Νομίζω ότι το κατάλαβα!…

Πως μπορεί να βλέπει ένας μετανάστης την Ελλάδα? Αυτός που μας παρακαλά να καθαρίσει το τζάμι και εμείς τον βρίζουμε και ρίχνουμε νερό για να απομακρυνθεί?

“Έφτασα στην Ελλάδα θεωρώντας ότι έφτασα σε ένα πραγματικό μέρος. Νόμιζα ότι θα αναγνωριζόμουν εδώ, ότι θα είχα ένα μέρος στον κόσμο. Αναρωτιέμαι τώρα, υπάρχει πράγματι ένα μέρος για μένα; Κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει πού να με βάλει. Είμαι ζωντανός. Είμαι μια ανθρώπινη ύπαρξη. Αλλά διώχνομαι μακριά από όλα τα μέρη, μεταφέρομαι από το ένα μέρος στο άλλο, δεν έχω το δικαίωμα να βρίσκομαι σε μερικά μέρη. Φαίνεται να έχω το δικαίωμα να βρίσκομαι σε συγκεκριμένα μέρη για ένα δεδομένο χρόνο. Είμαι σαν ένα παλιό παπούτσι που κανείς δεν θέλει να φορέσει. Το μόνο δικαίωμα που έχω είναι να είμαι αόρατος.

Όταν έφτασα στην Ελλάδα με έκλεισαν για μερικές μέρες σε μια φυλακή σε ένα νησί. Μετά με μετέφεραν σε μιαν άλλη φυλακή στην ενδοχώρα. Όταν αφέθηκα ελεύθερος ήδη ένιωθα τον φόβο βαθιά μέσα στην κάθε μου ανάσα. Αναρωτιόμουν τι θα ακολουθήσει. Αναρωτήθηκα πού να πάω και πού να μείνω. Στην Αθήνα πήγα σε γειτονιές που μπορούσα να βρω δικούς μου ανθρώπους. Ήμουν τυχερός που βρήκα έναν φίλο από το χωριό μου που με βοήθησε για μερικές μέρες ούτως ώστε να μην κοιμάμαι στους δρόμους. Στην τσέπη μου είχα ένα άσπρο χαρτί που περιόριζε την νόμιμη παρουσία μου στην Ευρώπη στις 30 μέρες. Οι μέρες περνούσαν και δεν είχα κανένα να δικαίωμα να βρίσκομαι οπουδήποτε σε αυτόν τον κόσμο. Αποφάσισα να αφήσω αυτή τη χώρα που δεν με ήθελε. Στην Πάτρα προσπάθησα επί αρκετούς μήνες να περάσω τα σύνορα για την Ιταλία. Ζούσα στα τραίνα σε έναν χώρο σύνθεσης αμαξοστοιχιών. Τα τραίνα δεν χρησιμοποιούνταν πιά. Δεν υπήρχε χώρος για αυτά όπως και για μένα.

Καθώς αποτύγχανα διαρκώς έφυγα για την Κομουνησία. Ζούσα στα βουνά, στο κρύο και το σκοτάδι. Το μόνο μου καταφύγιο ήταν ένας ουρανός γεμάτος αστέρια. Ζούσα στην ίδια πόλη με Έλληνες αλλά ο κόσμος μου ήταν άλλος και οι δύο κόσμοι δεν συναντιούνταν πουθενά. Μια μέρα με πιάσανε στο λιμάνι. Η αστυνομία με μετέφερε σε μια φυλακή στο λιμάνι. Ήμασταν 27 άτομα σε ένα κελί για 6. Μετά από μερικές μέρες μεταφέρθηκα σε μια άλλη φυλακή κοντά στα σύνορα με την Αλβανία. Μείναμε για μερικές μέρες εκεί. Μετά; Και πάλι μεταφερθήκαμε. Μου φάνηκε ότι δεν ήξεραν πού να μας πάνε, πού να μας βάλουν για να μην ενοχλούμε τις ζωές τους. Ένα λεωφορείο μας πήγε μακριά σε μια αποθήκη που ονόμαζαν φυλακή. Τα παράθυρα ήταν πολύ ψηλά στην οροφή, η μόνη μας επαφή με τον έξω κόσμο. Τη νύχτα στα όνειρά μου έβρισκα τον δικό μου χώρο, κάπου να ανήκω. Η μέρα που υπενθύμιζε την ωμή πραγματικότητα. Έμεινα για έναν μήνα εκεί και μετά με άφησαν. Ξαφνικά ήμουν και πάλι ελεύθερος στη μέση του πουθενά και έπρεπε να βρω μόνος μου το δρόμο πίσω στον πολιτισμό. Αλλά ποιον πολιτισμό; Ποιο μέρος; Η ζωή μου στην Ελλάδα είναι μια πραγματική ζωή σε πραγματικά μέρη αλλά μιας άλλης κατηγορίας. Μέρη που είμαι «παράνομος», μέρη που κρύβομαι, μέρη όπου είμαι περιορισμένος σε ένα γκέτο χωρίς χαρτιά. Και αν η αστυνομία με πιάσει θα με βάλουν πάλι φυλακή. Έχω ένα έντονο συναίσθημα ότι θέλουν να καταλάβω ότι δεν πρόκειται να υπάρξει μέρος για μένα εδώ. Νομίζω ότι το κατάλαβα!” 

http://schengendangle.jogspace.net/2010/03/11/which-place/

Υπάρχει και ένα βιντεάκι από τα κρατητήρια της Ηγουμενίτσας,  το οποίο αναπαριστά γλαφυρά τα όσα ο άτυχος μετανάστης έχει παραπάνω διηγηθεί.  

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: