μέσα στο χάος? Τρύπωσα μες στις σελίδες και όλα τα μικρά μου καθημερινά προβλήματα εξαφανίστηκαν μπροστά στην ιλιγγιώδη συμπαντική λειτουργία. Χάος. Όχι όμως αταξία..

Το παρακάτω απόσπασμα είναι παρμένο από την ¨κόμη της βερενίκης».

”Έτσι ή αλλιώς, η λειτουργία της συνειδήσεως επιτρέπει τώρα να ανακεφαλαιώσουμε συνοπτικά την ιστορία της Γης και του ανθρώπου επί της Γης. Ας αντιστοιχήσουμε αυτήν την ιστορία των περίπου πέντε δισεκατομμυρίων ετών, με κάτι πιο προσιτό στη σκέψη: τη διαδρομή ενός και μόνον ημερολογιακού έτους, που η πρώτη του ημέρα — η 1η Ιανουαρίου — ταυτίζεται με τον σχηματισμό του πλανήτη μας και η τελευταία — η 31η Δεκεμβρίου — με το «σήμερα». Για τους δύο και πλέον πρώτους μήνες, μέχρι δηλαδή τις αρχές Μαρτίου, δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία. Η Γη είναι πιθανόν μια στροβιλιζόμενη μάζα αερίων και σκόνης, ενώ στην συνέχεια στερεοποιείται και αποκτά μια δηλητηριώδη ατμόσφαιρα. Η ζωή εμφανίζεται μέσα στον Απρίλιο — «ο Απρίλης είναι ο σκληρότατος μήνας» έγραψε ο T.S. Elliot — ενώ έχουν περάσει ήδη εκατό μέρες από την αρχή. Έκτοτε, και για πολλούς μήνες, υπάρχει πάλι μια σχετική ασάφεια ως προς τη διαμόρφωση του πλανήτη η σύγκρουση των τεκτονικών πλακών δημιουργεί ηπείρους, οροσειρές και βαθύτατα ωκεάνια ρήγματα, ενώ η εξέλιξη της ζωής προχωρά με ανεπαίσθητα βήματα. Είναι μόνο στα μέσα Νοεμβρίου — σαράντα πέντε ημέρες πριν από το «σήμερα» — που η ζωή κυριαρχεί στους ωκεανούς. Προς τη στεριάεξέρχεται δεκαπέντε μέρες αργότερα. Κατά τα μέσα Δεκεμβρίου, την επιφάνεια της Γης καλύπτουν δάση, λουλούδια και πρωτόγονες μορφές ζώων. Μια εβδομάδα πριν από σήμερα, οι δεινόσαυροι κυριαρχούν, ενώ οι ανθρωπόμορφοι πίθηκοι εμφανίσθηκαν πριν λίγες ώρες και ο Homo sapiens πριν από μια ώρα.
Σ’ αυτή τη μια και μόνον ώρα στη διαδρομή ενός ολόκληρου έτους, επισυμβαίνει ουσιαστικά η ανθρώπινη εξέλιξη λίγα μόνον λεπτά κατέχει η γραπτή ανθρώπινη ιστορία και μόνο σε μερικά δευτερόλεπτα μετράται η περίοδος που η επιστήμη και η τεχνολογία μετατρέπουν τον άνθρωπο από υπόδουλο, σχεδόν σε κυρίαρχο το φυσικού κόσμου. Κυρίαρχο ναι, όχι όμως και αναγκαστικά σοφότερο.”

hubble-text