toxic

Σήμερα ξύπνησα και σε είχα στο μυαλό μου. Ίσως φταίει εκείνο το χάρτινο κουτί, που είχα μέσα όλα τα γράμματα από την εφηβεία μου. Είχε μουσκέψει από το χαλασμένο καλοριφέρ που έσταζε και δεν το είχα πάρει είδηση. Πήγα να το μετακινήσω και όλα σκόρπισαν. Κασέτες, γράμματα, φωτογραφίες. Μύρισε η μούχλα. Και το χάος. Εκείνη την ώρα δεν είχα το κουράγιο να δω ποιες ήταν οι απώλειες. Γιατί έβλεπα το κακό να έρχεται. Απλά έβαλα όλα τα πράγματα σε μια σακούλα και αποφάσισα να αγνοήσω για λίγο το γεγονός. Έφταιγε που ήταν και η μαμά μου εδώ για λίγες μέρες και δεν ήθελα να κάνω το ξεκαθάρισμα μπροστά της. Γιατί σίγουρα θα έβρισκα πράγματα που δεν θα τα αντιμετώπιζα και πολύ θάρρος, χωρίς να λυγίσω συναισθηματικά. Και δεν ήθελα να με δει έτσι. Σήμερα που έμεινα μόνη μου, άνοιξα επιτέλους τη σακούλα. Ακόμα τρέμουν τα χέρια μου.. Πόσες αναμνήσεις? Πόσα πράγματα ξεχασμένα. Είχα χρόνια να ανοίξω αυτό το κουτί είναι η αλήθεια. Ίσως να μην έπρεπε να το κάνω. Γιατί κάποια πράγματα πια δεν αλλάζουν. Ειδικά με εσένα. Που έφυγες. Για πάντα. Το κακό είναι πως το μεγάλο πλήγμα από το χαλασμένο καλοριφέρ δέχτηκαν σχεδόν μόνο τα δικά σου γράμματα. Τα μόνα που δεν ήθελα να πειραχτούν. Τα διάβασα όλα. Όσα διαβάζονταν δηλαδή. Σε πολλά είχες γράψει βλάκα με μαρκαδοράκι και το νερό δεν τα συγχωρεί αυτά τα λάθη.  Έχουν γίνει μουτζούρες απλές. Προσπαθώ να βγάλω άκρη στο μουτζουρωμένο σύμπαν, ένα χαοτικό μπλε που σε κάποια σημεία είναι λίγο πιο έντονο και προσπαθώ να διακρίνω τη λέξη. Έγραφες ότι δεν θα με ξεχάσεις ποτέ, ακόμα και αν παντρευτείς(ειρωνεία μεγάλη αυτό). Πως με αγαπάς και θέλεις να με δεις. Πως σκέφτεσαι να αυτοκτονήσεις. Και ΠΡΕΠΕΙ οπωσδήποτε να με δεις πριν το κάνεις. Με μεγάλα γράμματα. Πως μου ταιριάζει το όνομα Αγγελική αλλά και πάλι ούτε αυτό σου άρεσε τόσο, προτιμούσες το happy face. Που μου έγραφες τραγούδια και στίχους. Τις έχω τις κασέτες σου ρε χαζέ, αλλά δεν μπορώ να τις ακούσω πια γιατί δεν έχω κασετόφωνο. Που με απειλούσες πως θα μου γράφεις συνέχεια αν δεν σου απαντούσα άμεσα. Και το έκανες τρελέ. Που μου έγραφες συγνώμη για την παραμικρή χαζομάρα που έκανες 100 φορές κυριολεκτικά, σαν να σε είχα βάλει τιμωρία. Ότι έχεις άπειρες κασέτες metal και με ρώταγες τι ήθελες να μου γράψεις. Και μετά χαθήκαμε. Και μετά ξαναβρεθήκαμε αλλά ποτέ δεν είπαμε τίποτα για τα παλιά. Και λίγο πριν «φύγεις», προσπαθούσαμε να συναντηθούμε. Το ξέρω, έπρεπε να γίνει γιατί είχαμε αφήσει τόσες εκκρεμότητες οι δύο μας. Το ξέραμε και οι δύο μας αυτό. Αλλά ΠΑΛΙ δεν τα καταφέραμε. Και φταίω ΕΓΩ για αυτό. Με μεγάλα γράμματα. Και τώρα είναι η σειρά μου να ζητήσω συγνώμη. Αλλά που να τη πω πια, μου λες? Τώρα είναι απλά αργά γαμώτο.

 

Goodnight sweet sweet princess

Don’t cry tonight

Because yesterday is for the futute.

Got it?

 

(έτσι είχες κλείσει κάποτε ένα γράμμα σου)

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. smalltowngirl Said:

    το πρωι εγιναν ολα τα παραπανω. και τωρα το βραδυ, ενω χαζευω στο pc, κατεβασα μια συλλογη που η αληθεια ειναι πως δεν τσεκαρα τι ειχε μεσα, ας πουμε γιατι εμπιστευομουν τον δημιουργο του mixtape. κατεβαινει και ακουω biffy clyro. είναι τυχαιο? εχω να ακουσω απο τοτε που με βομβαρδιζες με βιντεο απο την αγαπημενη σου μπαντα… εναμιση χρονο πισω. οταν ησουν ακομα καλα.


{ RSS feed for comments on this post} · { TrackBack URI }

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: