Η ελεγεία της φρίκης του πολέμου

..μέσα από ταινίες. Τα πρωτεία πάνε στην ταινία που είδα προχθές. «ΛΙΒΑΝΟΣ» του ισραηλινού Σάμουελ Μάοζ. Μια ταινία αυτοβιογραφική, καθώς ο ίδιος ο σκηνοθέτης υπήρξε πυροβολητής σε τανκ στον πόλεμο του 1982. Αρχικά νόμιζα πως θα είναι μια κλασική πολεμική ταινία με πολύ αίμα και μάχες. Καμία σχέση. Όλη η ταινία εξελίσσετε μέσα σε ένα τανκ. Ότι βλέπουμε από τον περίγυρο είναι μόνο μέσα από το περισκόπιο. Τέσσερις στρατιώτες μπλέκονται κατά λάθος σε ένα συμβάν και οι ζωές του κρέμονται από μια κλωστή. Αυτή είναι η βασική ιστορία. Η ταινία δεν αναφέρει ιστορικά γεγονότα, δεν παίρνει σαφή πολιτική θέση. Το μήνυμα όμως που στέλνει είναι σαφέστατο και έντονα αντιπολεμικό. Το βλέμμα ενός παιδιού αντιμέτωπου με τις κάνες των όπλων, να κοιτάζει αμήχανο, το επικριτικό αλλά και αγέρωχο ύφος ενός γέροντα, που ο φίλος του στο τραπέζι έχει ήδη σκοτωθεί, η οδύνη ενός ακρωτηριασμένου γέρου αγρότη, ο σπαραγμός μιας μάνας που χάνει το παιδί της, τα σκοτωμένα στο πεδίο της μάχης ζώα. Παρακολουθώντας την  ταινία κάποιος γίνεται ένα με το πλήρωμα, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων(οι στρατιώτες είναι ισραηλινοί). Βιώνει μαζί τους την φρίκη του πολέμου, τα διλλήματα, την τρέλα, τη βρωμιά που επικρατεί μέσα στο τανκ, την απελπισία, το φόβο, ακόμα και την έλλειψη καθαρού αέρα. Δίπλα στο πιλοτήριο του τανκ είναι γραμμένη η φράση: «το τανκ είναι το σίδερο και ο άντρας το ατσάλι», την οποία βλέπουμε στα πρώτα πλάνα. Η βαρύγδουπη ατάκα του Ισραηλιτικού στρατού  κατατροπώνεται κατά την διάρκεια της πορεία της ταινίας και τελικά αναιρείται. Η ταινία σε κολλάει στον τοίχο και σου δείχνει πως ο πόλεμος δεν είναι counter strike.

Από την άλλη θυμήθηκα μια ταινία που είχα δει πριν καιρό. «Έλα να δεις»(idi I smotri) του Έλεμ Κλίμοφ. Η ταινία, αν και με έντονα πολεμική, είναι σαν ποίημα. Από τις καλύτερες που έχω δει ποτέ. Οι εικόνες που έχει δημιουργήσει ο σκηνοθέτης, είναι αριστουργηματικές και οι ερμηνείες είναι απίθανες, ειδικά από τον 12χρονο πρωταγωνιστή. Την έχω δει εδώ και αρκετό καιρό και δεν την θυμάμαι ακριβώς για να δώσω περιγραφή της ιστορίας. Θυμάμαι έντονα την χαμένη αθωότητα του παιδιού, που περιφέρεται στην Λευκορωσία, το βλέμμα του, την απόγνωση του. Το πώς μπροστά στη φρίκη του πολέμου, γεμίζει ρυτίδες και ασπρίζουν τα μαλλιά του ξαφνικά. Θυμάμαι τον αδίστακτο ναζιστικό στρατό να προσπαθεί να βάλει τα γυναικόπαιδα σε ένα κτήριο για καλύτερο συντονισμό και καταμέτρηση, να κλείνουν τις πόρτες και να βάζουν φωτιά. Θυμάμαι που τελείωσε η ταινία και είχα μείνει άφωνη. Δεν ήθελα να σχολιάσω κάτι, η ταινία τα είχε πει όλα.

 

download here

Επίσης, το «Bαλς με τον Μπασίρ», του επίσης ισραηλινού Αρι Φόλμαν, είναι ένα κόμικ για μεγάλους, το οποίο πραγματεύεται τη φρίκη του πολέμου. Περισσότερο εξερευνεί αυτή τη φορά τα σημάδια που αφήνει σε έναν βετεράνο του ισραηλινού στρατού, ο οποίος έχει στοιχειωθεί από ένα ακατάληπτο όνειρο. Μέσα από αφηγήσεις φίλων και συμπολεμιστών, προσπαθεί να ξεδιαλύνει τις αναμνήσεις και να συνθέσει σωστά το πάζλ της μνήμης του. Συγκλονιστικές είναι οι σκηνές στο τέλος της ταινίας, που πλέον έχουμε κανονικά πλάνα κάμερας, όπου βλέπουμε τι ακολούθησε της σφαγή που έγινε στους προσφυγικούς καταυλισμούς των Παλαιστινίων. Συγκίνηση και ένα βουβό κλάμα για τον παραλογισμό αυτού του κόσμου.

Απίθανες ταινίες και οι τρεις και σίγουρα πρέπει κάποιος να τις δει…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: