Archive for σκεψεις

what’s my name?

Το όνομα του blog μου είναι προφανές ότι προέρχεται από το κομμάτι των bronski beat, smalltown boy. Τραγούδι που το βάζω ανάμεσα στα πλέον αγαπημένα μου. Δεν μπορώ να εξηγήσω με λόγια, τι ακριβώς παθαίνω όταν το ακούω. Οι πεταλούδες στο στομάχι μου αρχίζουν και πετάνε σαν δαιμονισμένες. Η καρδιά μου σφίγγεται λες και θα σπάσει. Μοιάζει λες και είναι δειλινό, ήρεμο και όμορφο, και εντελώς ξαφνικά ξεσπά μια μανιασμένη καταιγίδα και τα κάνει όλα άνω κάτω. Με ταξιδεύει πίσω, στα χρόνια της εφηβείας, χρόνια ταραγμένα με τρελά σκαμπανεβάσματα. Τότε που ζούσα ακόμα σε ένα μικρό χωριό. Ήμουν ένα small town girl. Χρόνια που, αντίθετα με τα λόγια του τραγουδιού, ήταν γεμάτα με αγάπη. Άλλα τότε δεν το καταλάβαινα. Η εφηβεία μου είχε χαρίσει όλα τα καλά της και αμφισβητούσα τα πάντα. Και φυσικά με τους γονείς μου δεν υπήρχε κανένα κοινό σημείο επαφής, μόνο χάσμα γενεών και άπειροι τσακωμοί. Μεγαλώνοντας, συνειδητοποιώ καλύτερα τι ακριβώς έπαιζε τότε. Και κατάλαβα πως έκανα λάθος.

Κατά τ’ άλλα, μπορώ να δω πολλά κομμάτια του εαυτού μου στο τραγούδι. Το αίσθημα αναζήτησης και η επιδίωξη για κατακτήσεις νέων τόπων και εμπειριών, με έκαναν να φύγω από εκεί και για καιρό να απαρνηθώ αυτό το μέρος.  Άλλαξε και αυτό με τη σειρά του.. Τώρα έφτασα να το αναζητώ και το αναπολώ. Με κούρασε η Αθήνα. Μια πόλη με άπειρες επιλογές και καθόλου χρόνο. Ειδικά τώρα με την κρίση, οι επιλογές γίνονται ακόμα πιο λίγες. Όχι γιατί δεν υπάρχουν, αλλά γιατί δεν τις φτάνεις.

 

You leave in the morning

With everything you own

In a little black case

Alone on a platform

The wind and the rain

On a sad and lonely face

Mother will never understand

WHy you had to leave

For the love that you need

Will never be found at home

And the answer you seek

Will never be found at home

Pushed around and kicked around

Always a lonely boy

You were the one

That they’d talk about around town

As they put you down

And as hard as they would try

They’d hurt to make you cry

But you’d never cry to them

Just to your soul

No you’d never cry to them

Just to your soul

Advertisements

Let me see you stripped down to the bone

Χάλια μέρα η σημερινή. Με άγχος και μαυρίλα. Έξω βρέχει και είναι από τις λίγες φορές που η βροχή δεν λειτουργεί λυτρωτικά μέσα μου. Δεν ξεπλένει, αλλά λασπώνει τα ήδη θολά νερά. Στο γραφείο η κατάσταση είναι απελπιστική. Αναμονή εξελίξεων που κανένας δεν ξέρει τι εκπλήξεις θα κρύβουν. Σίγουρα δεν θα είναι ευχάριστες. Η γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στην χώρα με γεμίζει θλίψη. Προσπαθώ να απομονωθώ από τις φωνές του γραφείου και να ακούω τον ήχο των αυτοκινήτων, καθώς οι ρόδες τους χωρίζουν με δύναμη το νερό της ασφάλτου. Μάταιο. Όλοι φωνάζουν όσο περισσότερο μπορούν. Βάζω τα ακουστικά για να ακούσω ραδιόφωνο.  Και παίζει dépeche mode. Μερικές φορές δεν ξέρω αν είναι τυχαίο να πετυχαίνεις τόσο ταιριαστά στη στιγμή κομμάτια.

Come with me
Into the trees
We’ll lay on the grass
And let the hours pass

Take my hand
Come back to the land
Let’s get away
Just for one day

Let me see you
Stripped down to the bone
Let me see you
Stripped down to the bone

Metropolis
Has nothing on this
You’re breathing in fumes
I taste when we kiss

Take my hand
Come back to the land
Where everything’s ours
For a few hours

Let me see you
Stripped down to the bone
Let me see you
Stripped down to the bone

Let me hear you
Make decisions
Without your television
Let me hear you speaking
Just for me

Let me see you
Stripped down to the bone

Let me hear you speaking
Just for me

Let me see you
Stripped down to the bone Let me hear you crying
Just for me

Ευχές

Άργησα να πω τις ευχές μου για το νέο έτος. Αλλά προλαβαίνω ακόμα, έτσι δεν είναι? Καλή χρονιά να έχουμε λοιπόν, με υγεία πάνω από όλα, να αντέχουμε να αντισταθούμε σε ότι σκαρώνουν για εμάς ερήμην μας. Η αλήθεια είναι πως «φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα». Από την άλλη (σχήμα οξύμωρο?)  το ίδιο γεγονός με γεμίζει με δημιουργική δύναμη. Να αντισταθώ στο ποτάμι. Να αγαπήσω περισσότερο  τον συνάνθρωπο μου, να μοιραστώ ότι έχω περισσευούμενο με κάποιον που το έχει ανάγκη. Να σηκώσω το ανάστημά μου εκεί που με καταπιέζουν. Πριν λίγες μέρες διάβαζα μια  συνέντευξη της  Κωνσταντίνας Κούνεβα:

«Να καταλάβουν όλοι ότι «κοινός νους» είναι η «απουσία του εγώ»: η ένωση της αρετής, της συμπόνοιας και της καλοσύνης που πηγάζουν από την αγάπη».

Ευχή λοιπόν είναι να επικρατήσει το τόσο απλό αλλά συνάμα και πιο δύσκολο. Ο κοινός νους.

Χρόνια πολλά σε όλους!

Οχι, δε γεννήθηκα κομμουνιστής.

Oχι, δε γεννηθηκα κομμουνιστης.
Γεννηθηκα μεσα στον καπιταλισμο,μικροαστος που στραβωθηκε απο τις διαφημισεις, απο τη γαλαζοπρασινη προπαγανδα, απο τη δημοσιογραφια των πουλημενων σταρ της τηλεορασης, εμποτισμενος απο το ζησε κ ασε τους αλλους να πεθανουν, δηλητηριασμενος απο τη Θεα Καταναλωση, αλλαζοντας καθε χρονο κινητο, μαραζωμενος που δε μπορουσα να εχω καθε φορα τη νεα μεγαλυτερη σε ιντσες τηλεοραση που διαφημιζουν τα καναλια, σε πτωματα πανω δε πατησα γιατι δε προλαβα, ισως αν προλαβαινα να γινω ενας γιαπης, να γινομουνα, αλλωστε η αλληλεγγυη ειναι μια λεξη που δε καταλαβαμε ποτε το νοημα της, ο,τι κ να γινοταν γυρω μου,τιποτα δε μπορουσε να με αγγιξει οσο εγω ημουν καλα.
Οχι λοιπον,δε γεννηθηκα αλληλεγγυος με τον πιο αδυναμο απο εμενα.
Γεννηθηκα μολυσμενος απο το συνθημα ο καθενας παιρνει αυτο που του αξιζει και αν καποιον τον πνιξαν τα σκατα,αυτος ηταν υπευθυνος για τη μοιρα του,υπευθυνος που δε μπορεσε να τα απομακρυνει απο το στομα του, αλλωστε ολοι εμεις μεγαλωσαμε κοιταζοντας αυτους που ειναι πανω απο εμας, κ οχι τους κατω, ζηλευοντας αυτους που ειναι πανω απο εμας, αυτους με το ακριβοτερο κινητο, με το ακριβοτερο αμαξι, με το ακριβοτερο σπιτι εκει επρεπε να αφοσιωθουμε, αυτος ηταν ο στοχος της ζωης μας, να μοιασουμε σε αυτον που ειχε τα περισσοτερα απο εμας αυτος ηταν το προτυπο μας,το ειδωλο μας, Κωστοπουλος., life style περιοδικα, αφιερωματα σε επιτυχημενους ανδρες,σε ανδρες που γαμουσανε αυτο που εμεις δε θα μπορουσαμε καν να κοιταξουμε, κοτερα, αερας κοπανιστος, Χρηματιστηρια, λεξεις οπως η παγκοσμιοποιηση κυριαρχουσαν σιγα σιγα αλλα εμεις δε τις καταλαβαιναμε, ζαλισμενοι απο τις αυταπατες μας, απο τη λυσσα μας για το Μηδαμινο, για το Φαινεσθαι, για τη Μοστρα, για τα μοδατα ρουχα, για τις μοδατες λεξεις, για τα calvin klein, τα hugo boss κοστουμια, παρε κ εσυ ενα διακοποδανειο, πηγαινε κ εσυ ενα πενθημερο στη Μυκονο, βουτηξε κ εσυ τη μυτη σου στη σκονη, ξοδεψε αυτα που βγαζεις στη προσπαθεια σου να φανεις πιο μαγκας απο το διπλανο σου (κ αν δεν εχεις, παρε ενα δανειο κ ξοδεψε περισσοτερα)

«η ζωη σου ανηκει,γαμησε τα ολα»

Όχι, δε γεννηθηκα καν αριστερος. Οι αριστεροι ηταν κατι τυποι που φωναζαν για πραγματα που εμεις, το υπολοιπο 85% του πληθυσμου, δεν τα καταλαβαιναμε. Περνουσαμε τοσο ωραια εδω στον καπιταλιστικο μας παραδεισο, ωστε οποιοσδηποτε μιλουσε για εναλλακτικους δρομους, δε φαινοταν καν επικινδυνος η γραφικος, απλα φαινοταν ως ενα junky της Ιδεολογιας, τον οποιον τον λυπομασταν γιατι για εμας τους μοντερνους ανθρωπους φαινοταν λογικο για εναν ανθρωπο να ηταν πρεζακι σκετο, η πρεζακι της δοξας, της τηλεορασης, του χρηματος αλλα δε φαινοταν λογικο να μιλουσε καποιος για Ιδεες.
Ιδεολογια; Τι ειναι αυτο;
Οι ιδεολογιες ηταν κατι σα το βιντεο, ωραιο το βιντεο αλλα τωρα εχει πεθανει γιατι ολοι βλεπουμε dvd. Eιναι δυνατον καποιος να βλεπει ακομα βιντεο με τη χαλια του εικονα στην εποχη του dvd;
Οι Ιδεολογιες λοιπον ηταν κατι ξεπερασμενο, κατι ασημαντο, σχεδον κακογουστο.
Αργησαμε πολυ να καταλαβουμε οτι αυτο με το οποιο το αντικαταστησαμε,ηταν κ αυτο μια Ιδεολογια.
Κ αυτο ηταν η νεοφιλελευθερη. Ο νεος φασισμος,ο οικονομικος μιλιταρισμος που προηλαυνε κ καθως προηλαυνε, εμεις αμεριμνοι τον χειροκροτουσαμε, αγνοωντας οτι δεν αργουσε η ωρα που θα μας πατουσε με τις Wehrmact του.
Δε γεννηθηκα λοιπον ουτε κομμουνιστης ουτε αλληλεγγυος με κανεναν.
Αλληλεγγυη ειναι μια λεξη που τωρα αρχιζουμε να μαθαινουμε.Τωρα που σα το σκουληκι καθε μποτα οπου μας ευρει, μας πατει, τωρα λοιπον συνειδητοποιησαμε οτι υπαρχει κ ο Αλλος διπλα μας. Ενας Αλλος με τον
οποιον μας ενωνει κοινη μοιρα.Ενας Αλλος,ο οποιος μεχρι χθες για εμας ηταν αορατος, ασημαντος, απλα ενα μεσο ικανοποιησης των επιθυμιων μας, οχι συνταξιδιωτης αλλα λαθρεπιβατης.
Τωρα μαθαινουμε οτι συνταξιδευουμε,τωρα εμεις οι υποκριτες αντιληφθηκαμε τον πονο, τη πεινα, τη φτωχεια, την εξαθλιωση, τωρα, που ολα αυτα χτυπησαν κ τη δικια μας πορτα.

Αναγνωριζοντας ομως την υποκρισια μας,η υποκρισια γινεται ενα σφαλμα που συγχωρειται.
Αναγνωριζοντας τη μικροψυχια κ το φθονο,η μικροψυχια κ ο φθονος γινονται σκονη κ εξαφανιζονται στον ανεμο που ερχεται να μας αλλαξει,εστω κ βιαια.

Αναγνωριζοντας οτι η Αναγκη κ οχι η Επιλογη, ειναι αυτο που μας ενωνει,η Αναγκη αλλαζει προσωπο και γινεται το μεσο που διαλυσε τους εγωισμους και τις ψευδαισθησεις μας, ετσι ωστε η Αναγκη να μετατρεπεται σιγα σιγα σε Επιλογη. Επιλεγουμε λοιπον να συμπορευτουμε, να μαθουμε το ονομα του διπλανου μας, να θυμηθουμε αυτο που μας ενωνει, να θυμηθουμε αυτο που ελεγε ο Φιχτε, οτι «καθε ανθρωπος πρεπει να μπορει να ζει,να εχει τα μεσα για τη συντηρηση του και οτι αν σε μια κοινοτητα ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ οπου πασχει απο την ελλειψη των αναγκαιων για τη ζωη του μεσων, η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΟΛΩΝ  ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ. Δεν πρεπει να υπαρχει ανθρωπος που να μην εχει τη δυνατοτητα να εργασθει και να εξασφαλισει με την εργασια του τα προς το ζην αναγκαια.»

Οχι λοιπον, δε γεννηθηκα κομμουνιστης. Οπως και το 90% των συμπολιτων μου αλλωστε.

Αλλα αν οι παραπανω ιδεες ειναι κομμουνιστικες, εγω διαλεγω να ειμαι κομμουνιστης.
Αν η αλληλεγγυη,αν η θεληση να παψει να μας εκμεταλλευεται το 0,5% ειναι κομμουνιστικη, αν η Αποφαση να αλλαξουμε τα πραγματα, να ριξουμε τη τραπεζοκινητη Ολιγαρχια, να τσακισουμε τους μπασταρδους που εχουν αμολυσει τα μαντροσκυλα για να φοβηθουμε την αντισταση, να τσακισουμε τις δυναμεις κατοχης και τα τσιρακια τους που αποφασισαν την εξοντωση μας, αν ολα τα παραπανω ειναι κομμουνιστικα, κομμουνιστης μπορει να μη γεννηθηκα, αλλα κομμουνιστης γινομαι τωρα.

Γιατι, μερα με τη μερα, συνειδητοποιουμε το απανθρωπο προσωπο της νεοφιλελευθερης λαιλαπας, μερα με τη μερα συνειδητοποιουμε οτι, οταν λενε η Ελλαδα θα σωθει, εννοουνε τις Τραπεζες,τον Σεβ και τα κομματοσκυλα τους,  μερα με τη μοιρα αυτο που μας ενωνει θεριευει κ δυναμωνει κ στο τελος θα μας κανει να παραμερισουμε τις διαφορες μας, μερα με τη μερα πλησιαζουμε ο ενας τον αλλον κ ολα αυτα που μας
εκνευριζαν παυουν να μοιαζουν τοσο εκνευριστικα γιατι αντιλαμβανομαστε τη κοινη μας μοιρα, γιατι ο Αλλος γινεται ο Καθρεπτης μας.

Μερα με τη μερα συζηταμε, βριζουμε, καταριομαστε κ συνειδητοποιουμε οτι δε φτανει μονο αυτο, μερα με τη μερα, ολα οδηγουνε σε εκεινη τη στιγμη που θα μετρηθουμε να δουμε ποσοι ειμαστε κ θα βρεθουμε πολλοι  παραπανω απο οσοι νομιζαμε μερα με τη μερα θα μετρηθουμε με το φοβο μας, τη δειλια κ τη μοιρολατρεια, κ θα ανακαλυψουμε οτι ειμαστε δυνατοτεροι, μερα με τη μερα, ωριμαζουν οι συνθηκες ωστε το Πριν, το Τωρα κ το Μετα να γινουν ενα, να γινουν μια στιγμη.

Μερα με τη μερα, πλησιαζουμε αυτη τη στιγμη, οπου η λαβα θα ξεχυθει και θα παρασυρει ολα τα ψεμματα που ακουσαμε, ολα τα προσωπα που μας εξαπατησανε, ολα τα δακρυγονα που φαγαμε, ολη την αλητεια που τωρα επικρατει, μερα με τη μερα, ωσπου καποτε η μερα αυτη θα ερθει.

Η μερα που θα τους γαμησουμε.

Αναδημοσίευση απο:
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1238147

Μετά από μια έντονη μέρα..

Νιώθω τόσο κουρασμένη. Ξαπλώνω στο κρεβάτι. Έξω φυσά πολύ. Βλέπω στο τραπεζάκι δίπλα μου τη μικρή χιονόμπαλα που αγόρασα πριν κάνα μήνα. Πάντα μου άρεσαν αλλά για κάποιο λόγο δεν είχα καμία μέχρι και πρόσφατα. Την κουνάω και η χρυσόσκονη μέσα αναταράσσεται. Φαίνεται να δίνει ζωή σε μια μικρή κοπελίτσα που υπάρχει εκεί μέσα, με ένα κίτρινο λουλουδάτο φόρεμα και ένα κόκκινο καπέλο. Η απαλή κίνηση της χρυσόσκονης καθώς υποτάσσεται στους νόμους της βαρύτητας, είναι καθηλωτική..

Κάτι με μαγεύει και ξεφεύγω από το σώμα μου σιγά σιγά. Η στρογγυλή μπάλα με τραβά προς το μέρος της και γίνομαι η φιγούρα της χιονόμπαλας. Η χρυσόσκονη στροβιλίζεται γύρω μου και μπερδεύεται στα μαλλιά μου. Δεν με ενοχλεί. Το αντίθετο, με δροσίζει σαν πρωινές σταγόνες βροχής μετά από ένα ζεστό βράδυ. Το μουδιασμένο μου χέρι δεν με ενοχλεί πλέον και η μέση μου δεν με πονάει. Φοράω ένα πανέμορφο κίτρινο φόρεμα με μεγάλα κόκκινα λουλούδια και κρατάω ένα μικρό καφέ τσαντάκι. Κόκκινα γοβάκια στα πόδια μπερδεύονται στο γρασίδι και το ένα μου βγαίνει. Το καπέλο έχει πέσει ήδη κάτω γιατί χοροπηδάω από τη χαρά μου. Τόσο όμορφα είναι εδώ μέσα. Είναι λες και δεν υπάρχει βαρύτητα! Αλλά μαζί με το σωματικό βάρος έχει ξαλαφρώσει και η ψυχή και το μυαλό. Χαμογελάω. Κοιτάζω προς τα πάνω και το πρόσωπό μου γεμίζει και αυτό χρυσόσκονη. Πιάνω το καπέλο να συγκεντρώσω όσο περισσότερη μπορώ. Σε λίγο θα φύγω για την πραγματικότητα και θέλω να κλέψω λίγη, να την βάλω στην τσέπη μου και όταν δεν θα είμαι καλά να με πασπαλίζω με λίγη από αυτή. Να μου θυμίζει την τωρινή ευτυχία και πως τελικά όλα είναι πιθανά!

γιορτές πλησιάζουν..

 

Η πόλη έχει αρχίσει να ντύνεται στα γιορτινά. Σε κάθε γωνία οι κάδοι έχουν φορτωθεί σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα, σκορπίζοντας στην ατμόσφαιρα μυρωδιές γιορταστικές. Φέτος το κράτος είναι large και έχει προνοήσει ώστε κάθε γειτονιά να μην μείνει χωρίς τον απαιτούμενο στολισμό.  Έξω, φυσά δυνατά. Σακούλες κάνουν βόλτες στους δρόμους και χορεύουν από το φύσημα του αέρα σαν τις πρώτες χιονοστιβάδες. Το ΔΝΤ έχει έρθει πάλι για διαπραγματεύσεις και η αναμονή νέων μέτρων κάνει την πόλη ακόμα πιο παγωμένη. Και ας ο καιρός θυμίζει καλοκαίρι. Πόσο όμορφη ατμόσφαιρα…

Συγκρατήσου! Μπορείς!

Σήμερα στο τσακ συγκρατήθηκα να μην σηκωθώ και να χαστουκίσω κάποιον. ΟΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜ! Θεέ μου, δώσε δύναμη  να αντέξω σε αυτό το μπουρδέλο που λέγεται δουλειά!

Σφύριξε χαρούμενα μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής

Που σκατά είναι σήμερα ρε γμτ?

Update στο post “just a manic day”

Στη ζωή τα πράγματα συμβαίνουν μια φορά κι ότι τελειώνει, τελειώνει για πάντα. Στην περίπτωση του post, το ξυπνητήρι άργησε να χτυπήσει και άργησα να πάω στη δουλειά. Αυτό έγινε και γράφτηκε στην ιστορία. Τα υπόλοιπα parts της ιστορίας όμως έχουν κάποια εξέλιξη. Και τι εννοώ. Ο μονομάχος μου κολυμπά χαρούμενος στο ενυδρείο του και εξακολουθεί να κάνει μακροβούτια και χαζομάρες και να καταφέρνει να με κάνει να χαμογελάω. Μάλιστα πλέον έχει και παρέα, ένα γλύφτη (έτσι την ονόμασε ο pet-shop-ας, φαντάζομαι δεν είναι αυτή η επιστημονική ονομασία του ψαριού). Anyway, ο γλύφτης αφενός τα πάει μια χαρά με το πειραχτήρι τον μονομάχο, αφετέρου είναι ο μεγαλύτερος χέστης που έχω δει ever. Αυτός ο αδόκιμος όρος είναι ο μόνος που μπορεί να αποδώσει με ακρίβεια το χαρακτήρα του νέου μου ψαριού και παρακαλώ να συγχωρεθώ για αυτόν. Τις πρώτες μέρες νόμιζα πως τον είχε κάνει κομματάκια ο μονομάχος, αφού δεν εμφανιζόταν ποτέ και πουθενά. Δεν ήξερα αν είναι καλά μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να βγάλω εκτός ενυδρείου το ναυάγιο στο οποίο κρυβόταν, πεπεισμένη πως θα βρω τα κοκαλάκια του. Τελικά αποδείχθηκε και με πείραμα ότι ο γλύφτης είναι απλά χέστης. Αρχικά είχε κολλήσει στο ναυάγιο και όταν πια βγήκε εκτός νερού έκανε βουτιά από ψηλά και εν συνεχεία έτρεχε σαν τρελός στον πυθμένα να βρει κάπου να (μάντεψε τι?) κρυφτεί! Πλέον μπορεί να περάσουν και μέρες μέχρι να αποφασίσει να βγει από το ναυάγιο. Και αν τον πετύχω καμία φορά εκτός, με το που δει κίνηση εξαφανίζεται σε χρόνο dt. Επίσης, πέρασα ένα ζόρι με το θέμα της τροφής. Το κάθε ψάρι έχει άλλη τροφή. Ο μονομάχος, ως ο παλιότερος και πιο μάγκας του ενυδρείου έτρωγε και τα δικά του και του γλύφτη( ο δεύτερος είχε θέμα και με τις ντροπές, που λειτουργούσαν ανατρεπτικά στο να διεκδικήσει την τροφή του). Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο μονομάχος να έχει παραφουσκώνει από το πολύ φαγητό και να κοντεύει να σκάσει. Και εκεί ξεκίνησε νέο άγχος πιθανής απώλειας του μονομάχου, αυτή τη φορά από τη λαιμαργία του. Πέρασαν 2-3 μέρες θυμάμαι που βλάκα τον ανέβαζα, μα..κα τον κατέβαζα. Φυσικά, είχε και τιμωρία για τη βλακεία που έκανε και έμεινε νηστικός για κάνα δύο μέρες, μέχρι να δω την κοιλία του να επανέρχεται σε φυσιολογικά επίπεδα. Αυτή τη στιγμή πάντως η συγκατοίκηση πάει μια χαρά αν και ο γλύφτης είναι σαν να μην υπάρχει.

Όσον αφορά τον δίσκο, είχα μια αναλαμπή να τον συνδέσω με το laptop και τελικά μου τον διάβασε. Έκανα με συνοπτικές διαδικασίες back up, ξεφυσώντας με ανακούφιση που τόσος κόπος δεν πήγε χαμένος. Λογικά όπου να’ ναι θα τα φτύσει αλλά δεν με νοιάζει πλέον. Ηθικό δίδαγμα? Το back up δεν πρέπει να έχει τη μοίρα της δίαιτας, δλδ «από Δευτέρα» αλλά να γίνεται εγκαίρως και τακτικά…

ελληνικός καφές

Από τα λίγα πράγματα που μπορεί να κάνει ένα πρωινό ξύπνημα όμορφο, είναι η μυρωδιά του καφέ. Και φυσικά αναφέρομαι στον ελληνικό καφέ. Το κόλλημα ξεκίνησε από τα σχολικά χρόνια. Αρχικά ήταν απαγορευμένος καρπός από τους γονείς και ειδικά από τη μάνα μου, η οποία τον είχε ενοχοποιήσει στα μάτια μου για χίλια μύρια άσχημα πράγματα. Ειδικά η ατάκα «πειράζει τα νεύρα», ήταν κλασική αποτρεπτική επιχειρηματολογία για να μην πίνω. Κάτω βέβαια από την πίεση του λυκείου και το νυχθημερόν διάβασμα, ο καφές τελικά μπήκε στην ημερήσια διάταξη με τις ευλογίες της μάνας μου. Μάλιστα, τα απογεύματα ήταν η ίδια που μου τον ετοίμαζε και μου τον έφερνε στο γραφείο. Ένιωθα πως είχα μεγαλώσει πια, ήμουν σαν τη μαμά, που σηκωνόταν το πρωί και πάντα η μέρα ξεκινούσε με ένα μικρό φλιτζανάκι καφέ. Φτιαγμένο από τον μπαμπά. Πάντα με αγάπη. Παρατηρώ την τελετουργία του καφέ. Σκέφτομαι τον μπαμπά μου. Που ξυπνάει πάντα πιο νωρίς για να είναι έτοιμος ο καφές, όταν η μάνα μου θα πάει στην κουζίνα. Που και ο Μ. κάθε πρωί μου ετοιμάζει καφέ, ακόμα και αν δεν προλαβαίνω να τον πιώ. Μάλλον είναι μια ένδειξη αγάπης. Ίσως..

Θυμάμαι μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου, ξαπλωμένη στο κρεβάτι του νοσοκομείου, να απαγορεύεται να φάω και να πιω οτιδήποτε. Μου έβρεχαν μόνο για μέρες τα χείλη με βαμβάκι. Αυτό που μου έλειπε εκείνες τις μέρες θυμάμαι, ήταν  ο καφές. Ζητούσα από τη μανά μου να μου φέρει τον καφέ της κοντά στη μύτη μου, να γεμίσω μέχρι μέσα βαθιά αυτή τη μεθυστική μυρωδιά του. Με το φαγητό η υπομονή μου δεν δοκιμάστηκε. Αυτή η μικρή κουπίτσα ελληνικού με κατέβαλε ψυχολογικά. Ο αδερφός μου έπινε φραπέ. Δεν είχε κάτι να με ξελογιάσει όμως, σαν τον ελληνικό. Εκεί νομίζω ξεκίνησε ο μεγάλος μας έρωτας. Ζήλευα γιατί μου έκλεινε πονηρά το μάτι και εγώ δεν μπορούσα να δοκιμάσω!

Ο καφές χρειάζεται μαεστρία και τέχνη. Ακόμα και ο πανεύκολος φραπέ. Ο πιο απαιτητικός από όλους είναι όμως ο ελληνικός.

Καταρχήν, είναι τρελό παρτάκι, γιατί απαιτεί όλη την ώρα της παρασκευής τα μάτια σου πάνω του. Έτσι και ξεχαστείς και ασχοληθείς με κάτι άλλο, ελληνικό δεν θα πιεις! Θα φουσκώσει από τα νεύρα του γιατί το παράτησες και θα ξεχυθεί έξω από το μπρίκι. Έχω κατά καιρούς ακούσει διάφορα μυστικά για τον καλό ελληνικό καφέ. Άλλος αναφέρει ότι το νερό πρέπει να είναι παγωμένο από το ψυγείο, άλλος αναφέρει ότι πρέπει να είναι χλιαρό. Προσωπικά χρησιμοποιώ νερό βρύσης. Αυτό που έχει σημασία είναι να σιγοψηθεί νομίζω , με καλό ανακάτεμα πάντα προς μια κατεύθυνση. Μάλιστα, συνάδελφος μου ανέφερε ότι πρέπει να μετράς πόσες φορές ανακατεύεις και ο αριθμός των κινήσεων πρέπει να ανέρχεται στο 99. Ομολογώ ότι μετράω έκτοτε, εκτός των περιπτώσεων που σέρνομαι και κοιμάμαι όρθια από τη νύστα . Τότε δεν μετράω από ενδόμυχο φόβο μήπως και το μέτρημα τελικά με αποκοιμίσει (λες να λειτουργήσει σαν τα προβατάκια των αϋπνιών και να ξεφτιλιστώ? Άστο καλύτερα!). Όταν ο καφές πάει να φουσκώσει, μπορείς να τον βγάλεις για λίγα δευτερόλεπτα από το μάτι, να ησυχάσει και εν συνεχεία να συνεχίσεις το ψήσιμο. Όταν πια είναι έτοιμος, με αργές κινήσεις τον χύνεις στο φλιτζάνι. Το καϊμάκι του πρέπει να μην χαλάσει.

Και μετά είναι η ώρα της απόλαυσης. Πρώτα μυρίζεις τον καφέ. Να φτάσει το άρωμά του στα σωθικά σου. Να σε κάνει να τον ποθήσεις και να θέλεις να τον φιλήσεις.  Και αφού σε μεθύσει με τα αρώματα, σε τρελαίνει και με τη γεύση του.

Στην υγειά μας λοιπόν!

just a manic day

Σήμερα είναι στραβή η μέρα. Φτάνω αργοπορημένη στη δουλειά γιατί, αν και το ξυπνητήρι χτύπησε, εγώ το αγνόησα. Χθες, πηγαίνοντας να ταΐσω το ψαράκι μου, έναν μονομάχο, παρατήρησα ότι δεν είναι και στα πολύ καλά του. Ενώ είναι ένα ψαράκι όλο ενέργεια και νάζια, χθες ήταν συνεχώς φοβισμένο, δεν κουνιόταν και κρυβόταν. Ελπίζω σήμερα που θα γυρίσω σπίτι να το βρω πάλι χαρούμενο να μου κάνει μακροβούτια και άλλα τσαλιμάκια. Και εκεί που είμαι σκασμένη με το ψάρι, πάω λίγο στο pc να χαζέψω και να ακούσω μουσική. Και να το και το δεύτερο χτύπημα. Ο εξωτερικός μου δίσκος χτύπησε. Με άπειρα mp3, ταινίες που είχα κατεβάσει με πολύ κόπο, και φυσικά τις φωτογραφίες μου. Back up είχα κάνει μόνο στη μουσική. Ξενέρα? Άπειρη..

« Previous entries