Μια ταινία αλλιώτικη από τις άλλες

Πρέπει να είμαι από τους τελευταίους που είδαν τη ταινία του Λάνθιμου. Είχα ακούσει τόσο αντικρουόμενες απόψεις που ειλικρινά αδημονούσα να πατήσω το play χθες το βράδυ. Τι είναι τελικά αυτό το έργο?

Μία οικογένεια με τρία παιδιά χωρίς ονόματα, απομονωμένη σε ένα σπίτι με ψηλή μάντρα, εκτός πόλης. Ο μόνος που έχει επαφή με τον μολυσμένο έξω κόσμο είναι ο πατέρας. Τα παιδιά μαθαίνουν λέξεις με διαφορετική σημασία από την πραγματική. Κερδίζουν αυτοκόλλητα σαν έπαθλο στις καθημερινές δραστηριότητές τους . Μιλούν και αντιδρούν σαν 8χρονα, και ας έχουν από καιρό περάσει από αυτό το στάδιο. Ο γιος βλέπει μια γάτα. Επειδή δεν έχει ξαναδεί αυτό το ζώο και του φαντάζει σαν τέρας, το σκοτώνει. Μια υπάλληλος του πατέρα είναι η μόνη επαφή των παιδιών με τον έξω κόσμο, η οποία είναι ένα σκεύος ηδονής για τον γιο. Είναι το ίδιο άτομο που θα αποτελέσει τη δίοδο λογοκριμένων εικόνων και λέξεων στο «καθαρό» σπίτι. Η αιτία αλυσιδωτών αντιδράσεων, που θα οδηγήσουν στην τελική έκρηξη. Για να φύγει κάποιος από το σπίτι πρέπει να βγει ένας από τους δύο κυνόδοντες. Για να μάθει να οδηγεί, πρέπει να ξαναφυτρώσει ο κυνόδοντας. Στο τέλος, ένα από τα δύο κορίτσια σπάει τον κυνόδοντά της, και μπαίνει στο πορτ παγκάζ του αυτοκινήτου, ώστε να δραπετεύσει.

Οι συντελεστές της ταινίας αναφέρουν την κεντρική ιδέα πίσω από το έργο:

«η ιδέα του Κυνόδοντα γεννήθηκε από σκέψεις σχετικά με το μέλλον της οικογένειας. Το πώς o θεσμός της οικογένειας θα εξελιχθεί στο μέλλον και για το τι θα συνέβαινε αν αυτός ο κοινωνικός οργανισμός σταματούσε να υπάρχει όπως τον γνωρίζουμε (…) Προσπαθήσαμε να κάνουμε τον Κυνόδοντα το αντίθετο μιας κλειστοφοβικής ταινίας. Γι’ αυτό τοποθετήσαμε τη δράση σε ένα εύπορο σπίτι με πισίνα και πράσινο. Υπάρχουν πολλές σκηνές που διαδραματίζονται εξωτερικά σε έναν όμορφο κήπο, ο οποίος φυσικά περικλείεται από έναν ψηλό φράχτη. Για τα παιδιά αυτά, αυτό είναι ο κόσμος. Ακριβώς αυτό άλλωστε μας ενδιέφερε: ο περιορισμός της αντίληψης ενός ανθρώπου (…)»

Με τον τρόπο που έχει δομηθεί η ταινία, κατά τη γνώμη μου, έχει επιτευχθεί πλήρως ο σκοπός. Η αποστέρηση εξωτερικών ερεθισμάτων στα παιδιά έχουν δημιουργήσει ανδρείκελα και μια κατάσταση ανυπόφορη και ακαταλαβίστικη για τον θεατή. Σίγουρα η ταινία δεν είναι για τις μάζες. Και ειδικά για το ελληνικό κοινό θα είναι μια σφαλιάρα κατάμουτρα. Δεν είναι ταινία ούτε με παραμυθένια αγάπη, ούτε με γέλιο, ούτε με πορνό, ούτε με βία. Δεν δίνει απαντήσεις και μπερδεύει.

Διάβασα ένα χαρακτηρισμό της ταινίας και νομίζω με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη: είναι ένα ποίημα δυσλειτουργίας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: