Update στο post “just a manic day”

Στη ζωή τα πράγματα συμβαίνουν μια φορά κι ότι τελειώνει, τελειώνει για πάντα. Στην περίπτωση του post, το ξυπνητήρι άργησε να χτυπήσει και άργησα να πάω στη δουλειά. Αυτό έγινε και γράφτηκε στην ιστορία. Τα υπόλοιπα parts της ιστορίας όμως έχουν κάποια εξέλιξη. Και τι εννοώ. Ο μονομάχος μου κολυμπά χαρούμενος στο ενυδρείο του και εξακολουθεί να κάνει μακροβούτια και χαζομάρες και να καταφέρνει να με κάνει να χαμογελάω. Μάλιστα πλέον έχει και παρέα, ένα γλύφτη (έτσι την ονόμασε ο pet-shop-ας, φαντάζομαι δεν είναι αυτή η επιστημονική ονομασία του ψαριού). Anyway, ο γλύφτης αφενός τα πάει μια χαρά με το πειραχτήρι τον μονομάχο, αφετέρου είναι ο μεγαλύτερος χέστης που έχω δει ever. Αυτός ο αδόκιμος όρος είναι ο μόνος που μπορεί να αποδώσει με ακρίβεια το χαρακτήρα του νέου μου ψαριού και παρακαλώ να συγχωρεθώ για αυτόν. Τις πρώτες μέρες νόμιζα πως τον είχε κάνει κομματάκια ο μονομάχος, αφού δεν εμφανιζόταν ποτέ και πουθενά. Δεν ήξερα αν είναι καλά μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να βγάλω εκτός ενυδρείου το ναυάγιο στο οποίο κρυβόταν, πεπεισμένη πως θα βρω τα κοκαλάκια του. Τελικά αποδείχθηκε και με πείραμα ότι ο γλύφτης είναι απλά χέστης. Αρχικά είχε κολλήσει στο ναυάγιο και όταν πια βγήκε εκτός νερού έκανε βουτιά από ψηλά και εν συνεχεία έτρεχε σαν τρελός στον πυθμένα να βρει κάπου να (μάντεψε τι?) κρυφτεί! Πλέον μπορεί να περάσουν και μέρες μέχρι να αποφασίσει να βγει από το ναυάγιο. Και αν τον πετύχω καμία φορά εκτός, με το που δει κίνηση εξαφανίζεται σε χρόνο dt. Επίσης, πέρασα ένα ζόρι με το θέμα της τροφής. Το κάθε ψάρι έχει άλλη τροφή. Ο μονομάχος, ως ο παλιότερος και πιο μάγκας του ενυδρείου έτρωγε και τα δικά του και του γλύφτη( ο δεύτερος είχε θέμα και με τις ντροπές, που λειτουργούσαν ανατρεπτικά στο να διεκδικήσει την τροφή του). Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο μονομάχος να έχει παραφουσκώνει από το πολύ φαγητό και να κοντεύει να σκάσει. Και εκεί ξεκίνησε νέο άγχος πιθανής απώλειας του μονομάχου, αυτή τη φορά από τη λαιμαργία του. Πέρασαν 2-3 μέρες θυμάμαι που βλάκα τον ανέβαζα, μα..κα τον κατέβαζα. Φυσικά, είχε και τιμωρία για τη βλακεία που έκανε και έμεινε νηστικός για κάνα δύο μέρες, μέχρι να δω την κοιλία του να επανέρχεται σε φυσιολογικά επίπεδα. Αυτή τη στιγμή πάντως η συγκατοίκηση πάει μια χαρά αν και ο γλύφτης είναι σαν να μην υπάρχει.

Όσον αφορά τον δίσκο, είχα μια αναλαμπή να τον συνδέσω με το laptop και τελικά μου τον διάβασε. Έκανα με συνοπτικές διαδικασίες back up, ξεφυσώντας με ανακούφιση που τόσος κόπος δεν πήγε χαμένος. Λογικά όπου να’ ναι θα τα φτύσει αλλά δεν με νοιάζει πλέον. Ηθικό δίδαγμα? Το back up δεν πρέπει να έχει τη μοίρα της δίαιτας, δλδ «από Δευτέρα» αλλά να γίνεται εγκαίρως και τακτικά…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: